'Thuiskomen op de vuilnisbelt'

Werken in het koudste land ter wereld; Mongolië. Wat bezielt je om alles achter je te laten en in een onbekend land een nieuw leven op te bouwen? Tijdens een wandeling tussen de Limburgse weilanden praat Carla met Hanneke over een veelbesproken onderwerp; roeping. Hanneke verwoord op boeiende wijze over de manier waarop God op een conferentie tot haar hart sprak. Hanneke: ‘Al was het naar me toegeschreeuwd, het was niet duidelijker geweest’.

Ze heeft nooit spijt gehad van haar vertrek naar Mongolië, maar had nooit kunnen bedenken hoezeer het haar hart zou veranderen. Hanneke: ‘Er was geen weg meer terug. Ik hou ontzettend veel van dit volk. Het is de plek die God voor me heeft. Op een gegeven moment zat ik op mijn hurken voor een Mongoolse vrouw, en ik voelde zoveel liefde, dat was geen liefde van mezelf, maar van God. Het was alsof ik thuiskwam op de vuilnisbelt’

Ook al is iemand geroepen, dan nog kunnen er veel hoogte- en dieptepunten zijn. Hanneke verteld daar wat over, waarop Carla zich afvraagt: hoe houd je jezelf hierin staande? Hanneke: ‘Ik heb al heel lang een diep verlangen God echt te kennen. Als ik daar steeds meer achter kom, wie mijn God is, wie ik ben voor God en als ik dat écht weet, dan kan ik overal tegenop!’ Het gebed dat Hanneke uiteindelijk op een steen geschilderd in het Limburgse landschap achterlaat is typerend; ze blijkt ook hierin een echte evangeliste.

Maak dan uw gift over op giro 300300 van EO-Metterdaad in Hilversum o.v.v. Mongolië. Hartelijk dank!