Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Waarom bijna heel Nederland Clinton steunde

"We zijn eensgezinder dan Duitsers in jaren '30"

In de schoolklas van de dochter van blogger Anton de Wit was 100% voor Clinton en tegen Trump. De media vierden aan de vooravond van de verkiezingen al de overwinning van de eerste vrouwelijke president van Amerika. Volgens Anton moeten we ons meer zorgen maken over de eenzijdigheid in Nederland dan over de democratie in Amerika.

Het miezert buiten, en het zou me niet verbazen wanneer dat door Donald Trump kwam. Het weer past in elk geval goed bij de grauwe stemming in ons land na diens verkiezingswinst. Mijn dochter van 8 simde vanochtend aan het ontbijt: “Maar mijn hele klas was tegen Trump!” Helaas mocht groep 6 van basisschool De Oversteek niet meedoen met de Amerikaanse presidentsverkiezingen.

Gehersenpoeld
Haar opmerking zou ons wel aan het denken moeten zetten. Enerzijds vinden wij het eng dat een krappe meerderheid van de Amerikanen ‘blindelings’ achter Trump aanloopt. Demagogie, noemen we dat, kuddegedrag, populisme, het einde van de democratie. Maar hier in Nederland zou Hillary Clinton vermoedelijk 95% procent van de stemmen krijgen – is dat dan niet eng, een schrikbeeld van elke democratie? Welke demagogie schuilt daarachter? Hoe zijn wij zo gehersenspoeld geraakt dat we, zonder enkele twijfel, massaal voor de verre van betrouwbare Clinton zouden kiezen? 

Jeugdjournaal
De klas van mijn dochter is een spiegel van onze samenleving, die ons zorgen zou moeten baren. Dertig achtjarigen die het roerend eens zijn over een zaak waar ze welbeschouwd geen snars van snappen. Hoe komt dat? Door juf en jeugdjournaal, ongetwijfeld, en door ons als ouders. We zijn eensgezinder dan de Duitsers in de jaren 30. Eensgezinder dan de Amerikanen ook, for that matter. Dus laten we vooral niet te laatdunkend doen over de Amerikanen en hun democratie.

Leedvermaak
Alle verslagen en verbijsterde reacties uit ons landje van eensgezind weldenkenden, stemmen me eerlijk gezegd best een beetje vrolijk. Noem het leedvermaak. Ik weet het, het is niet netjes. Maar na zo veel braaf-progressieve zelfgenoegzaamheid, kan ik niet anders dan grinniken. Terwijl ik voor alle duidelijkheid absoluut geen voorstander van Trump ben. De wrange ironie blijft dat ‘de stem van de gewone man’, de keuze ‘tegen het establishment, een narcistische miljardair met eigen wolkenkrabbers is. De ‘gewone man’ zal er nog wel achter komen.

Bordeel
Net als de christenen trouwens, die Trump aanmoedigden omdat hij ‘pro life’ zou zijn. De man heeft een paar opmerkingen in die richting gemaakt om dat niet onaanzienlijke deel van het electoraat te paaien. De tenenkrommende lompheid van die opmerkingen (‘sluit vrouwen die abortus plegen op’) laat al wel zien maar Trump er geen moment serieus over nagedacht heeft, en dat we op dat vlak ook geen enkel beleid hoeven te verwachten. Trump zal net zo veel betekenen voor het ongeboren leven, als een bordeel voor de huwelijkstrouw. 

Mascotte
Ik vind het zelfs meer dan kwalijk dat christenen het abortusvraagstuk tot hamvraag van de verkiezingskeuze hebben gemaakt. Niet omdat abortus niet belangrijk genoeg is om politiek te zijn, maar juist omdat het te belangrijk is om politiek te zijn. De grote makke van de pro-lifebeweging is dat het abortus zo heeft gepolitiseerd. Het is bijna puur een strijd om beleidsvorming en wetgeving geworden, waar het eigenlijk een strijd om de harten van mensen zou moeten zijn. Door Trump nu als dubieuze mascotte te kiezen, heeft de pro-lifebeweging zichzelf nog verder in de hoek van de hartelozen geduwd.

Eindtijd
Niet alles is politiek. Juist dat diepe besef maakte dat ik minzaam kon glimlachen om de uitslag. Ik vind Trump de slechtste keuze voor de VS, maar ik vind Clinton óók de slechtste keuze voor de VS. Dat inzicht zou ons moeten helpen dit hele electorale circus een beetje te relativeren. Hillary Clinton zei een tijdje terug dat zij het enige was dat nog tussen ons en de Apocalyps instond. Die arrogantie van die pompeuze religieuze woordkeuze had ons toen al moeten wakker schudden. Alsof het aan ons is om de Eindtijd te bespoedigen of tegen te houden…

Applaus
Het miezert buiten, maar het Einde der Tijden is vooralsnog niet aangebroken – ondanks alle onheilspellende commentaren van de eensgezind weldenkenden. Trump is president geworden, big deal. Als we er iets van moeten leren, is het wel dat politiek inderdaad een groot theater is, en dat het leven doorgaat wanneer het applaus uitgedoofd is.

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.