Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

"Op een moeilijke dag was hij daar: Tomas"

Matthijs Vlaardingerbroek ontdekt dat de verguisde eerlijkheid van Tomas hem helpt

Tomas kwam een aantal jaar geleden mijn leven binnengewandeld. Om eerlijk te zijn, had ik hem niet verwacht. Als kind was hij nooit een van mijn favoriete discipelen geweest. Nee, dan liever de avontuurlijke Petrus. Of Johannes, de beste vriend van Jezus. Zelfs Mattheus, de ex-tollenaar, was beter dan Tomas. Wie wil er nu een foute discipel zijn? Eentje die twijfelt en bijna een afvallige genoemd kan worden. Maar op een moeilijke dag was hij daar. Ik was bijna veertig, leider van een kleine gemeente, hard op weg om een ‘bekende christen’ te worden, toen opeens de twijfel insloeg. Nooit gedacht dat dit mij zou kunnen overkomen. In korte tijd zag ik alles wat ik ooit zeker wist, als zand tussen mijn vingers wegglippen.

Een donkere wolk
Moest ik nu als ex-christen door het leven gaan? Deze beangstigende vraag hing als een donkere wolk boven mijn hoofd. Ik was in een ogenschijnlijke paradox terechtgekomen: ik was een twijfelende evangelische christen. Twee woorden die in mijn vocabulaire niet bij elkaar pasten. Wat nu? Niemand mocht dit weten. Ik zou gewoon doorgaan als altijd.

Maar toen was daar Tomas…

Tomas, die mij met een milde glimlach aan de hand nam en mij terugbracht naar zijn moment van twijfel. Ineens zag ik het: Tomas was dapperder dan ik. Tomas hield zijn twijfel niet verborgen. Alle discipelen mochten hiervan weten. “Ja,” foeterde ik tegen hem: “Jij hebt gemakkelijk praten. Jij wordt niet als grofwild afgeschoten!” Even was het stil. Toen begon hij daverend te lachen. De tranen liepen over zijn wangen, terwijl hij lachend snikte: “Al tweeduizend jaar… tweeduizend jaar…”

Aldus mijn eerste echte ontmoeting met Tomas. Nog steeds niet mijn favoriete discipel, maar hij liet mij niet met rust. Ik hield nog steeds van Jezus

Voorzichtig probeerde ik Tomas’ voorbeeld te volgen. Aarzelend vertelde ik soms iets over mijn twijfel. Op een dag merkte een oudere dame liefdevol op: “Maar ik zie dat je nog steeds heel veel van Jezus houdt.” Deze woorden raakten me diep. Het was waar. Ondanks al mijn twijfel hield ik nog steeds van Jezus. Als het moest, zou ik nog steeds mijn leven voor Hem geven.

En daar was Tomas weer.

Tomas, die als enige discipel niet protesteerde, toen Jezus aangaf dat ze naar Jeruzalem zouden gaan. Tomas die wel beter wist. Hij had in zijn hart allang besloten om met Jezus te sterven. “Zie je wel,” zei hij glimlachend tegen mij, “Oprechte liefde en twijfel kunnen wél hand in hand gaan. Natuurlijk weet ik waar mensen naar kijken. Maar waar kijkt Jezus naar, denk je? Naar twijfel of naar liefde?”

Een zwerver in de tram
Zijn woorden deden mij denken aan wat me een paar weken daarvoor was overkomen. Ik zat in de tram in Utrecht. Een zwerver kwam naar me toe en drukte mijn hoofd tegen zijn borst en zei vaderlijk tegen mij: “Jochie toch!”

Ik wist niet wat me overkwam en tegelijkertijd voelde dit alsof het God zelf was. Nu was Tomas hier, en hij deed hetzelfde: “Jochie toch!” Door mijn tranen heen keek ik hem aan.

“Laten we een eindje lopen…”

Nooit veroordeeld
Opeens staan we in de kamer waar Tomas huilend op zijn knieën ligt. Zijn vinger steekt nog in de wond in Jezus’ hand. Tegelijkertijd staat hij naast mij. Tranen lopen over zijn wangen terwijl hij naar het tafereel kijkt. “Zie je wat hier gebeurt?” Ik knik. Tomas schudt glimlachend zijn hoofd. “Jij kijkt wel, maar je ziet het niet. Weet je, Jezus heeft mij nooit veroordeeld voor mijn twijfel. Hij heeft mij niet aan het kruis genageld of uit zijn team gezet. Niet eens op non-actief. Hij is er zelfs nooit op teruggekomen.”

Ik zie een brede glimlach verschijnen. “Jezus is niet als de mensen die door de eeuwen heen hun gal op mij spuwden. Ach, het heeft me nooit geraakt! Want als Jezus je niet veroordeelt, wie zou dat dan wel doen?”

“Weet je wat ik die dag echt ontdekt heb?” vraagt Tomas. Stilletjes schud ik mijn hoofd. “Het was niet zozeer dat Jezus was opgestaan. Nee, dat is mooi en belangrijk. Maar wat ik echt ontdekt heb… Ik kan het bijna niet zeggen zonder te huilen, dus vergeef me als het niet lukt. Ik heb vooral ontdekt hoe ontzettend veel Jezus van mij houdt.”

Het wordt stil. Met rode ogen kijken we elkaar aan. Dan gaat Tomas voorzichtig verder: “Deze liefde was er niet alleen voor mij. Deze liefde is er ook voor jou. Nu, in deze fase van twijfel, maar ook straks, als je hier weer uitkomt. Niet meer, maar ook niet minder. Zijn liefde blijft altijd even groot. Maar hoeveel dat echt is? Daar durf jij nog niet van te dromen.”

Opnieuw kijkt Tomas mij aan. “Zie je wat hier gebeurt?”

Ik knik.

Nu zie ik het echt.


In zijn boek 'Van kikker tot prins' neemt Matthijs Vlaardingerbroek lezers mee op zijn reis van geloof. Om te zoeken naar wat achter de twijfel ligt en het liefst verborgen wil blijven. Zoals een kikker in de modder, die voorzichtig in het licht wordt gebracht. Die zelfs liefdevol gekust mag worden.

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.