Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

'Ik zie de pijn in hun ogen'

Blog van Arjan Lock, op reis in Libanon.

Voor Metterdaad reist Arjan Lock naar Libanon waar hij de verhalen hoort van vluchtelingen. Verhalen van pijn en verdriet, maar ook verhalen van hoop. Dit is de laatste blog over zijn reis in Libanon.

Dag 6: 3 januari 2016

Vandaag maken we het eerste verhaal voor Metterdaad. Het voorbereidende werk van de afgelopen week heeft zijn vruchten afgeworpen want we konden terecht bij de gezinnen die we met Joseph hadden bezocht. Leendert, die regie en camera doet, is vannacht aangekomen in Beirut en in alle vroegte vertrekken we. Aangekomen in Deir el Ahmar is de sneeuw inmiddels overgegaan in regen.

Verlies en verdriet
Ik merk tijdens het filmen hoe we gericht zijn op het goed in beeld brengen van het verhaal. Ik beoordeel hoe het op televisie zal overkomen en of de verhalen wel sterk genoeg verteld worden. Ik zie de pijn in de ogen en hoor de verhalen van verlies en verdriet maar merk ook dat ik professioneel luister. Ik loop met Joseph mee die kachels en dekens brengt en de mensen moed inspreekt. Hoeveel vluchtelingen heb ik de afgelopen dagen al niet gezien? Hoe laat ik me nog raken door het zoveelste verhaal van gevluchte families, waar gebrek is aan alles en waar de kou echt tot op het bot gaat.

Herinneringen
’s Avonds op bed bekijk ik de foto’s en haal de herinneringen op. Ik zie Achmed van 15 staan in de opening van de tent. Ik weet weer hoe hij tegen zijn tranen vocht omdat je als oudste altijd sterk moet zijn voor je broertjes en zusjes waar je alleen voor moet zorgen. Maar ik weet dat hij iedere nacht huilt om zijn ouders die werden vermoord.

Ik zie de glimlach rond de mond van Aida, moeder van zeven kinderen, haar man omgekomen in Aleppo, en nu hard werkend om het hoofd boven water te houden. Wat was ze blij met de dekens en de kachel. Maar ik weet ook dat er misbruik van haar wordt gemaakt omdat ze rechteloos is en er maar weinig mensen om een weduwe geven.

Ik zie Aya zitten op het dunne vloerkleed, temidden van haar broertjes en zussen. Een meisje van net 17 maar al zoveel meegemaakt. Ik herinner me hoe ze lachte toen ze aan haar vriendinnen dacht en dat ze zeker wist dat ze hen weer ging zien, al woonde ze al drie jaar ver bij hen vandaan, letterlijk van huis en haard verdreven.

Mensen zoals jij en ik
En zo zijn er nog meer gezichten die ik me herinner en de komende dagen zullen er nog bijkomen. Eerst waren het voor mij aantallen, groepen, naamloze vluchtelingen. Nu zijn het, zoals Joseph het zegt, gewoon mensen. Gewoon mensen zoals jij en ik. Mensen met hun verlangen naar vrijheid, naar liefde, naar geborgenheid en erkenning. Ik ben dankbaar dat ik hen hier mocht ontmoeten, dat ik even onderdeel van hun leven mocht zijn. Dat ik met eigen ogen heb gezien dat oprechte aandacht hen maar ook mij meer mens maakt. Kijk gewoon even in hun ogen en dan weet je dat het klopt wat Joseph zegt: ‘Voor God is ieder mens de moeite waard’.

Auteur en foto's: Arjan Lock
EO Metterdaad

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.