Visie op Facebook

Meepraten over films? Op de speciale Televisiefilm-Facebookpagina kunt u uw reactie achterlaten.

Joram Kaat: 'Geloven is een hobbelige weg'

Joram Kaat: 'Geloven is een hobbelige weg'

Over een paar weken presenteert Joram Kaat voor de eerste keer de EO-Jongerendag. Op 3FM en in filmpjes van BEAM maakt hij furore als presentator. En ach, in een stadion is het eigenlijk niet veel anders. “Het is gewoon een van de dingen die we doen bij BEAM. Maar dat zeg ik misschien vooral om rustig te blijven.”

Het is niet voor het eerst als Joram Kaat straks het grote podium in het Gelredome-stadion betreedt. Zes jaar geleden stond hij er ook, voorafgaand aan de EO-Jongerendag in 2009. Een jongen nog, meer dan nu. Talloze mailtjes had hij gestuurd aan de EO met de vraag of hij mocht helpen. Net zo lang tot iemand terug mailde: ‘Ik geef je een kans, meld je ’s ochtends bij het stadion.’ Hij deed de nacht ervoor geen oog dicht.

En nu stond hij met de David Crowder Band op het podium om te soundchecken. Hij had ze naar het podium begeleid, min of meer op goed geluk, en nu wist hij het niet meer. De drummer wenkte hem: ‘Can you get me a pillow?’ Joram knikte, ‘yes’, zei hij. Daarna belde hij zijn broer – ‘iemand vraagt hier om een pillow, wat is dat?’ – om vervolgens, met de air van iemand die precies weet wat hij doet, een kussen te brengen.

Als je Joram vraagt hoe het kan dat hij presentator is geworden van het grootste christelijke jongerenevenement van Nederland, volgt een verontschuldigend lachje. “Als ik niet op het podium had gestaan, stond ik waarschijnlijk in het stadion, tussen het publiek. Ik ben gewoon one of the guys en praat de boel toevallig aan elkaar.’’

Ik wilde bij dat wereldje horen

Dat is niet waar. Althans, wat dat ‘toevallig’ betreft. Al van jongs af aan stuurde Joram mailtjes naar grote mediabedrijven met de vraag of hij langs mocht komen. “Het antwoord was meestal ‘het komt op dit moment even niet uit’, en dan kreeg ik er een pen of T-shirt bij. Voor mij geen signaal om ermee op te houden, zo naïef was ik wel. Ik wilde gewoon bij dat wereldje horen.”

Via een kennis krijgt hij een eigen radioprogramma voor christelijke jongeren bij een lokale omroep. Het studiootje is hem al snel te klein. Opnieuw mailt hij de EO: ‘Ik maak echt een leuk programma, maar er luistert eigenlijk niemand.’ Na een jaar mailen kan hij langskomen bij Xnoizz-radio om een demo te maken. Het slaat aan en hij mag vaker radio maken. Regelmatig loopt hij binnen bij de jongerenafdeling van de EO. Dan gaat het ineens snel: hij beëindigt voortijdig zijn studie Media en Entertainment en staat op het punt om zich bij omroep BNN te melden, als hij een plek als trainee krijgt aangeboden: Joram is eindelijk op de plek waar hij wil zijn. “Het is misschien gek, maar daarin ervoer ik echt iets van God. Ik stopte met school en wilde naar BNN en toen werd het zomaar de EO.”

Bij BEAM ontpopt Joram zich al snel tot een zelfverzekerde presentator in video’s en op evenementen. De eerste die hoorde dat hij Manuel Venderbos opvolgt als presentator van de EO-Jongerendag, was zijn moeder: “Dat past wel bij mij, ja.”

Braaf christelijk jongetje

Joram groeide op als ‘braaf, christelijk jongetje’. Dat zullen in elk geval de mensen zeggen die hem kennen uit de tijd dat hij in Hendrik Ido Ambacht woonde. In de pinkstergemeente was zijn moeder zeer actief – Jorams ouders gingen uit elkaar kort na zijn geboorte – en het enthousiaste, charismatische geloof kleurde zijn jeugd. “Ik zat op een christelijke school, maar vergeleken met wat ik in mijn kerk zag, was het daar maar als een lauwe boel. Tegelijkertijd kon ik steeds minder goed uit de voeten met de afstand tussen wat ik in de gemeente meemaakte en daarbuiten. Ik zag mensen bij de microfoon staan om te vertellen welke fantastische dingen God die week in hun leven had gedaan, maar ik voelde me buitenstaander. Ik heb nooit iets gezegd door die microfoon.”

Een paar jaar later ontmoette hij op jongerenevenementen leeftijdsgenoten die wel eens twijfelden en naar feestjes gingen, twee dingen die Joram zichzelf had verboden vanuit de overtuiging dat ‘een christen’ dat niet doet. “Ik ontdekte dat het normaal is als je vragen hebt en soms niet goed snapt hoe je moet geloven. Het was alsof twee werelden samensmolten: ik kan christen zijn in de ‘grote boze wereld’. Sterker nog: er is maar één wereld.”

Geloven is een hobbelige weg

Jongeren hebben het voorbeeld nodig van mensen die eerlijk zijn over de moeilijke kant van geloven, vindt Joram. “Daar moeten we het met elkaar over hebben. Zeker als je jong bent, kan geloof een worsteling zijn. Dat is niks om je voor te schamen, geloven is een hobbelige weg. En er zijn geen dingen die niet mógen omdat je christen bent. Er is wel verleiding, om maar een ouderwetse term te gebruiken. En uiteindelijk moet je zelf bepalen wat je wel en niet doet. Natuurlijk kun je daarbij hulp gebruiken als je jong bent, praat erover met je jeugdleider, maar je moet wel snappen waarop bepaalde keuzes gebaseerd zijn.”

Ga je het anders doen?

In het Gelredome staan straks 25.000 jongeren die kennismaken met een nieuw ‘voorbeeld’. Wat is het verschil met de mensen die hij vroeger voorin de kerkzaal bij de microfoon zag staan? “Ik ben net als de rest in het stadion, we maken dezelfde dingen mee. Dat ga ik laten zien.”

De meest gestelde vraag sinds bekend werd dat hij de EO-Jongerendag presenteert? Joram zucht: “Ga je het anders doen? Geen idee. Ik ga het gewoon doen en dan zien we achteraf wel of het anders was.”

 

Tekst: Maarten Vermeulen

Bron: Visie 2015, nr. 21