Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Uren in de rij voor medische zorg

Ruben Plomp werkt op het medische schip 'Africa Mercy'

‘I love my life’. Is dat niet de über-populaire hashtag vandaag de dag? Op dit moment voel ik dat wel zo. Sinds 2012 werk ik namelijk samen met mijn vrouw Mirjam in Afrika voor de organisatie Mercy Ships, die de allerarmsten ontwikkelingslanden voorziet van gratis medische zorg.

Nu is het handig om te vertellen dat Mirjam en ik ook daadwerkelijk op een schip werken. Naast schepen heeft Mercy Ships wereldwijd zestien vestigingen, waar naast koffie drinken ook een hoop ‘achter de schermen’ gebeurt.

Mirjam en ik werken op de Africa Mercy en tot op heden ben ik daar meer dan blij mee. Mercy Ships biedt gratis operaties aan voor diegene die daar geen geld voor hebben, of voor wie gezondheidszorg simpelweg niet binnen handbereik ligt.

Meer dan dokters
Wanneer je aan een medische organisatie denkt, begrijp ik dat het snel over dokters en verpleegkundigen gaat. Logisch. Zij zijn de handen en voeten van onze missie. Toch speelt er veel meer dan dat. Ik ben bijvoorbeeld IC Verpleegkundige, maar sinds anderhalf jaar ben ik communicatie-consultant en fotograaf aan boord van dit ziekenhuisschip. Ik voelde mij in het begin van mijn nieuwe functie eerlijk gezegd wel wat gedistingeerd van de ‘missie’. Ik was niet meer direct betrokken bij de gezondheidszorg en dat voelde toch gek. Alsof ik er niet meer echt toe deed.

‘Je hebt kanker, maar we kunnen niet helpen’
Ook Mirjam kwam verder van het bed af te staan met haar nieuwe taak als ‘screening coördinator’. Zij is degene is die ja of nee zegt tegen een patiënt. Dat is heftig. De mensen op het schip zien de patiënten die we helpen, maar vaak niet de patiënten die we weer naar huis sturen. Dat is niet tof en zwaar.

Want wat zeg je tegen iemand die je niet kunt helpen. ‘Je hebt kanker, maar we kunnen je niet helpen, succes en Gods rijke zegen’? Het is een constante strijd.  Het is zoeken naar de balans tussen wat je kunt geven en wanneer het voorbij gaat aan wat je te geven hebt. Dat gaat niet zonder tranen, maar leert ons ook creatief omgaan met dit soort momenten.

In je diepste wezen 
In mijn rol sta ik hier iets verder vanaf. Toch ben ik gepassioneerd over wat ik doe. Vorig jaar ontmoete ik Wess Stafford (oud-directeur van Compassion International, red.) aan boord van de Africa Mercy. Hij maakte het heel duidelijk voor mij: “Het is niet omdat mensen niet geven om wat er hier (in Afrika) gebeurd, het is omdat ze er niet van weten. De brug tussen hier en onze westerse landen moet van twee kanten gebouwd worden.”

Dat is de kern van wat ik doe: ik wil datgene communiceren wat jou tot in je diepste wezen raakt, zodat je je kunt verplaatsen in de dagelijkse pijn en moeite van iemand die niet het geluk had om in bijvoorbeeld Nederland te worden geboren. #ilovemylife #Ilovemyneighborevenmore.


Beeld: Ruben Plomp
Lees meer verhalen op de blog van Ruben Plomp.

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.