Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

'Overschreeuw ik mezelf?'

BLOG | Arie van der Veer

Ik heb vorige week zondag weer voor het eerst weer gepreekt. Ik zag er erg tegenop. Tijdens de begrafenisdienst was het allemaal goed gegaan. Maar zou het nu weer goed gaan? Lieve mensen waarschuwen me voortdurend. ‘Dominee, fijn dat je zo flink bent, maar kijk uit, wees niet té flink’.

Die woorden blijven wel haken. Overschreeuw ik mezelf? Door te willen preken en door te blijven schrijven? Door onze pastorale medewerkster te zeggen dat het wel goed met ons gaat? Dat andere mensen eerder hulp nodig hebben? Ik moet wel bekennen, dat ik me thuis ánders voel, dan wanneer ik bij mijn schoondochter ben. Dáár voel en zie ik de lege plek het meest. Je houdt je goed. Je lacht en speelt met de kleinkinderen, maar van binnen…

Thuis is het anders. Daar lijkt het leven normaal. Daar zitten we nog steeds met z’n tweeën aan tafel. Natuurlijk zijn er emotionele momenten, maar het is anders. Naar de kerk gaan is nog weer anders. Dan zie je de mensen. Sommige kijken je alleen met grote ogen aan. Anderen spreken je aan. Dus zag ik er wél tegenop.

Het was ook nog een extra doopdienst. Tien gelukkige ouders en vijf prachtige baby’s. Het moest gaan over hun blijdschap en hun dankbaarheid. En niet over ons verdriet. Gelukkig deden we de dienst samen. Net zoals bij de begrafenis van Peter. Tineke, onze dochter had de leiding en ik mocht dopen en preken. Zij verzorgde de opening en sprak van een feestelijke dienst… En dat werd het ook.

Opnieuw ervoer ik wat ik op de dag van de begrafenis ook van God kreeg. Ik kón, ja mócht preken. Van buiten leek het dan weer dat je het zo maar doet en de preek uit je mouw schudt. Maar dat was niet zo. Dat is nooit zo.
Ik heb niet verteld hoe zenuwachtig ik naar de kerk reed. Dat had ik wel aan mijn vrouw verteld. Ja, ook tegen de ouderling voor de dienst toen we nog met z’n tweeën waren en hij er naar vroeg. Het werd een fijne dienst. En ik was daar erg blij mee. In zulke diensten komen echt allerlei mensen. Omdat het een extra dienst is, wordt de kerk meestal gevuld door familieleden, vrienden en kennissen, buren en de kringen waar de doopouders bij horen.

Wij hebben de gewoonte om die kringen te vragen om niet alleen te komen maar ook wat lekkers voor bij de koffie te bakken en mee te nemen. We laten als gemeente proeven en zien dat het feest is. Zondag hadden we zoveel lekkers dat Tineke vroeg om vooral twee lekkere dingen te nemen ☺.

Weet je wat mij het meest helpt? Dat was gisteren zo, en ook in de begrafenisdienst: dat is het zingen. De begrafenisdienst duurde twee uur en ik heb echt niet heel lang gepreekt. Ik probeer het steeds korter te doen. Als het kan: nog kernachtiger, met één duidelijke boodschap. Het is zeer de vraag wat de harten van de mensen het meest raakt: mijn preken of de liederen.

Vooraf hebben we daar heel veel overleg over. We komen een kleine veertien dagen van te voren met een groep samen. Ik vertel dan het thema en in het kort wat ik wil gaan zeggen. Daar praten we dan over, maar we gaan vervolgens ook aan de slag over welke liederen we gaan zingen. Daar wordt over gemaild tot een paar dagen voor die tijd. En als de lijn van de preek verandert, meld ik dat ook.

We zingen in Zwolle veel. Bij sommige liederen staan we allemaal. Maar het kan ook zo zijn dat iemand zelf behoefte heeft om te staan terwijl de anderen zitten. Vroeger keken we daarvan op. Zo van ‘wat moet-ie?’ Nu allang niet meer. In verdriet zingen, veel zingen. Met tranen in je ogen. Soms ook gewoon huilend. Zoals die moeder van Samuël dat deed. Je schaamt je er niet voor.

Paulus en Silas zongen ook toen zij in de gevangenis zaten ’s nachts. Dat hoeven ze helemaal niet op een stoere manier gedaan te hebben. Zo van ‘wij zijn niet bang.’ Misschien hebben ze ook wel gehuild, geklaagd, en gesmeekt tot God. Zingen, boven alle verdriet en zorgen uit. Wat leven wij in een prachtige tijd. De sociale media zijn een geweldig middel om al die dingen door te geven. Internet verbindt ons wereldwijd. We delen (zingend) onze vreugde en pijn. Door de nacht van strijd en zorgen, schrijdt de stoet der pelgrims voort.

Lieve mensen, we gaan een paar weken weg. Ik maak even pas op de plaats. De foto symboliseert waar we nu staan. Je kijkt de weg af...soms donker, maar wel met uitzicht.

Allemaal een fijne vakantie. Voor ons zal het wat anders zijn.

En toch… Verbonden in Christus
Arie van der Veer 

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.