Visie op Facebook

Meepraten over films? Op de speciale Televisiefilm-Facebookpagina kunt u uw reactie achterlaten.

Vier presentatoren over hun eigen geloof, hoop en liefde

Vier presentatoren over hun eigen geloof, hoop en liefde

Wist u dat Kefah vroeger veel knuffelde met zijn moeder? En dat Herman al verliefd was voor hij naar de kleuterschool ging? In een zoektocht naar de rol van geloof, hoop en liefde in het leven van de vier presentatoren deed Visie verrassende ontdekkingen. Ook over Hella, die calvinistischer blijkt dan gedacht, en Mirjam, die mensen nieuwsgierig wil maken naar God.

Hella: 'Ik heb het gevoel dat ik van nut moet zijn'

Hella van der Wijst

Geloof
“Ik denk wel eens dat ik meer calvinistische dan katholieke trekjes heb. Ik vind het katholieke geloof soms wat veel, met al die toeters en bellen. De wijsheid en de richtlijnen voor het leven vind ik het belangrijkste. Al ging mijn geloofsopvoeding niet heel diep en is de Bijbelkennis onder katholieken stukken minder dan onder protestanten. Dat vind ik wel jammer. Ik heb protestantse vrienden die zo citeren uit de Bijbel. En ze weten dan ook nog waar het staat. Nou, ik echt niet hoor. Natuurlijk ken ik de verhalen wel, maar de exacte feiten en details heb ik niet paraat. Voor mij is geloven een soort hand die je meeneemt door het leven en die je kunt vastgrijpen, die je niet alleen laat en die wijsheid aanreikt. Die hand ervaar ik het meest via mensen die je op een wonderlijke manier iets aanbieden, of iets tegen je zeggen waar je precies mee verder kunt. Vaak gaat dat ongemerkt, waardoor je het achteraf pas ziet.

Wat me binnen het katholieke geloof altijd wat moeite heeft gekost, is het instituut dat er opgebouwd is. Als ik dan naar Jezus kijk: Hij had helemaal geen gebouw nodig. Hij ging gewoon zitten, luisterde, vertelde verhalen, stelde vragen. Dat is wat mij betreft geloven. Tussen de mensen zijn, verhalen delen en anderen aan het denken zetten en inspireren. In die zin zie ik Jezus als een heel mooi voorbeeld.”

Liefde
“Liefde is voor mij het belangrijkste in het leven, maar hoop en optimisme passen ook heel goed bij mij. Ik zie altijd een sprankje hoop, bij mij is het glas altijd halfvol. En op momenten dat het echt tegenzat in mijn leven, krabbelde ik op en ging ik door.

Het katholieke geloof heeft vanouds iets optimistisch. Als je een fout maakt, kun je die opbiechten en opnieuw beginnen. Al ervaar ik de mensen met wie ik werk bij Geloof en een Hoop Liefde ook als heel optimistisch.

Wat ik voor mezelf hoop? Niet zoveel. Ik ben meer bezig met andere mensen dan met mezelf. Ik ben allang blij als er morgen weer een mooie dag is, als ik er morgen überhaupt nog ben. Ik hoop dat ik gezond blijf. Dan kun je alles wat je geleerd hebt in je leven nog nuttig maken. Want dat zit wel heel diep in mij: ik heb het gevoel dat ik van nut moet zijn. Ik moet m’n tijd nuttig besteden, ook in de programma’s die ik maak. Heel calvinistisch eigenlijk, hè? Ik heb mezelf aangeleerd om ook te lummelen, omdat ik weet dat dit heel ontspannen is voor je, maar daar kan ik me soms best schuldig over voelen.”

Liefde
“Ik heb een oude zwart-witfoto, echt zo’n klassieker, waarop mijn moeder, mijn broer en mijn zus staan. Ik ben een jaar of 2 en zit ongelooflijk trots op de arm van mijn moeder. Mijn broer en zus staan naast mijn moeder en kijken helemaal verliefd naar mij, hun zusje. Achter mijn moeder, boven de deur, hangt een kruisbeeldje. Deze foto staat voor mij symbool voor het veilige nest waarin ik opgroeide. De liefde spat er vanaf. Door dat kruisbeeldje zitten in de foto ook de waarden en normen die ik vanuit het geloof meekreeg. Het is mijn meest dierbare foto, en op de een of andere manier lijk ik me dat gevoel van toen te kunnen herinneren. Ja, ik kom uit een ongelofelijk liefdevol nest. Het belangrijkste was er: liefde en veiligheid. Daardoor kon ik als kind groeien en mezelf vinden en ontwikkelen.

