Twee vriendinnetjes wapperen met de gekleurde kurkjes en roepen naar haar. Maar dit gaat niet werken. Alle goedbedoelde aandrang ten spijt heeft dochter absoluut niet het plan om überhaupt maar een teennagel in het water te steken. Die enorme bak met water is al behoorlijk spannend. Maar het grootste voorwerp van haar angst is de zwemleraar.

Angst voor H2O, dat komt vaker voor, evenals angst voor zwemmen door het Gat. Maar angst voor zware stemmen en borsthaar? Ja, dat bestaat dus ook. En het is niet eens heel vreemd. Al googelend op het internet zie ik dat een badmeesterfobie geen vreemde kwaal is. "Voor een goede badmeester ben je altijd een beetje bang," pocht een zwemleraar op het forum van zijn gilde. Ik geloof hem terstond, want in mijn tijd was het al niet veel beter. De haak waarmee mijn bad-opperhoofd destijds woest langs de kade zwaaide, maakte diepe indruk. Hij schreeuwde bovendien zo hard dat de akoestiek bijkans golven veroorzaakte op het water. Maar goed, die wetenschap brengt mijn dochter natuurlijk geen zwemdiploma.

De beste methode om het Nare Gevoel te lijf te gaan, heb ik ooit geleerd, is de exposure-methode. Of je nu bang bent voor sociale gebeurtenissen, voor koeien of voor vliegtuigstoelen, wanneer je het voorwerp van je angst keer op keer gaat vermijden, wordt de angst alleen maar groter. Wat wél werkt, is stukje bij beetje wennen aan een situatie, of in dit geval persoon. En dat is dus wat we gaan doen. Heel voorzichtig. In eerste instantie begint dochter te watertrappelen in de vrouwenzone: bij een lieve juf die in elk geval haar angst voor het diepe water weet weg te nemen. De gevreesde man bevindt zich aan de andere kant van het zwembad, bij de diploma-B-zwemmers. Voorzichtig ontstaat er vertrouwen. Keer op keer springt ze opgewekt het water in. 

Enkele maanden verstrijken. Als op een dag meneer de zwemleraar eenmalig het groepje A-zwemmers begeleidt, zwemt ons meisje zo zelfverzekerd rond dat ze niet blikt of bloost. Mocht hij te dichtbij komen, dan is ze watervrij genoeg om het hazenpad te kiezen. Kort daarop zitten paps en mams trots te glimmen op de tribune, wanneer dochter samen met een groep andere kinderen baantjes trekt ter ere van haar zwemdiploma. Wanneer ze op een bepaald moment de verkeerde kant op zwemt, glimmen we nog steeds. Die A op haar papiertje, dat is de A van angst. En die heeft ze toch maar mooi overwonnen.

Vraag
Voor welke angst heb jij ooit je diploma gehaald? Schrijf hieronder je ervaringen.