Visie op Facebook

Meepraten over films? Op de speciale Televisiefilm-Facebookpagina kunt u uw reactie achterlaten.

Marco Borsato: 'War Child is deel van mij geworden'

Marco Borsato: 'War Child is deel van mij geworden'

Al sinds 1998 is zanger Marco Borsato ambassadeur van War Child en grijpt hij elke kans om te vertellen over de situatie van oorlogskinderen en het werk van ‘zijn’ organisatie. Daarom presenteert hij samen met Tooske Ragas Friends for War Child: “Als ik zie hoe effectief onze hulp is, wil ik het wel van de daken schreeuwen.”

Als zanger is hij gewend om op het podium te staan, maar bij Friends for War Child staat Marco er voor het eerst als presentator van een live tv-programma. “Dat vind ik spannend,” geeft hij toe. “Ik ben dan ook zeker niet op zoek naar een baan als presentator. Maar dit onderwerp gaat me erg aan het hart. Ik wil alles doen om te vertellen over het werk van War Child. Als ik daarvoor moet presenteren, doe ik dat graag.”

Verwoestende indruk

Een van de andere ‘taken’ die bij Marco’s ambassadeurschap horen, zijn de jaarlijkse reizen die hij voor War Child maakt. Tijdens zijn – zelfbetaalde – reizen naar bijvoorbeeld Sierra Leone, Afghanistan en Libanon maakt hij veel heftige dingen mee. “Je wordt steeds geconfronteerd met het verschrikkelijke effect van oorlog en de verwoestende indruk die dit op kinderen maakt. Ze raken geblokkeerd. Maar aan de andere kant zie ik keer op keer hoe veerkrachtig veel mensen zijn. Dat blijf ik ongelooflijk indrukwekkend vinden.”

Welke ontmoeting heeft de meeste indruk op je gemaakt?

“In Sierra Leone kwam ik voor het eerst in contact met kinderen die niet alleen slachtoffer zijn van oorlog, maar ook zelf gemoord hebben. Slachtoffer en dader kwamen daar samen in één persoon. Als dat gebeurt, vind ik dat altijd schokkend. Uiteraard moorden ze meestal niet uit vrije wil. Ze worden gedwongen, zodat er voor het kind een barrière ontstaat om te vluchten. Zo dwingen soldaten kinderen om ten overstaan van het hele dorp een familielid te vermoorden. Waar vlucht je dan naar terug? Je kunt niet meer naar je familie, maar ook niet naar de gemeenschap. Het zijn wrede methodes die ze soms toepassen.”

Hoe is het voor jou om steeds geconfronteerd te worden met zoveel leed?

“Natuurlijk is het zwaar, maar ik raak vooral geïnspireerd door de veerkracht van de lokale gemeenschappen. Ze snappen heel goed wat de dilemma’s waren voor de kinderen. Er zijn gelukkig gezinnen die ex-kindsoldaten opnemen en laten integreren. Ze moeten ook wel, want deze kinderen zijn uiteindelijk de toekomst van het land. Volgens mij kunnen wij in onze westerse cultuur een voorbeeld nemen aan die vergevingsgezindheid.”

Weer even kind

Toen Marco zeventien jaar geleden gevraagd werd of hij ambassadeur wilde worden voor War Child, zag hij niet direct hoe hij van toegevoegde waarde kon zijn. Tot hij naar Kosovo afreisde en merkte dat je met een paar sambaballen, een tamboerijn en een gitaar ontzettend veel werk kunt verrichten. “Het is wonderlijk, maar zodra je muziek maakt, verdwijnen rangen en standen. Muziek komt op een natuurlijke manier bij je gevoel. Als een gemeenschap bij elkaar komt en er wordt getrommeld, gezongen en gedanst op oude liederen, geeft dat een soort ontlading. Een kind wordt dan soms ook weer even kind. Muziek werkt therapeutisch zonder dat je het gevoel hebt dat je in therapie bent.”

‘Wij gaan je helpen’

“In het begin hielpen we enkele honderden kinderen,” vervolgt Marco. “Inmiddels heeft War Child honderdduizenden kinderen geholpen aan een betere toekomst. Momenteel werken we in elf landen. Kinderen krijgen een veilige plek waar ze hun ervaringen kunnen verwerken en weer leren om kind te zijn. Dat is meer dan de moeite waard. Je verbetert de kans van een kind om op te groeien tot een evenwichtige volwassene. Als je op een plaats geboren bent waar je minder fortuinlijk bent en minder kansen hebt, is het fijn als een club mensen in Nederland de mouwen opstroopt en zegt: ‘Wij gaan je helpen.’”

Zelf ontdekte Marco dat hij door een spreekbuis te zijn voor War Child, van toegevoegde waarde is. “Het werk raakte me zo, dat ik het geïmplementeerd heb in mijn leven en daardoor is het deel van mij geworden. Ik wil aan zoveel mogelijk mensen laten zien wat we doen en hoe effectief we zijn. Dat zie ik als mijn taak, want als je mensen om een donatie vraagt, moet je ook verantwoording afleggen. Het geld komt echt terecht op de plaatsen waar het moet zijn en blijft niet aan de strijkstok hangen.” 

Hoe kunnen wij kinderen in conflictgebieden helpen?

“Met deze tv-uitzending willen we zoveel mogelijk mensen uitnodigen vriend van War Child te worden. Op die manier stel je ons in staat deze kinderen te helpen. Voor zes euro per maand kan een oorlogskind al meedoen aan de programma’s van War Child. Je voelt je misschien vaak machteloos, maar dat ben je niet.”

Tekst: Femke Taale

Beeld: War Child

Bron: Visie 2015, nr. 23