Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Vluchtelingen: vóór of tegen?

Aanpassen doe je samen

Vluchtelingen, vóór of tegen? Zo zwart-wit ligt het niet. Je kunt vóór zijn en toch geen zin hebben in vreemde mensen die naast je komen wonen. Ook wij Nederlanders moeten ons aanpassen.

Wie nu nog niet met asielzoekers kan omgaan, hoort hier niet thuis’ – Het is de slogan van een nieuwe Loesjeposter. Ik ben het er hartgrondig mee oneens. Zo’n slogan als deze is typerend voor het huidige debat; je bent vóór of je bent tegen. En als je tegen bent, ho maar; je bent al snel een racist of niet menslievend genoeg. En opeens ben jij degene die hier niet meer thuishoort. 

Ja, ik ben voor het warm verwelkomen van vluchtelingen (zie mijn vorige blog), maar ik besef vanuit de praktijk dat 'ja' zeggen een avontuur is dat vele aanpassingen vraagt! Als bekende Nederlanders roepen dat we onze armen wijd moeten openen, hoe zouden diezelfde personen reageren als er een asielzoekerscentrum naast hun mooie huis in het Gooi kwam te staan? 

Twaalf jaar geleden kozen wij er bewust voor om in een aandachtswijk te gaan wonen. Mijn hoofd wist dat ik mijn hart moest gehoorzamen, wilde ik mijn waarden uitleven. Gods fluisterstem was niet te negeren. Maar naast alle mooie ervaringen, heb ik het vreselijk moeilijk gehad met al die vreemde gewoonten, criminele activiteiten en geluidsoverlast. Aan de rechterkant van onze woning stond een huis met wisselend manvolk uit alle streken en landen. Aan de linkerkant woonde destijds een Pool met een wietplantage. Jarenlang voelde ik me onveilig in mijn eigen huis. Pittige jaren waarin ik me moest leren aanpassen en ontdekken hoever ik daarin kon gaan. Dwars door mijn ergernissen heen, was het elke keer weer een zoektocht naar verbondenheid met mensen die ik vaak niet begreep. 

‘Ga dan weg,’ riepen mensen om ons heen, zeker nadat ik in een heftige burn-out gekomen was. Had mijn missie mijn gezondheid niet verwoest? De mooie contacten in de wijk en Gods stille genade (!) gaven ons de moed om te blijven. Er bestaan natuurtalenten die zich van nature aan andere culturen aanpassen, maar mij kostte het tien jaar. Pas de afgelopen jaren kan ik zeggen dat ik hier gelukkig ben, tussen al die vreemde mensen in. Drink ik een wodka met mijn buurman om 10.00 in de ochtend omdat hij me welkom wil heten en heb ik eindelijk door dat je een bord met zoet gevulde koekjes nooit leeg moet teruggeven. Kan ik mijn angst laten varen als er weer een man met een vaag verhaal binnenkomt, en hem hartelijk verwelkomen. 

Aanpassen doe je samen. Pas dan heeft integratie kans van slagen. Hier in de wijk is er een gemeenschap ontstaan uit verschillende culturen, kerken, met en zonder documenten die elkaar elke keer weer de hand proberen te reiken. Alle meningen mogen er zijn. Of je nu voor of tegen vluchtelingen bent, dat maakt niet uit. Zelfs IS-aanhangers zaten aan tafel.

Wat ons samenbindt is dat we samen zoeken naar een man die JA zei tegen de hele wereld. 

 

 

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.