Mijn man en ik hebben geen kinderen, dus ik kan de liefde niet doorgeven aan een nieuwe generatie, dat is waar. Maar wel aan andere mensen. Ja, het was fantastisch mooi geweest, kinderen, maar het leven is zo ook mooi. Ik waardeer heel erg wat ik heb. Er zijn zoveel mensen die het minder hebben, dus ik zie geen enkel recht om te mogen mopperen op wat dan ook. Zelfs niet op het feit dat ik geen moeder ben geworden.

Ik ben heel trouw in vriendschappen en kan moeilijk loslaten. Als mensen eenmaal in mijn cirkel zitten en ik houd van ze, dan kunnen ze veel maken bij me. En soms moet je afscheid nemen van mensen. Dat doet pijn. Maar zelfs dát wil ik nog omschrijven als mooi. Want als het pijn doet als je iemand verliest, betekent dit dat iemand voor jou van waarde is geweest. Daarin ervaar ik juist die liefde."

Herman: 'Hoop wordt relevant als er barsten in het leven zijn'

Herman Wegter

Geloof
“Ik heb hoop nodig en ik heb liefde nodig. En ik heb nog geen betere bron daarvoor gevonden dan het geloof waarin ik ben grootgebracht en waarin ik nog steeds leer.

Ik heb een hekel aan de versie van het christendom waarbij God vooral wil dat het goed met je gaat en waarbij je succesvol kunt zijn als je in geloof leeft. Want de essentie van het verhaal is juist dat er hoop is als je niets meer weet, als je in de diepste duisternis zit. Omdat God daar is.”

Hoop
“Leonard Cohen zingt in het nummer Anthem: ‘There is a crack in everything, that’s how the light gets in’ (Overal zitten barsten in, daardoor komt het licht naar binnen, red.). Dát is voor mij de essentie van hoop. Het maakt niet uit wat er is gebeurd in je leven. Zoals Psalm 23 zegt: ‘Al ga ik door een dal van diepe duisternis, ik vrees geen kwaad, want God is bij mij.’ Dat is het gewoon, dat is hoop. Dus geen happy-clappy-leven – juíst niet – want God is juist op plekken waar het donker is.

Ik houd niet zo van hoop als het alleen maar gaat over ‘ooit’. Toen mijn vader een aantal jaar geleden plotseling overleed, ervaarde ik juist in de moeilijke momenten zoveel liefde en hoop. Liefde van geliefden, en hoop dat de dood niet het laatste woord heeft. Hoop wordt dus relevant op momenten dat er barsten in het leven zijn. Nu al, vandaag. Niet pas aan het einde van de wereld.

De schoonheid van het Evangelie zit ‘m daar waar de pijn zit. Want daar is God.”

Liefde
“Nog voor ik naar de kleuterschool ging, was ik verliefd op een buurmeisje. Het is een van mijn vroegste herinneringen. Wij liepen de buurt rond en riepen: ‘Wij gaan later trouwen.’ Ik heb nog een foto waarop wij arm in arm staan. Marije heette ze. Op mijn negende verhuisden wij, maar toen was het allang over, hoor. Daarna ben ik haar uit het oog verloren.

Op mijn zestiende kreeg ik verkering met Nicolien, mijn vrouw. Toen ik in de tweede van het vwo zat, droomde ik een keer van haar. Al kende ik haar toen nauwelijks, ik werd helemaal verliefd wakker en dacht: ‘Wauw, zij is het gewoon’. Nee, zij had niet over mij gedroomd. Jammer. Haha. Maar een jaar of drie later kregen we verkering, en vanaf dat moment hadden we allebei – hoe jong we ook waren – het gevoel ‘dit is het’. We kennen elkaar inmiddels meer dan twintig jaar en hebben een ontzettend diepe band opgebouwd. Tegelijk, als je kinderen krijgt, is dat gevoel richting hen zo anders; heel intens, diepgaand, onvoorwaardelijk.

