Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

'Je wordt gezien'

Mirjam van der Vegt voelde zich eenzaam na auto-ongeluk

In de vakantieperiode stappen we met z’n allen massaal in de auto, op weg naar de vakantiestek. Juist in deze periode kan daar dan af en toe de angst bovenkomen: zouden we wel veilig aankomen? Een ongeluk zit in een klein hoekje, dat merkte Mirjam van der Vegt toen ze twee jaar geleden met haar gezin met de ingepakte auto over de kop vloog.

Het gebeurde nog geen uur na vertrek. Terwijl we met 120 km per uur over de nog lege snelweg reden, raakte ik de macht over het stuur kwijt door een plotselinge klapband. We raakten de berm en maakten daarna een salto door de lucht, om vervolgens neer te smakken. Nog steeds kan ik het ongeluk per seconde terughalen in mijn gedachten. 

Hulpeloos
Toen we daar zo lagen, op de kop, overal glas en bloed en in een doodse stilte, was er in mijn binnenste opeens een afgrond. Een diep gevoel van eenzaamheid. Ik had gehoopt dat ik in nood direct aan God zou denken, maar dat was niet zo. ‘Niemand heeft ons gezien,’ murmelde ik maar achter elkaar. ‘Niemand heeft ons gezien.’ Hoe moesten we nu in vredesnaam uit de auto komen en waar lag een telefoon om hulptroepen in te schakelen? Zou er geen brand in de motor uitbreken, terwijl wij hier als gezin lagen? In een splitsecond gingen al die scenario’s door mijn hoofd. 

Gezien
Op het moment dat ik diep in de afgrond van mijn eigen angsten dreigde te vallen, stond er opeens een ambulancemedewerker naast ons! Verbijsterd staarde ik naar zijn uniform. Hoe konden ze hier zo snel zijn? Het eerste wat de man zei was: ‘Wij hebben alles gezien. We reden achter jullie en zagen jullie door de lucht vliegen. We dachten dat we doden konden bergen, maar jullie leven nog!’

Het was alsof God zelf naast ons stond: we waren niet alleen, we waren gezien! Opluchting spoelde door mijn lijf. 

Onbevangen
Dit ongeluk heeft me enorm veel geleerd over mijn eigen angsten en vertrouwen. Ik schreef er zelfs een boek over – Durf te leven – waarin ik met de lezer de zoektocht aanga hoe ga je na een crisis weer onbevangen op weg gaat. Voor mij is deze ene zin van de ambulancemedewerker daar cruciaal in geweest: We hebben je gezien. 

In deze periode ben je elkaar als vrienden en familie soms lange tijd uit het zicht; mensen vertrekken naar onbekende bestemmingen en daar kunnen ze van alles meemaken. Maar er is een iemand die alles ziet. Die jou liefdevol tegemoetkomt in jouw grootste angsten; soms heel duidelijk, soms heel subtiel. Hij rent niet weg van je afgrond, maar stapt er middenin. De uitdaging voor deze zomer: kijk eens terug naar God, die jou de hele tijd al ziet. Welke blik is er in Zijn ogen? 

Grote God
open mijn ogen
voor hoe U naar mij kijkt
zodat uw blik
ook mij verrijkt.  

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.