Visie op Facebook

Meepraten over films? Op de speciale Televisiefilm-Facebookpagina kunt u uw reactie achterlaten.

PTKS

PTKS

Het is een term die ik graag zelf bedacht zou hebben, maar helaas, een ander was me voor: 'post-traumatisch kerksyndroom'.

Ik hoorde de term onlangs bij ds. Marco Hofland, christelijk-gereformeerd predikant in Amersfoort. Ik had PTKS bedacht willen hebben omdat je soms een woord zoekt voor iets wat je voelt en kent, maar niet kan benoemen.

Religiestress is ook zo'n woord. Dat iemand heel moeilijk doet over iets met geloof en dat je dan vrij eenvoudig kunt zeggen: 'Aha, ik hoor het al: je hebt religiestress! Geeft niks hoor, kun je heel oud mee worden!'

PTKS kun je hebben opgelopen als je vroeger mee moest naar de kerk, terwijl je dat niet meer wilde. Als er preken werden gehouden waar je niks mee kon of waar je alleen maar bang van werd. Als je echt niet van pepermunt hield, maar toch niks anders kreeg. Als je door medegelovigen beklemd, beperkt of zelfs beschadigd werd, in plaats van in de vrijheid gezet. Belangrijk bij een post-traumatisch stress-syndroom, waar de term PTKS natuurlijk van is afgeleid, is psychotherapie: het onder begeleiding herkauwen van de traumatische gebeurtenissen en erover praten.

Volgens mij is dat bij PTKS ook van belang. Praten over wat de nare, vervelende ervaringen zijn. En ze dan niet (laten) weg-relativeren, maar gewoon eerlijk onder ogen zien. Misschien dat er dan ruimte ontstaat weer eens naar de kerk te gaan. In de hoop dat je daar nu wel vrijheid ervaart.

P.S.
U vindt dat ik m'n frons niet moet laten botoxen, liet u via twitter weten. Ehm, ik zal nog eens met gefronste wenkbrauwen naar uw advies kijken...


Tijs
@tijsvandenbrink