Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Steeds meer crematies in Zeeland

Aantal begrafenissen neemt fors af

Cremeren wint aan populariteit, ook in Zeeland. Al geeft orthodox christelijk Zeeland nog de voorkeur aan begraven.

De verschillen in Zeeland zijn groot. Onder de Westerschelde en in steden als Middelburg en Vlissingen wordt er vaker voor cremeren dan begraven gekozen. In de meer bevindelijke gemeenten is het beeld anders. In gemeenten als Borsele, Veere en Reimerswaal wordt het merendeel van de overledenen nog begraven.

Het aantal begrafenissen in de provincie neemt de laatste jaren fors af. Voor sommige gemeenten reden om het beleid eens tegen het licht te houden. Terneuzen denkt al aan de mogelijkheid om op termijn begraafplaatsen te sluiten.

Hoe denken christenen over cremeren? Onze levensbeschouwing speelt een belangrijke rol bij de beslissing of ons lichaam na ons overlijden moet worden begraven of gecremeerd. 

Geen gebod, geen verbod
Traditioneel worden christenen begraven. Het is wel belangrijk dat de kerk oog heeft voor de vragen waarmee de mensen in een bepaalde periode worstelen. De antwoorden zal ze echter niet zoeken door naar de verstandelijke argumenten van de wereld te luisteren, maar naar het getuigenis van de Bijbel.
 In de Bijbel vinden we geen verbod op crematie. Wel is crematie niet gebruikelijk en eigenlijk alleen van toepassing op misdadigers

De hele mens telt bij God
Lijkverbranding speelt wel een rol bij godsdiensten, waarin het lichaam geen grote waarde heeft en min of meer gezien wordt als een stoffelijk omhulsel zonder waarde. Om de overgang naar een hogere levenssfeer te benadrukken, wordt het lichaam afgedankt en verbrand.
 Maar voor God heeft, de hele mens waarde: geest, ziel en lichaam (1 Tessalonicenzen 5:23).

Zaaien
Over begraven wordt gesproken als een zaaien van het lichaam in de aarde, in de verwachting dat het eens verheerlijkt zal opstaan (1 Korintiërs 15:42,43). De gelovige zal in leven en sterven getuigenis willen geven van de hoop die in hem is. Daartoe vertrouwen we ons lichaam aan de aarde toe als een 'zaadkorrel' die reeds de vorm van de 'vrucht', het verheerlijkte lichaam, in zich draagt. Zo zijn we ook hierin navolgers van Jezus, wiens lichaam door begrafenis aan de aarde toevertrouwd en in heerlijkheid opgewekt werd.

Postuum getuigenis
Bij crematie zou ik het als een bezwaar zien, dat daardoor (een deel van) mijn getuigenis weggenomen wordt. Dat getuigenis zit 'm niet in het begraven zijn, maar in het begraven worden. Dat kun je vergelijken met een tarwekorrel die in de aarde valt en sterft - een aards lichaam dat gezaaid wordt (geen aardse as) om als een verheerlijkt lichaam te worden opgewekt. Als we in leven en sterven willen getuigen van onze hoop, lijkt het me, dat we ook aan onze omgeving laten weten, op welke wijze we onze uitvaart willen laten regelen.

Geen graf, wat dan?
Maar als iemand nu gecremeerd is, kan hij dan wel deel hebben aan de opstanding? Die vraag zouden we ook kunnen stellen voor iemand die bij een natuurramp is omgekomen of op zee vermist is. Er is geen graf dat open kan gaan .... 
Ik denk, dat het bij de opstanding zeker geen verschil uitmaakt of men begraven, gecremeerd of voorgoed vermist is. In alle gevallen zal het lichaam tot stof vergaan. Waar het om gaat, is dat de Heer in staat is het vergane lichaam op te wekken. 

Auteur: Roeland Klein Haneveld

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.