Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

“Soms is het leven onbegrijpelijk oneerlijk”

EO Metterdaad zamelt geld in voor slachtoffers van Boko Haram

Wat gaat er door je heen wanneer je de mensen ziet en spreekt die in hun dagelijkse leven door de gewelddadige beweging Boko Haram getroffen zijn? Arjan Lock vertelt hierover. Hij bezocht deze slachtoffers in verband met een hulpactie van EO-Metterdaad.

Ze is nog maar 16 jaar. Verlegen kijkt ze naar de stoffige vloer van de smoorhete tent. Haar witte hoofddoek suggereert onschuld, maar als ze me even aankijkt zie ik het verdriet. We zijn in het gevaarlijke noorden van Nigeria, een gebied dat al maandenlang geteisterd wordt door het geweld van Boko Haram. Deze fanatieke religieuze beweging, die zegt voor de ware islam te staan, trekt moordend en brandstichtend door de streek, complete dorpen verwoest en desolaat achterlatend.

Hier in dit doorgangskamp waar zo’n 2000 vluchtelingen op een paar honderd vierkante meter zijn samengebracht, heeft iedere tent zijn eigen verschrikkelijke verhaal. Maar de overeenkomsten zijn legio. Het begint meestal in de avondschemering, met geschreeuw en veel kogels. Er vallen doden en in paniek vluchten de dorpelingen het veld in. Huizen gaan in vlammen op, vee en soms ook kinderen worden meegenomen.

Het is eerlijk gezegd moeilijk om het mee te voelen. Zou het komen omdat het contrast met mijn eigen veilige leventje zo enorm groot is? Ik hoor hoe de akelige details vaak ogenschijnlijk emotieloos verteld worden.

Ik word meegenomen naar een plek waar een paar mannen aan het bidden zijn. Uit de groep komt een man met een groen, lang gewaad. In het kort vertelt hij wat hem is overkomen. Als hij zijn mouw omhoog doet, zie ik wat er van zijn arm is overgebleven toen de kogels hem raakten. We zitten samen op een stronk in schaduw van een grote boom. We zeggen niks en zijn stil. Naast me hoor ik het zachte snikken van een onschuldige, eenvoudige man. Met zijn ene hand veegt hij de tranen weg, zich schamend voor de omstanders. Maar ze blijven komen. En juist die huilende, eenzame man maakt voelbaar hoe ten hemel schreiend het is wat hier gebeurt.

Als je je afsluit van het rumoer van de buiten de tent samendrommende kinderen is het binnen ook stil. De jonge Bahannah heeft zojuist haar verhaal verteld. Haar leven lijkt al vroeg ten einde. Haar man met wie ze net getrouwd was, vermoord, haar dorp verwoest. Ik denk aan thuis, aan mijn kinderen en aan het contrast met het meisje met de witte hoofddoek hier. Het is niet bij elkaar te brengen en misschien moet ik dat ook maar niet proberen. Soms is het leven onbegrijpelijk oneerlijk.     

Auteur: Arjan Lock

EO Metterdaad zamelt geld in voor voedsel, schoon water, douches en toiletten, maar ook voor wederopbouw, vrede en verzoening. Meer informatie over deze actie vind je hier.

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.