Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Waarom ik niet bad voor mijn vaders genezing

“Wat heeft mijn vader eraan als hij sterft en Jezus niet kent?”

Maandagmiddag 3 oktober gaat de telefoon. Ik rijd net weg bij de EO, op weg naar huis. M’n vader belt, en opgewekt neem ik op. Maar zijn stem klinkt anders. De eerste woorden van dat gesprek klinken nog als een echo in mijn oor: “Nathalie, ik was net in het ziekenhuis omdat ik last had van m’n stem. Het is niet goed. Ze hebben een tumor gevonden.”

Ik reageer kalm. “Pap,” zeg ik, “doe maar even rustig aan. Wanneer ga je terug voor onderzoeken? Het komt allemaal wel goed. De artsen kunnen tegenwoordig zoveel!” Die avond bid ik thuis samen met mijn man voor mijn lieve vader: “God, ik weet niet wat dit betekent. Maar U kunt hem genezen, als U het wilt. Maar liever nog zou ik zien dat hij U leert kennen voordat het te laat is.”

Doop
Mijn vader was weliswaar katholiek opgevoed, maar had daar later niets meer mee gedaan. Als kind ging ik altijd alleen met mijn moeder naar de kerk. Mijn vader vond het ‘onzin’. Toen ik op mijn 22ste werd gedoopt, was mijn vader er niet bij. Niet omdat hij niet wilde, maar omdat het in mijn ogen zo weinig zin had om hem uit te nodigen. Want hij had toch niets met het christelijk geloof, hij zou niet snappen wat het voor mijzelf betekende.

Uitgezaaide kanker
Twee weken later – als de uitslagen van de onderzoeken binnen zijn – ziet de situatie er nog slechter uit dan we dachten. Mijn vader heeft een enorme tumor in zijn longen en de kanker is inmiddels uitgezaaid door zijn hele lichaam. De dokter meldt dat ze niets meer kunnen doen. “Meneer, u heeft maximaal nog 6 maanden te leven.”

'Meneer, u heeft maximaal nog 6 maanden te leven'

Zodra ik dit slechte nieuws hoor, breng ik vrienden op de hoogte. Veel steun ontvang ik uit allerlei hoeken, ook vanuit mijn kerk. Van veel mensen krijg ik de liefste kaarten, bloemen, en whatsappjes met prachtige woorden. Een bericht dat vaak tot me komt is: “Ik ga bidden voor je vader, ik geloof echt dat God hem kan genezen.” Het raakt me.

En toch

Als christen geloof ik in genezing. In wonderbaarlijke genezingen. Genezingen die zelfs artsen niet kunnen verklaren. Ik heb het vaak genoeg in mijn omgeving zien gebeuren. En toch. Toch heb ik na die ene keer op 3 oktober nooit meer voor genezing voor m’n vader gebeden. Waarom? Misschien omdat ik het stiekem wel voor iedereen geloofde, maar niet voor mijn vader. Of misschien omdat ik ook geloof in de medische kennis van specialisten. Maar misschien nog wel meer omdat lichamelijke genezing voor mij niet het belangrijkste was: ik verlangde naar de genezing van zijn hart. Ik dacht: ‘Wat heeft mijn vader er nu aan als hij nog tien jaar leeft en dan alsnog sterft terwijl hij Jezus niet kent?’ Ik zou het hem zo gunnen: geen pijn en geen verdriet meer. “Een leven met Jezus,” dat was mijn enige gebed. Al zou het moeilijk zijn, ik zou me zonder hem ook wel redden. Echt.

De hemel
Precies acht weken heeft mijn vader nog geleefd. Daarin was ik elk weekend bij hem – en de laatste weken zat ik elke dag naast hem op de bank en aan zijn bed, vaak hand in hand. We hebben gelachen, gehuild en langzaam maar zeker afscheid van elkaar genomen. Want de dood kwam elke dag een stapje dichterbij.  

'Een leven met Jezus,’ dat was mijn enige gebed'

In onze gesprekken hebben we het ook vaak over God gehad. Op een dag vroeg ik hem waar hij dacht dat hij naartoe zou gaan als hij zou sterven. “Naar de hemel,” reageerde hij. Hij zei dat hij er “nooit zo naar had geleefd”, maar dat God altijd in zijn hart had gezeten. Hij vertelde me dat hij – sinds zijn ziekte – elke avond voor mij en m’n broer had gebeden. Omdat hij het zo erg vond om ons te moeten achterlaten. Terwijl ik naar mijn vader luisterde, stroomden de tranen over mijn wangen. Een gevoel van rust en kalmte daalde op me neer. Zijn onverwachte woorden deden me beseffen dat God ‘achter de schermen’ aan het werk was. Blijkbaar was Hij al die tijd met hem bezig geweest, en had mijn vader God ook nooit losgelaten. Ik had geen idee. Ik had me veel zorgen gemaakt, maar blijkbaar was dat helemaal niet nodig geweest.

Twee dagen voor hij stierf, bad mijn vader samen met mijn man en mij tot Jezus. Hij zei dat het “goed was zo”: hij was er klaar voor om naar Huis te gaan.

In goede handen
Op dinsdag 29 november is mijn lieve vader overleden. Hij was thuis. Jezus had hem opgehaald. Voor hem was het goed zo.

En ik? Ik vraag me weleens af wat er zou zijn gebeurd als ik wel vaker voor zijn genezing had gebeden. Zou mijn vader dan nog hebben geleefd? Was hij dan nog opa geworden? Maar dan denk ik: ach, we zijn uiteindelijk ook niet gemaakt voor het leven hier op aarde. Wat had die paar jaar uitgemaakt? Ooit, op een dag, zie ik hem weer. En hoewel ik hem ontzettend mis, weet ik één ding zeker: tot die tijd is hij in heel goede handen. 

Whether now or then
Death is not my end
I know heaven waits for me
Though the road seems long
I’ll never walk alone
I’ve got all I need to sing

I know You love me
I know You found me
I know You saved me
And Your grace will never fail me
And while I’m waiting
I’m not waiting
I know heaven lives in me

Should I suffer long
This is not my home
I know heaven waits for me
Though the night is dark
Heaven owns my heart
I’ve got all I need to sing

- As it is (in heaven), Hillsong Worship (2016)


Nathalie van ’t Slot (30)
Samensteller video en redacteur EO.nl/geloven

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.