Ik denk dat liefde en pijn met elkaar verweven zijn. Je ervaart de meeste pijn bij mensen die je het meest liefhebt. Dat is ook wat je bij Jezus ziet. Hij lijdt onder de dingen die mensen om Hem heen doen. Omdat Hij van mensen houdt. Eigenlijk is het veel makkelijker om niet te veel van mensen te houden.

Sommige mensen kunnen zonder barrières liefhebben. Dat vind ik zo knap, want ik ben heel kritisch naar mezelf, maar ook naar anderen. Ik heb snel een beeld bij mensen en ben geneigd bepaalde mensen op afstand te houden. Dat vind ik zo fascinerend en inspirerend als ik de verhalen over Jezus lees: Hij kan grenzeloos en zonder vooroordelen liefhebben. Dát is echte liefde. En zonder die onvoorwaardelijke liefde van Hem zou ik niet willen.”

Mirjam: 'Ik hoop dat ik iets van God kan laten zien'

Mirjam Bouwman

Geloof
“Toen ik nadacht over dit interview, schreef ik deze tekst op een briefje: ‘Wie Mij heeft gezien, heeft God gezien, en wie Mij kent, kent God.’ Die tekst is heel belangrijk voor mij geweest in mijn zoektocht naar Jezus. Ik wist niet goed wat ik met Hem moest, tot ik dit las. Het kwam enorm bij me binnen en vanaf dat moment heeft mijn geloof zich verdiept.

Mijn man en ik hebben een dochtertje van 3. Ik hoop dat ze blijft geloven, daar bid ik elke dag voor. Nu zingt ze alle liedjes nog mee, maar ja, hoe gaat dat straks? Al maak ik me daar geen zorgen om, omdat ik altijd voor haar zal bidden. Dat betekent niet dat ze dus blijft geloven, maar ik vertrouw erop dat God haar altijd liefheeft, ook als ze andere wegen kiest.”

Hoop
“Zonder m’n geloof zou ik geen hoop hebben. Hoe zegt Paulus het ook alweer? ‘Het geloof is de zekerheid van de dingen die men hoopt, en het bewijs van de dingen die men niet ziet.’ Als ik geen hoop had op Jezus, op God, op een leven hierna, denk ik dat ik best angstig zou zijn in het leven. Myriam, een collega en vriendin van me, is begin dit jaar overleden. Ze was ernstig ziek. Vlak voor haar sterven zei ik tegen haar dat ik het allemaal zo erg vond. Waarop zij met betraande ogen zei: ‘Maar Mir, ik ga naar mijn hemelse Váder! Daar kijk ik naar uit!’ Natuurlijk vond ze het erg om afscheid te nemen van haar familie en vrienden, maar zij was zo vol hoop op het nieuwe leven. Daar was geen twijfel over mogelijk. Bewonderenswaardig vond ik dat.

Ik hoop dat ik in mijn programma’s iets kan laten zien van God. Dat mensen nieuwsgierig naar Hem zijn en Hem gaan zoeken. Ja, ik hoop echt dat kijkers gaan beseffen dat ze geliefd zijn en dat God van hen houdt.”

Liefde
“Mijn ouders hebben mij altijd onvoorwaardelijk liefgehad. Nog steeds trouwens. ‘Wat er ook gebeurt,’ zeiden ze, ‘wat je ook uitspookt, je mag altijd bij ons terugkomen.’ Dat gevoel wil ik ook aan mijn dochter geven.

Zonder liefde kun je niet. Al zijn er wel verschillende soorten. Mijn liefde voor God en voor Jezus is anders dan mijn liefde voor m’n familie. Maar zonder kan ik niet. Daarom heb ik ook zoveel bewondering voor mensen die in hun laatste levensfase zitten en kunnen loslaten. Een vrouw die haar man was verloren, zei eens tegen me: ‘Gelukkig kreeg hij de genade van God om ons los te kunnen laten.’ Dat is inderdaad iets wat je moet krijgen, want uit jezelf kun je dat toch niet?

