Visie op Facebook

Meepraten over films? Op de speciale Televisiefilm-Facebookpagina kunt u uw reactie achterlaten.

Meer bemoeizucht!

Meer bemoeizucht!

Ik zeg het eerlijk: ik vind het lastig als anderen zich bemoeien met mijn leven. Net zoals ik het lastig vind om me te bemoeien met de levens van anderen.

M'n vader, m'n moeder, m'n kinderen, daar zeg ik nog wel tegen wat ik (van ze) vind. Maar als het iets verder weg is, denk ik al snel: 'het is zijn, haar leven, niet het mijne.' En als anderen dan vader, moeder of kinderen zich met mij bemoeien, denk ik al snel: 'hallo, het is mijn leven!'

Toch hoorde ik pas een schitterend voorbeeld van geslaagde bemoeizucht. Een vrouw van middelbare leeftijd staat op een avond in de auto voor de stoplichten. Terwijl ze nietsvermoedend voor zich uitkijkt, wordt er op het raampje geklopt. Als ze het raampje heeft opengedraaid, zegt de man die aanklopte: "Mevrouw, ik verzorg uw moeder. Ik weet dat u al dertig jaar geen contact meer met haar heeft en dat snap ik. Het is geen makkelijke vrouw. Het gaat niet goed met haar. Ze maakt het geen maanden meer, zelfs geen weken. U moet weten: ze heeft het vaak over u. En vrijwel altijd als ze over u praat, moet ze huilen. Onbedaarlijk huilen. Het is natuurlijk helemaal aan u, het is uw leven. Maar als ik u was, en ik kon het opbrengen, dan zou ik een keer langsgaan deze week."

De vrouw breekt. En bezoekt haar moeder. Na dertig jaar woede over een geruïneerde jeugd. "Je kunt niet een heel leven boos blijven." Geen grote woorden, gewoon elkaar weer zien. Nu het nog kan.

Misschien moeten we ons vaker met elkaar bemoeien. Bescheiden, op de goede toon vooral ook, maar toch. Ik ben voor.


Tijs
@tijsvandenbrink