Visie op Facebook

Meepraten over films? Op de speciale Televisiefilm-Facebookpagina kunt u uw reactie achterlaten.

Veilig

Veilig

Het is niet moeilijk pessimistisch, somber of zelfs depressief te worden als je terugdenkt aan het nieuws van het afgelopen jaar.

De aanval op de redactie van het Franse satirische tijdschrift Charlie Hebdo in januari, de onthoofding van 21 koptische christenen op het strand van Libië in februari: het bleken voorboden van een zeer roerig jaar.

Verreweg de meeste indruk op mij maakte de immense vluchtelingenstroom die naar Europa kwam. Honderdduizenden mensen voelden zich zo onveilig, hopeloos of anderszins ongelukkig op de plek waar ze waren, dat ze de sprong waagden. Als ik me even probeer in te denken wat het zou betekenen als ik met vrouw en kinderen m'n huis zou moeten verlaten, voel ik een heel klein beetje de pijn, wanhoop en angst die veel vluchtelingen gevoeld moeten hebben.

Dichterbij gebeurden ook verdrietige dingen. Bij de EO werd een flinke groep mensen slachtoffer van een reorganisatie. Collega's die zich de kerstdagen heel anders hadden voorgesteld.

Meer dan andere jaren ervoer ik deze adventsperiode het verlangen naar een schuilplaats. Een plek waar het veilig is. Een plek waar je ten diepste niet geraakt kunt worden.

Fysiek bestaat die plek niet. We dachten even dat West-Europa redelijk veilig was, maar na Parijs weten we beter. In ons hart bestaat het wel. Kerst is uiteindelijk het verhaal van God die licht brengt in het totale duister. God die een schuilplaats wil zijn.

Ik hoop deze Kerst maar weer op God. Voor vluchtelingen, voor collega’s, voor mezelf.

Geen idee waar ik het anders zou moeten zoeken.

Tijs

@tijsvandenbrink