Het klinkt misschien gek, maar ik heb andere mensen echt lief. En juist mensen die door anderen een beetje met de nek worden aangekeken, vind ik boeiend. ‘Hij of zij is arrogant,’ zeggen mensen dan. Ach, diegene heeft misschien een arrogant kantje, maar dat geeft niet, want ik zie heel veel andere mooie dingen. Maar dat heb ik niet van mezelf hoor, dat heb ik echt van de Here Jezus. Dat is Zijn verdienste.”

Kefah: 'In de ogen van mijn moeder was ik een cadeau aan de wereld'

Kefah Allush

Geloof
"Geloven is voor mij een soort worstelwedstrijd. Ik worstel met de grote vragen in het leven. Steeds als ik ergens een antwoord op gevonden denk te hebben, trek ik dat weer in twijfel en zoek ik verder. Toen ik God vond – beter gezegd: toen God mij vond – veranderde dat niet. Hij is een constante, maar al het andere wordt voortdurend gewikt, gewogen en weer overhoop gegooid. Geloven betekent voor mij dus niet dat ik gelukzalig door het leven ga in de wetenschap dat alles helder voor me is. Het is voor mij een heleboel vallen en opstaan, waarbij ik veel in gesprek ben met God, over Hem lees en nadenk.

Wat betreft mijn kinderen: zij waren al behoorlijk groot toen ik tot geloof kwam. Ze zijn alle drie heel verschillend, de een wat meer zoekend naar antwoorden dan de ander. We praten wel over geloof en dat is elke keer bijzonder. Maar ik dring niets aan hen op.”

Hoop
“Mijn wortels liggen in Nablus. Een hopeloze toestand is het daar. Maar ik heb hoop voor de Palestijnen. En voor de Israëli’s. Want er is geen hoop voor de een, zonder de ander. In theorie is het eenvoudig. Lees de Bergrede er maar op na. Dat is geen naïef stukje tekst, hoor. De ander liefhebben, levert echt een mooiere wereld op.

Als ik me moedeloos of verdrietig voel, kom ik er vaak achter dat mijn hoofd en hart stilvallen. Dan moet ik iets vinden wat beweging forceert, waarna die hoop weer aan de horizon gloort. Dat zijn trouwens de momenten dat God erg helpt. Niet door allerlei religieuze formules, maar doordat Hij mijn hart en hoofd weer in beweging zet. Simpelweg doordat ik met Hem praat, met Hem denk.”

Liefde
“In de ogen van mijn moeder was ik een cadeau aan de wereld en dat liet ze me merken ook. Ze was een klassieke leeuwin, die hartstochtelijk opkwam voor haar kleine jongen. Als een warme moederkloek kuste en knuffelde ze me veel.

Ja, liefde doet ook wel eens pijn. Als iemand van wie ik houd, lijdt of verdriet heeft bijvoorbeeld. Maar als je elkaar ook dan weet te vinden, kun je vaak samen die pijn een klein beetje verlichten. Van wie ik het meest houd? Moeilijke vraag. Niet omdat er niet genoeg is om van te houden, maar omdat ik het woordje ‘meest’ zo naar vind. Elke liefde heeft een andere kleur, maar in de liefde is geen rangorde.

Wat mij het meest geraakt heeft tijdens een uitzending van Geloof en een Hoop Liefde, gebeurde in Vlaardingen, de stad waarin ik ben opgegroeid en waar mijn ouders nog steeds wonen. We sloten toen de week nog af met een kookfestijn, en terwijl ik stond te koken en presenteren, zag ik in mijn ooghoeken mijn vader voorbij wandelen. Van een afstandje keek hij stil, trots en vol liefde toe hoe zijn zoon in het middelpunt van de belangstelling stond. Ik ben toen uit de tent gerend om hem een kus en een knuffel te geven. Ik vond het zo ontroerend. Hij liep vervolgens snel verlegen door.”


Tekst: Mirjam Hollebrandse
Beeld: Ruben Timman
Bron: Visie 2015 - nr. 35