Visie op Facebook

Meepraten over films? Op de speciale Televisiefilm-Facebookpagina kunt u uw reactie achterlaten.

Bonjour God!

Bonjour God!

Als je – zoals ik – regelmatig praat met mensen die God vaarwel gezegd hebben, is het extra interessant om te horen en te lezen waarom mensen soms weer terugkomen op die keus.

Ik verkeer in de gelukkige omstandigheid dat ik afgelopen jaar regelmatig een paar God-ontdekkers ontmoette. Vorige week stond er ineens een in Trouw: schrijver en columnist Stephan Sanders. Hij vertelt hoe hij afscheid nam van God, zoals veel adieu-God-zeggers: 'Als opstandige puber of student geloofde je nu eenmaal dat God dood was. God was voor achterlijke mensen, niet voor ons.'

Tot zover niks nieuws voor trouwe Adieu God?-kijkers. Maar dan: 'Ik werd zo wanhopig van de parmantigheid waarmee de niet-gelovers en niet-weters hun stellingen verdedigen, dat ik alleen daarom al een beetje sympathie kreeg voor de religieuzen.' Grappig eigenlijk: de arrogantie van christenen die mede-gelovigen wegduwt bij de kerk, is bij ongelovigen ook aanwezig. En duwt ongelovigen kennelijk terug richting christendom.

Irritatie over ongelovigen is natuurlijk te weinig om gelovig te worden. Sanders vertelt dat de weg naar God verliep via de moraal. Mensen worden beheerst door hartstochten, zo betoogt hij, maar er zijn ook mensen die de kracht vinden daarbovenuit te stijgen. Zoals bijvoorbeeld de Zusters Clarissen in België die – tegen elke publieke opinie in – de vrouw van Marc Dutroux opvingen.

In Adieu God? spreek ik regelmatig mensen die stoppen met de kerk vanwege de daden van medegelovigen. Uit het verhaal van Stephan Sanders leer ik dat de daden van gelovigen er ook toe kunnen leiden dat mensen juist op zoek gaan naar God. Gaaf.


Tijs

@tijsvandenbrink