Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

"Mensen raken verwond in de kerk: hoe kán dat?"

Psychologe Michelle van Dusseldorp verlangt naar heling in de kerk

Er moet in de kerk en in de samenleving meer plek zijn voor emoties. Volgens psychologe Michelle van Dusseldorp is Nederland namelijk een uitgehongerd land, met een bevolking die hunkert naar bevestiging. In het programma ‘Andries’ vertelt ze over haar verlangen naar heling, júist in de kerk.

"Het kan wel tien jaar duren voor een Nederlander weer een complimentje geeft"

Michelle is geboren en getogen in Nieuw-Zeeland, maar woont inmiddels al 15 jaar met haar man en kinderen in Nederland. Toch blijft ze zich verwonderen over het Nederlandse volkje.

“Als je van een Nederlander een compliment krijgt, moet je het echt helemaal op je in laten werken. Het kan wel 10 jaar duren tot je een nieuwe krijgt”, grapt Michelle. Toch zegt ze het met een ernstige ondertoon, want in haar praktijk ontmoet ze volop mensen die streng zijn voor zichzelf en moeite hebben met genieten.

Geen emoties
Geen emoties uiten: volgens Michelle is het één van de factoren voor het hoge aantal burn-outs in Nederland. “Misschien is er wel een besef van emoties, maar niet hoe je die gebruikt op een positieve manier om een psychisch gezond leven te leiden. Natuurlijk, je emoties dumpen door te janken en schreeuwen is ook niet gezond. Toch beseffen veel mensen te weinig dat ook negatieve emoties heel functioneel zijn.”

“Neem boosheid. Die geeft je de energie om te zeggen: ‘Nu moet het stoppen!’ Dat is een grens zetten. Als je niet boos mag zijn van jezelf, mis je de innerlijke drive om grenzen aan te geven. Sommige mensen laten dingen toe in hun leven die schadelijk zijn, omdat ze het gevoel van afkeer niet mogen voelen. Wat jammer! Want juist dan is dat gevoel wel functioneel.”

“Veel mensen worden júist in de kerk verwond. Dan denk ik: hoe kán dat nou?!”

Michelle adviseert om simpelweg te voelen wat je voelt, zonder oordeel. “Er zijn geen innerlijke taboes over wat ik voel; het gevoel is daar. Emoties zetten in beweging, maar ik kan zelf kiezen hoe ik die kracht wil inzetten. Ik weeg mijn eigen belang af met de belangen van anderen en het belang van de relatie en kies vervolgens hoe ik wil handelen.”

Verwond in de kerk
De kerk zou een helende plek moeten zijn, maar is dat vaak niet. Dit onderwerp raakt Michelle zichtbaar. “Veel mensen worden júist in de kerk verwond. Ze lopen trauma’s op door controlerende en manipulerende leiders, door afwijzing en veroordeling. Deze mensen raken beschadigd terwijl ze deel uitmaken van Gods lichaam. Dan denk ik: hoe kán dat nou?!”

“Daaruit komt mijn passie om iets te betekenen voor kerken. Er is nog heel wat werk te doen. Om te leren een helende gemeenschap te zijn, waar mensen welkom zijn zoals ze zijn. We hebben elkaar nodig.” 

Bekijk de aflevering

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.