Karel en Hester Stelma

Als Karel en Hester trouwen weet Karel zeker dat kinderen meer dan welkom zijn. Al vanaf zijn 25e is hij meester op een basisschool en in de vakanties leidt hij kinderkampen. Karel is dol op kinderen en kinderen zijn dol op hem.

Het is dan ook heel moeilijk als na hun huwelijk blijkt dat ze om onverklaarbare reden geen eigen kinderen krijgen. Voor kunstmatige behandelingen voelen ze niets. Karel stelt Hester voor om kinderen te adopteren. Hester heeft daar moeite mee. Ze weet niet of ze zomaar een ander kind liefde kan geven. Ook denkt ze: moet ik een kind uit een ander land halen omdat ik zo graag wil? Maar Hester voelt dat er wat moet gebeuren, zij en Karel zijn niet meer zo piepjong, en bidt: “God, als er een kindje is dat onze zorg nodig heeft, laat mij er dan klaar voor zijn.” Binnen een week maakt Hester een enorme omslag. Ze weet dat ze er klaar voor is. Samen sturen ze hun aanvraag voor adoptie op.

Omdat Karel al over de 40 is en ze maar tijd hebben voor één adoptieprocedure, maken Hester en Karel de keuze om kinderen uit Polen te adopteren. Ze weten dat ze dan meerdere kinderen tegelijk kunnen adopteren. Over het aantal zijn ze niet uit. Voor Karel is het: the more the merrier. Hester vindt twee kinderen genoeg. Uiteindelijk laten ze de keuze open omdat ze erop vertrouwen dat God weet wat ze aankunnen.

En dan gaat op een dag de telefoon. De directrice van de adoptie-instelling stelt aan Karel en Hester de vraag of ze het zien zitten om vier kinderen tegelijk te adopteren....