Visie op Facebook

Meepraten over films? Op de speciale Televisiefilm-Facebookpagina kunt u uw reactie achterlaten.

Deugt de mens?

Deugt de mens?

Eerlijk gezegd heb ik het maar zelden, maar pas was hij er echt even: de gedachte dat de mens misschien 'van nature' toch goed is.

Het was op een vroege, zonovergoten zaterdagmorgen, op een voetbalveld, nat van dauw. Ik ben sinds kort scheidsrechter en word af en toe gevraagd een wedstrijd te fluiten. Zo ook deze ochtend. Jongens van 11 en 12 jaar, van een voetbalclub hier uit de buurt, tegen een club van een dorp verderop. (Wat ben ik trouwens op dit soort momenten jaloers dat ik geen 11 of 12 meer ben!)

Het was een fijne, spannende wedstrijd. Prima inzet, mooie aanvallen, doelpunten aan beide zijden. Er werd gestreden, maar op een sportieve manier. Heel af en toe moest ik fluiten, als iemand te enthousiast was. Als ik een vreemde beslissing nam (wat nog weleens voorkomt als je fluitcarrière nog zo pril is) werd ik netjes aangesproken met 'meneer'.

Ergens diep in de tweede helft keek ik op m’n horloge. Nog tien minuten te gaan. Ineens realiseerde ik me: ik heb nog niet één bewuste overtreding geconstateerd! In de afgelopen 50 minuten heeft niemand van de 22 spelers iets gemeens gedaan! Dat is bijzonder op een voetbalveld! Zou de mens dan toch deugen, van huis uit?

In de laatste tien minuten ging het mis. Een duidelijk te harde tackle, een heel slechte schwalbe en een heuse elleboogstoot. Ruw ontwaakte ik uit mijn scheidsrechtersdroompje. Oef.

Ik wist het weer: de mens is van nature niet ok. Maar zou het kunnen dat onze onschuld pas echt gaat afnemen als we ouder worden?


Tijs

@tijsvandenbrink