‘Sinds ik verdacht ben geweest, schrijf ik geen misdaadromans meer....’

Iedere avond leeft hij van negen tot elf uur in een andere wereld. De wereld van de roman die hij aan het schrijven is. Gerhard Hormann (foto) combineert de journalistiek met het schrijven van romans. Een zwaar bestaan? ‘In zekere zin wel. Als ik een avond geen zin heb en niet schrijf, komt er waarschijnlijk geen een boek meer van mij uit. Schrijven is een kwestie van geduld en discipline.’

Hormann – ik praat met hem over zijn laatstverschenen roman ‘De duistering’ (Barnabas) - woont midden in de Randstad. Niet echt een omgeving om tot rust te komen, denk je. Maar vanuit zijn huis kijk je heel ver over de weilanden. Groepjesd koeien staan aan de rand van de sloot. Vogels vliegen laag over het land. ‘Als ik van mijn werk kom, glijdt alle stress van mijn rug af als ik hier binnenstap,’ zegt Hormann. ‘Maar dit is ook de enige manier om je als schrijver in de Randstad staande te houden.’

Als klein jochie schreef hij al verhaaltjes. ‘Maar niet zo fanatiek als mijn zoontje nu stripverhalen maakt: iedere dag eentje.’ Tijdens een vakantie met een vriend is hij echt met schrijven begonnen. ‘Die vriend vond het ideaal om veertien dagen op een verder verlaten eiland te bivakkeren. Ik verveelde me rot en ben toen maar een verhaal gaan schrijven. Nee, geen misdaadverhaal. Fantasy.’

Bij uitgeverij Luitingh-Sijthoff zijn van Gerhardt Hormann vier misdaadromans verschenen: ‘Sporen van angst’, ‘De plaag’, ‘Dubbel bedrog’ en ‘Terugslag’. ‘Zo’n boek begint met een idee dat je ’s morgens hebt bij het wakker worden. Dan komt er een creatief proces op gang waar je verder ook geen invloed op hebt. Eigenlijk wil je daar ook zo min mogelijk invloed op hebben uit angst dat het zal stoppen.’

Op dit moment levert dat creatief proces geen misdaadromans meer op. Dat heeft een oorzaak: ‘Tot mijn stomme verbazing werd ik al weer een hele tijd geleden gebeld door de Utrechtse politie met de vraag of ik DNA af wilde staan. Ik bleek verdachte te zijn in de zaak van de Utrechtse serieverkrachter. De politie had in een van mijn misdaadromans gegevens gevonden die sterk leken op de verkrachtingen die in de buurt van Utrecht plaatsvonden...’

De eerste reactie van Gerhard was een ongelovig lachen. ‘Vervolgens zag ik het als een compliment dat die roman zo goed was blijkbaar dat de politie het als werkelijkheid zag. Maar later kwam in mij ook het besef naar boven dat wat ik als een vorm van amusement had gebracht in de werkelijkheid plaatsvindt.’ Dat besef heeft hem huiverig gemaakt en sindsdien heeft hij geen misdaadverhaal meer kunnen schrijven. Wel een roman als ‘De duistering’. Wel komt over ruim een maand bij Unieboek een jeugdroman van hem uit.

Hormann is gefascineerd door een wereld waarin alles kan. Waarin bezemstelen kunnen spreken (in zijn komende jeugdroman). Maar ook een wereld waarin het kwaad zich openbaart tegenover het goede. ‘Ik vind Steven King geweldig,’ zegt hij tot mijn ontzetting, want wie kan er nu kicken op de horror van een Steven King...?!

Het kwaad is niet weg te denken uit de wereld en komt ook met een dodelijke dreiging openbaar in ‘De duistering’. In die roman waarin vier verhaaldraden uiteindelijk samenkomen in een geweldige climax gaat het uiteindelijk om vergeving en verzoening. Daarin komt de domineeszoon Gerhard Hormann naar voren. ‘Ik geloof in het belang van vergeving in dit leven. Ik ben ervan overtuigd dat er meer is tussen hemel en aarde. Ik heb deze roman bijna geschreven met een open bijbel ernaast. Het gaat over natuurrampen die zich aandienen als oordelen van God, zoals dat ook in de Bijbel voorspeld wordt.’

‘In een van mijn motto’s citeer ik Ton Vriens van Elsevier als hij zegt dat al die natuurrampen mensen ertoe zouden brengen dat ze bijgelovig worden. Apart, hè, die woordkeus! Hij bedoelt natuurlijk dat mensen er gelovig van zouden moeten worden. Dat gebeurt in mijn roman. Al dat kwaad dat zich opdringt aan de hoofdpersoon, al die rampen drijven hem tot een erkenning van God. Tot geloof, tot vergeving.’

Met ‘De duistering’ dat als typoscript jarenlang bovenop de plank heeft gelegen bij Gerhard Hormann – eigenlijk is het zijn eerste roman en zijn de misdaadromans van later datum – spreekt hij een ander publiek aan dan met zijn misdaadverhalen. Maar zelf is hij niet anders geworden. ‘Ik heb mijn misdaadromans op dezelfde manier geschreven als ‘De duistering’. Alleen zitten er in die roman meer fantasy-elementen. En het religieuze aspect komt in ‘De duistering’ veel meer naar voren dan in de andere romans.

Kan de lezer meer van die reli-fantasy verwachten?
‘Mijn uitgever wil het wel...’
Ik begrijp het: het grote wachten is op het creatieve proces. Op het wakker worden met een idee dat uit kan groeien tot het verhaal dat er vast en zeker nu al is maar dat nog geschreven moet worden.

'De duistering', uitgegeven door Barnabas in Heerenveen. De roman is 270 pagina’s dik en kost € 17,50.