"Ik doe het uit liefde voor mijn moeder, maar ook zeker uit liefde voor God". Sinds zijn moeder 17 jaar geleden gehandicapt werd en naar een verpleeghuis moest, koos Marcel ervoor om niet te gaan voor zijn eigen geluk, maar om er te zijn voor zijn moeder. ...
U heeft toch wel minimaal Flashplayer versie 9.0.98 nodig om dit te kunnen zien
Reageren op dit item is niet meer mogelijk
5 Reactie(s)
Marieke
Wat jammer dat er eigenlijk zo negatief gereageerd wordt op deze uitzending. In een uur moeten vaak alle aspecten van een onderwerp belicht worden en als trouwe luisteraar van Eva Radio ervaar ik de grote betrokkenheid van de presentatrice en het altijd weer zich enorm inleven in het onderwerp.Ik begrijp maar al te goed hoe zwaar het is wanneer je mantelzorger bent , maar de eerlijkheid gebied me toch te zeggen dat toen ik dat voor mijn dochter was, er zeker hulp te vinden was. Ik denk dat niet iedereen dezelfde ervaring zal hebben, maar ik heb dat wel degelijk ondervonden. Wat ik echter ook wel zie is dat veel mantelzorgers vaak de weg daarin niet weten of het toch liever zelf doen omdat degene voor wie ze zorgen hun partner is. Ik luister wekelijks naar Eva radio en er zijn maar weinig programma's die over de moeilijke dingen in het leven gaan en zo evenwichtig worden gemaakt en gebracht. Al is het schier onmogelijk om ( denk ik) iets te maken waar iedereen altijd voor 100% tevreden mee is. Dat kan niemand verwachten. Van mij mag Yvonne nog heel lang doorgaan.....
Niek
Vanmorgen las ik reactie van Yvonne maar dat zie ik niet meer terug.Verwijderd?Snap van Yvette het "zure" gevoel wel,juist omdat er veel partners erg moe(deloos)zijn,dagelijks enorm veel zorg en strijd ervaren was tijdens de afsluiting van een onderwerp als mantelzorg in de uitzending van afgelopen zaterdag erg lastig om te horen dat er veel hulp is.Dat ervaren wij helaas niet,integendeel.Ook al vraag je hulp,teveel taken(vaak ongewild) komt op de schouders van de mantelzorger
Yvette
Ik heb aardig wat gemist in de uitzending.... en kan me ook goed vinden in het commentaar van Nicolette. Mijn echtgenoot (44) woont inmiddels in een verpleeghuis omdat ik het niet meer redde thuis (3 kinderen en herstellende van borstkanker).
De presentatrice had er misschien goed aan gedaan om zich er beter in te verdiepen... misschien eens een dagje voor iemand zorgen die 24 uurs zorg nodig heeft (mijn echtgenoot kan niets meer zelf, alleen nog praten).
Het gaat dan om.. uit bed halen, wassen, aankleden, brood smeren, brood voeren, verschonen, koffie zetten en laten drinken, tv aandoen, ... echt alles bedoel ik dus...
Het is goed om er een keer in een uitzending op in te gaan, maar het werd toch wel een beetje mooi gebracht allemaal..... te positief en mensen om je heen hebben er echt geen idee van hoe groot de invloed is in een gezin als een van der ouders voor lange tijd ziek is... en ik ondervind dus ook weinig begrip van mensen om me heen.
Ik begrijp ook wel dat het moeilijk is om dat via de radio goed over te brengen... Maar ik had toch een beetje een zuur gevoel na de uitzending en dat wilde ik toch graag even hier kwijt.
Nicolette
Ik wil niet negatief overkomen,zo ben ik niet maar terugluisterend naar de uitzending van vanmorgen ervaar ik het niet als de werkelijkheid.Het is mooi om positief af te sluiten maar het maakt mij eerlijk gezegd ook een beetje verdrietig.Veel mensen met pijn(en dan heb ik het over patient zelf maar ook hun naaste)krijgen bijbelteksten,goed bedoeld,maar de dagelijkse zorg heeft zoveel impact,het is er gewoon ALTIJD, ook als je even weg bent.Het is vaak éénrichtingsverkeer en dat slurpt je energie op.
