Visie op Facebook

Meepraten over films? Op de speciale Televisiefilm-Facebookpagina kunt u uw reactie achterlaten.

'Ik vier Kerst voor het eerst met Jezus'

'Ik vier Kerst voor het eerst met Jezus'

Na een leven zonder geloof en kerk, viert Gerda Steenbergen dit jaar Kerst zoals ze dat nooit eerder vierde: sober, maar met God. "De jaren hiervoor stond ik met Kerst vooral stil bij mijn eigen problemen."

“Bij ons thuis gold: ‘Laat je de kaas niet van je brood eten!’” vertelt Gerda (60) in haar Amsterdamse huiskamer. “Ik ben heel beschermd opgevoed, met name mijn moeder was overbezorgd. Over het leven werd verder niet veel nagedacht of gesproken. God was er niet, je moest het zelf doen. Wat ik me nog wel kan herinneren, is dat ik als kind erg nieuwsgierig was, bijvoorbeeld naar de zondagsschool waar mijn vriendinnetjes naartoe gingen. Ik ben ook wel eens meegegaan, maar later heb ik dat weer achter me gelaten.”

Geestelijk bankroet

Toch, vele jaren later, is Gerda een gelovige vrouw geworden. In mei 2014 deed ze belijdenis in de protestantse Noorderkerk in Amsterdam, de kerk van voorganger Paul Visser. Een turbulent leven waarvan ze de details liever niet deelt met het grote publiek– “dit is er niet de plek voor” – ging hieraan vooraf. “Ik was geestelijk bankroet,” zegt ze. “Ik was vaak depressief, stond met de rug tegen de muur.”

Belijdenis als startpunt

Via haar huidige vriend, die Gerda in 2010 ontmoette, kwam ze in aanraking met het christelijk geloof. “Hij nam me mee naar de Noorderkerk. Door zijn opvoeding was hij al vroeg bekend met het geloof en dat zit er bij hem nog steeds in. Hij leest veel en is nota bene EO-lid. Ik ben veel speelser en begeef me graag in een groep. We hebben verschillende achtergronden en geloven anders, maar dat botst niet. In de Noorderkerk werd ik geraakt door de preken van dominee Visser en tijdens een Alpha-cursus ben ik gegrepen door het leven van Jezus."

Afgelopen mei besloot ze belijdenis te doen. “Ik zit nog midden in een zoektocht. Belijdenis doen was voor mij een startpunt, niet het eindstation. Ik wilde niet eerst alles van de Bijbel en kerk weten en vroom doen. Ik ben een volgeling van Jezus geworden en nu begint het pas. Wat? Dat weet ik ook niet precies.”

In de Bijbel lezen vindt ze lastig, vertelt Gerda. “Er staan soms zulke ongelooflijke dingen in... Ik zie het dan maar als een metafoor of zoiets. Mensen worden 200 jaar of nog veel ouder en tot mijn verbijstering blijken christenen dat gewoon te geloven! Ik weet niet wat ik daarmee moet. Verder vind ik het lastig gedisciplineerd met het geloof bezig te zijn. Ik heb er wel hulp bij nodig en daar bid ik ook om: ‘Heer, ik krijg het niet voor elkaar. Wilt u helpen?’ Vaak gebeurt er iets. Een goed gesprek bijvoorbeeld, of er vindt een ander wondertje plaats.”

Sober Kerst vieren

Nu Gerda als gelovige vrouw door het leven gaat, krijgt een feest als Kerst een andere invulling dan voorheen. “Ik heb het altijd gevierd zoals veel mensen dat doen: veel eten en drinken, maar ook ergens bij stilstaan. In mijn geval vooral bij mijn eigen problemen. Ik heb het wel eens vergoelijkt door met het Leger des Heils mee te helpen of door een kerstdiner te organiseren. Dit had verder niks met geloof te maken en was vooral een boost voor mijn ego. Dit jaar wordt Kerst heel anders. Mijn vriend en ik gaan vijf dagen in retraite bij Kasteel Slangenburg in Doetinchem. Dat wordt een sobere, rustige tijd en dat hebben wij ook wel nodig. Als stel, maar ook als individu. Ik leef gehaast, werk veel en ben niet snel tevreden. Dat is link voor mij, dus het is goed om even rustig aan te doen. Daarin ontdek ik ook het nut van geloven. Normaal zou ik – als ik gestrest ben – negatief reageren. Nu denk ik: ‘Het komt wel weer goed.’ Maar, de eerlijkheid gebiedt ook te zeggen dat ik wat bang ben om vijf dagen lang in retraite te zijn. Elke ochtend en avond naar de kerk, met allemaal gelovigen om me heen? Daar zie ik wel tegenop. Ik moet even door die gedachten heen, want ik weet dat ik er beter uitkom.”

Een goed voorbeeld

“Als ik blijf volharden, dan kan het alleen maar goedkomen. Ik sta aan het begin van een ontdekkingsreis, maar het is een prachtige reis. En zo anders! Ik was verschrikkelijk eenzaam, maar nu kan ik me vasthouden aan Christus. Het is fijn om een goed Voorbeeld te hebben, zeker omdat ik nog niet precies weet hoe ik met mezelf moet omgaan. De haat en woede naar mezelf en anderen verdwijnen langzaam: dat doet Jezus! Daardoor hoop ik dat ik meer liefde kan geven.”


Tekst: Simon Fousert
Beeld Ruben: Timman
Bron: Visie 2014, nr. 51/52