Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Tim Keller: "'Uw wil geschiede' vind ik moeilijk zinnetje"

"Zonder gebed zink ik weg in trots of wanhoop"

Van een verlegen jongetje werd hij een van de beroemdste predikanten ter wereld. Tim Keller, voorganger van de Redeemer Church in hartje New York, blijft er nuchter onder. “Als ik tijd met God doorbreng, zie ik weer het juiste perspectief.”

Visie en EO/Geloven spreken Tim Keller in Parijs, waar hij een van de sprekers is op een bijeenkomst over kerk-zijn in de stad. Het congres wordt georganiseerd door City to City, de organisatie die pioniers overal ter wereld helpt met het opstarten van nieuwe kerken in grote steden. 

Valse bescheidenheid
Keller verlaat New York niet vaak, dus áls hij een keer in Europa is, moet die tijd zo goed mogelijk benut worden. Begeleid door twee assistenten vliegt hij van hot naar her. Tussen de vele spreekbeurten door, staat hij vriendelijk de pers te woord. Toch ontmoeten we een bescheiden en nuchtere man. Aan de oevers van de Seine, vertelt hij hoe gebed zijn leven veranderd heeft. “In mij zit een menselijke, zondige kant die graag succes en eer wil. Gebed helpt mij de juiste motieven te hervinden. Voor mij is bidden vooral een heroriëntatie: ik herinner me opnieuw wie God is en wie ik ben. Als ik tijd doorbreng met God, zie ik het juiste perspectief. God maakt me kleiner als ik teveel van mezelf denk, maar richt me juist op als ik mezelf te min acht. Daarom móet ik veel bidden. Als ik dat niet doe, zink ik weg in trots of wanhoop.”

Dat is niet altijd zo geweest, geeft hij direct toe. “Als iemand mijn vrouw en mij zou vragen een boek te schrijven over een gezond gebedsleven en het hebben van een jong gezin, zouden we nee zeggen. Ik heb namelijk geen idee hoe je die twee zou kunnen combineren. Dat is geen valse bescheidenheid; als we terugkijken naar die tijd, zien we dat we middelmatige ouders en middelmatige christenen waren.”

Intimiderend
Keller begon in die levensfase aan zijn werk in New York, waar hij voor de Presbyteriaanse kerk een gemeente stichtte. Eerder was hij dominee geweest in een provinciestadje en gaf hij les op een theologische universiteit. De stap van die veilige omgeving naar een miljoenenstad was wel even slikken, geeft hij aan. “New York is een beangstigende stad, zelfs voor mensen die gewend zijn aan grote steden. Het begint al bij de wolkenkrabbers. Die zijn gebouwd om te imponeren. De mensen die er wonen zijn sceptisch, gehard en slim en kunnen agressief overkomen. Dat zien New Yorkers als een deugd – hard zijn wordt toegejuicht. Dus niet alleen voor een jonge dominee, maar voor iedereen kan New York een buitengewoon indrukwekkende stad zijn.”

Hij vertelt het met een glimlach. Tim Keller is duidelijk dol op zijn stad. Wat anderen zou ontmoedigen, sprak hem juist aan. “Er zit zoveel energie in New York! Alles in die stad zegt: ‘Zorg maar dat je goed genoeg bent om hier te wonen!’ Ik proef die houding nergens anders, ook niet in grote steden als Parijs of Londen.”

Het ontmoedigde hem niet. “Als dominee had ik één groot voordeel: het fundament van mijn missie kwam van God. Ik was geroepen om naar New York te gaan. Ik kon de bal bij God leggen: ‘Als ik me niet vergis, roept U me hier. Dan moet U ook maar aan de slag, door mij heen.’ Dat gaf me moed.” 

Sentimenteel
Nu hij op 64-jarige leeftijd aan het einde van zijn loopbaan staat, vindt Tim Keller de tijd om terug te kijken. Hij is dankbaar, geeft hij aan. Niet zozeer voor de groei – “daar heb ik het nooit om gedaan” – maar voor de individuele levens die veranderd zijn. Als hij daarover gaat praten, buitelen de verhalen over elkaar heen.

“Onlangs vierden we ons 25-jarig bestaan. Ik ben niet erg sentimenteel, het liefst sla ik dat soort feestjes over. Maar ik werd ertoe gedwongen. Gelukkig, want het was leuker dan ik vooraf had gedacht. We hadden een receptie voor mensen die zich in de eerste drie jaar bij Redeemer hadden aangesloten. Ze kwamen uit de hele wereld terug naar New York en vertelden hoe hun leven 25 jaar geleden was veranderd. Allemaal hadden ze hun eigen verhaal. Het was verbazingwekkend.”

Hij lijkt zelf verbaasd te zijn over de vrucht van zijn kerk. “Neem nu de tijd na de aanslagen op de Twin Towers, op 11 september 2001. Overal in New York zaten de kerken ineens bomvol. Mensen waren wanhopig op zoek naar gemeenschap en zingeving. Wij hadden normaal drieduizend bezoekers, na de aanslagen waren dat er 6500. Maar waar op andere plekken de kerken weer leegliepen, bleven bij ons mensen hangen. Ruim een derde van de mensen die op die zondag binnen kwamen lopen, is gebleven. Hoewel het verloop in New York groot is, zijn sommigen van hen er nog steeds – een van mijn oudsten is toen bijvoorbeeld tot geloof gekomen. Er zijn te veel van dit soort verhalen om nu te vertellen. Daar ben ik dankbaar voor.” 

Bekijk het interview

Download hier een pdf van het volledige Visie-interview met Tim Keller.


Tekst: Pieter-Jan Rodenburg

Beeld: Arianne Ramaker 

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.