Nicolette
Er word gezegd dat er voldoende zorg is voor mantelzorgers maar dat is niet waar.Ik was net zelf in de uitzending,helaas is dat toen niet ter sprake gekomen,maar ik heb contact met een partnergroep en de verhalen zijn om te huilen.De bureaucratie is enorm om zorg te krijgen en vooral ook om het te houden,juist als je taak enorm zwaar is.En heb je eenmaal thuiszorg oid dan mag je een boekhouder inschakelen om alle papieren door te worstelen.Omdat wij als mantelzorger daar de energie of tijd niet vor hebben,juist omdat wij het uit liefde doen, kan je het maar beter zelf allemaal doen.De liefde die wij voor de ander hebben heeft een buitenstaander niet,hoe goed ook bedoeld.Naaste omgeving biedt het wel aan,maar het zwakt altijd af.Het is niet voor even maar je hebt als patient maar ook als partner levenslang
U heeft toch wel minimaal Flashplayer versie 9.0.98 nodig om dit te kunnen zien
5 Reactie(s)
Marieke
Wat jammer dat er eigenlijk zo negatief gereageerd wordt op deze uitzending. In een uur moeten vaak alle aspecten van een onderwerp belicht worden en als trouwe luisteraar van Eva Radio ervaar ik de grote betrokkenheid van de presentatrice en het altijd weer zich enorm inleven in het onderwerp.Ik begrijp maar al te goed hoe zwaar het is wanneer je mantelzorger bent , maar de eerlijkheid gebied me toch te zeggen dat toen ik dat voor mijn dochter was, er zeker hulp te vinden was. Ik denk dat niet iedereen dezelfde ervaring zal hebben, maar ik heb dat wel degelijk ondervonden. Wat ik echter ook wel zie is dat veel mantelzorgers vaak de weg daarin niet weten of het toch liever zelf doen omdat degene voor wie ze zorgen hun partner is. Ik luister wekelijks naar Eva radio en er zijn maar weinig programma's die over de moeilijke dingen in het leven gaan en zo evenwichtig worden gemaakt en gebracht. Al is het schier onmogelijk om ( denk ik) iets te maken waar iedereen altijd voor 100% tevreden mee is. Dat kan niemand verwachten. Van mij mag Yvonne nog heel lang doorgaan.....
Niek
Vanmorgen las ik reactie van Yvonne maar dat zie ik niet meer terug.Verwijderd?Snap van Yvette het "zure" gevoel wel,juist omdat er veel partners erg moe(deloos)zijn,dagelijks enorm veel zorg en strijd ervaren was tijdens de afsluiting van een onderwerp als mantelzorg in de uitzending van afgelopen zaterdag erg lastig om te horen dat er veel hulp is.Dat ervaren wij helaas niet,integendeel.Ook al vraag je hulp,teveel taken(vaak ongewild) komt op de schouders van de mantelzorger
Yvette
Ik heb aardig wat gemist in de uitzending.... en kan me ook goed vinden in het commentaar van Nicolette. Mijn echtgenoot (44) woont inmiddels in een verpleeghuis omdat ik het niet meer redde thuis (3 kinderen en herstellende van borstkanker). De presentatrice had er misschien goed aan gedaan om zich er beter in te verdiepen... misschien eens een dagje voor iemand zorgen die 24 uurs zorg nodig heeft (mijn echtgenoot kan niets meer zelf, alleen nog praten). Het gaat dan om.. uit bed halen, wassen, aankleden, brood smeren, brood voeren, verschonen, koffie zetten en laten drinken, tv aandoen, ... echt alles bedoel ik dus... Het is goed om er een keer in een uitzending op in te gaan, maar het werd toch wel een beetje mooi gebracht allemaal..... te positief en mensen om je heen hebben er echt geen idee van hoe groot de invloed is in een gezin als een van der ouders voor lange tijd ziek is... en ik ondervind dus ook weinig begrip van mensen om me heen. Ik begrijp ook wel dat het moeilijk is om dat via de radio goed over te brengen... Maar ik had toch een beetje een zuur gevoel na de uitzending en dat wilde ik toch graag even hier kwijt.
Nicolette
Ik wil niet negatief overkomen,zo ben ik niet maar terugluisterend naar de uitzending van vanmorgen ervaar ik het niet als de werkelijkheid.Het is mooi om positief af te sluiten maar het maakt mij eerlijk gezegd ook een beetje verdrietig.Veel mensen met pijn(en dan heb ik het over patient zelf maar ook hun naaste)krijgen bijbelteksten,goed bedoeld,maar de dagelijkse zorg heeft zoveel impact,het is er gewoon ALTIJD, ook als je even weg bent.Het is vaak éénrichtingsverkeer en dat slurpt je energie op.
Nicolette
Er word gezegd dat er voldoende zorg is voor mantelzorgers maar dat is niet waar.Ik was net zelf in de uitzending,helaas is dat toen niet ter sprake gekomen,maar ik heb contact met een partnergroep en de verhalen zijn om te huilen.De bureaucratie is enorm om zorg te krijgen en vooral ook om het te houden,juist als je taak enorm zwaar is.En heb je eenmaal thuiszorg oid dan mag je een boekhouder inschakelen om alle papieren door te worstelen.Omdat wij als mantelzorger daar de energie of tijd niet vor hebben,juist omdat wij het uit liefde doen, kan je het maar beter zelf allemaal doen.De liefde die wij voor de ander hebben heeft een buitenstaander niet,hoe goed ook bedoeld.Naaste omgeving biedt het wel aan,maar het zwakt altijd af.Het is niet voor even maar je hebt als patient maar ook als partner levenslang