't Zijn allemaal dames in de bloei van hun leven, onze Eva-stagiaires. Net onder de twintig of een beetje er boven. En omdat ik steeds een jaartje ouder wordt, kan ik zo ongeveer hun moeder zijn. En voor een periode van een maand of 4, 5 ben ik dat ook een beetje. Hun Eva-moeder.
Jarenlang moesten mijn man en ik er niet aan denken om van tevoren onze vakanties vast te leggen. Zoiets leverde immers regelmatig teleurstellingen op.
Ik houd van taart. En van koekjes, cake... Als het maar zelfgemaakt is.
"Gods liefde overwint het kwaad, elk kwaad!" Ze zegt het heel stellig tegen me, de vrouw die ik interview voor Eva deze week. Ze weet het uit eigen ervaring, maar ook van de ex-kindsoldaten waarmee ze werkt.
Terwijl ik op de Eva-dag in Drachten zat, zag ik in mijn tijdlijn wat tweets voorbij komen over een interview met Jet Bussemaker. Vrijwel mijn hele tijdlijn viel over haar heen. Na het weekend had ik pas tijd me erin te verdiepen en ik snap de commotie eigenlijk niet. Jet heeft toch gewoon een punt?
Zodra de zon ondergaat, groeit de interesse van mijn kinderen in geestelijke zaken met de minuut. Lees: zodra het bedtijd is, voelen mijn bloedjes feilloos aan hoe ze hun moeder zo lang mogelijk aan hun bed kunnen kluisteren.
Ik lieg niet als ik zeg dat ik ruim dertig (DERTIG!!) kookboeken in de kast heb liggen. En dan nog een keer zoveel losse papiertjes met recepten. Bijna allemaal gekregen. Soms mee verwend op een verjaardag, maar de meeste boeken zijn recensie-exemplaren van uitgeverijen die ik voor verschillende magazines gebruikt heb. Af en toe - vooral in mijn wildste dromen - zie ik mezelf elk dag een nieuw recept uitproberen. (Je weet wel, net als in de film...
We gaan flexen bij Eva. En deze week kregen we daarom flexles. Eigenlijk was het een soort therapiesessie waarin we mochten vertellen hoe we er tegenaan kijken. Zien we het een beetje zitten, dat flexen? Wat zijn de risico's en hoe gaan we irritaties bespreekbaar maken? Het was een inspirerende middag.
Ik heb geen afwasmachine. Ja, ik weet het: dat is beschamend anno 2013. Maar met een soort oudhollandsche trots ben ik er vast van overtuigd dat ik zo’n ding niet nodig heb. Warm water, een teiltje en een stevig kwast: dat werkt het best.
Laatst was ik jarig. Dertig! Dat moet gevierd worden. Toch? Er zijn allerlei aspecten bij verjaardagen waar ik enorm naar kan uitzien. Gardes aflikken tijdens het taartenbakken, de aanblik van de opgetuigde slingers en ballonnen (ook al heb je die zelf uiteraard helpen ophangen) en het uitgeven van het cadeaugeld. Maar om heel eerlijk te zijn gaat de meeste tijd rondom een verjaardag gepaard met het 'opzien'.