Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

"Wat is het toch met mij en de kerk?"

Suzanne vindt haar kerk aan tafel

Het is zondagochtend en ik zit in de kerk. De muziek begint te spelen en met behoorlijk wat tegenzin dwing ik mezelf op mijn voeten te gaan staan. We zingen over God als krijgsheld. Zal ik de enige zijn die dit een beetje een gekke benaming vindt voor God?

Als de aanbiddingsleider dan ook allerlei christelijke kreten vanaf het podium begint te roepen, klem ik mijn armen nog iets strakker over elkaar.
 
Wat is er aan de hand
Na een poosje stopt de muziek met spelen en de spreker stapt het podium op. Hij begint zijn preek en maakt een grapje over alles wat hij nog graag wil hebben. Als hij bij de grotere auto aankomt begint de hele kerk schaapachtig te lachen. Ik hoor iedereen al denken: ‘Een grote dure auto willen we als christenen toch niet?!’ Ik beken aan mezelf dat ik toch wel droom van een Volvo XC60.
 
Mijn concentratie neemt verder af en hè nee, mijn ergernis groeit. Als vanzelf is daar het lijstje met ‘christelijke gewoonten waar ik mij aan stoor’ - met ‘het op je blote voeten zingen op het podium’ bovenaan en de vraag ‘hoe gaat het nu écht met je?’ daar vlak onder.
 
Ik weet van mezelf dat ik ervoor kan kiezen om niet in deze ergernis te blijven hangen en gewoon toch proberen te genieten van de muziek en mensen. Maar helaas, het kwaad is al geschied.
Wat is er toch aan de hand? Niet zo lang geleden vond ik het nog heerlijk om uit volle borst mee te zingen en vol overgave mijn handen in de lucht te gooien. Ik genoot van de preken en de christelijke grappen. Het lukt me niet meer.
 
Mijn kerk
’s Avonds zit ik bij mijn familie aan de eettafel en ik kijk om me heen. Ik zie mijn schoonmoeder met de soepkommen lopen en besef hoe zorgzaam ze altijd is. Mijn bedachtzame zwager neemt plaats, hij die altijd zonder oordeel luistert. Mijn lieve schoonzusje zet mijn neefje in de kinderstoel en ik besef me dat zij ook midden in haar zoektocht naar God is. Naast mij zit mijn lieve man met zijn engelengeduld en grote hart voor anderen.

Terwijl mijn neefje begint te brullen en manlief zijn kop kippensoep omstoot slaak ik een gelukzalige zucht. Ik heb mijn kerk gevonden. Gewoon een paar imperfecte mensen bij elkaar die van elkaar en God houden. Dat is voor nu even meer dan genoeg.
 
Suzanne Lok - Smallenbroek

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.