Hondenvrees

Hondenfobici krijgen panische angstgevoelens bij het zien van honden. De gedachte dat het dier hen zal aanvallen en verminken is overheersend.

In het straatbeeld vertaalt zich dat in het oversteken van de straat als een baasje met zijn hond voorbijkomt. Ook parken en andere open publieke ruimten worden steevast gemeden. Aangezien de hond een veelvoorkomend huisdier is, kan deze fobie dagelijkse kost worden en is dus zeer hinderlijk.

Anne: Ik ben Anne, 24 jaar en woon in Nijmegen. Ik werk als SPH’er en studeer daarnaast Opleidingskunde. Sinds ik mij kan herinneren ben ik bang voor honden. Vroeger fietste ik er al een blokje voor om en dat doe ik eigenlijk nog steeds. Als ik naar vrienden ga bel ik even op om te vragen of de hond naar buiten kan, of in ieder geval niet in de ruimte waar ik ben. Zelf denk ik na over wat ik aan zal trekken wanneer ik naar iemand toe ga met een (grote) hond. Het liefst heb ik dan laarzen aan en een lange broek. Maar je kan natuurlijk niet altijd voorbereid zijn, bijvoorbeeld bij honden op straat of in het park. Ik ben niet bang voor alle honden, maar ik wil het liefst gewoon voor geen enkele hond meer bang zijn.

Carolien: Mijn naam is Carolien, ik ben 24 jaar en woon samen met mijn vriend en zoontje in Utrecht. Ik ben erg bang voor honden en mijn vriend wil mij daar graag vanaf helpen. Zelf wil ik dat natuurlijk ook graag. Ik wil gewoon rustig over straat kunnen, zonder om te lopen. En ik wil niet dat mijn zoontje later ook bang wordt voor honden. Zijn eerdere pogingen om gewoon honden naar ons toe te lokken hebben niets uitgehaald. Ik werd dan alleen maar banger. Maar dit keer had hij bedacht dat Fear Fighters wel iets voor mij was. Ik vertrouw deze methode beter en ga er echt voor!

Margriet: Ik ben Margriet, ik ben 18 jaar en woon in Marienberg. Volgend jaar ga ik studeren aan de Pabo, het lijkt mij namelijk erg leuk om juf te worden. Het lijkt mij minder leuk om huisbezoeken te doen, ik ben namelijk enorm bang voor honden. Volgens mijn moeder ben ik, zodra ik de deur uit stap, alleen maar bezig met honden. Ik loop gerust enkele straten om, ik ga gewoon niet langs een hond. Inmiddels weet ik precies in welke straten veel honden zijn en in welke straten ik rustig kan lopen. Ik vind het best vervelend dat ik er zo vaak mee bezig ben. Ik wil gewoon niet meer bang zijn voor honden, daarom ga ik bij Fear Fighters mijn angst overwinnen.

Opdracht 1: Puppy aaien en volwassen hond eten geven
Mensen met hondenvrees lopen bijna automatisch om als ze hond zien. In de eerste opdracht gaan de kandidaten iets doen wat ze al jaren niet hebben gedaan: in één ruimte zijn met een hond. Natuurlijk gaat alles stapje voor stapje en beginnen de kandidaten met het aanraken van een pup. Ze voelen dat de angst opkomt, maar ook weer afneemt. De tweede stap in de eerste opdracht is het voeren van een volwassen exemplaar van de puppy. De kandidaten leren in deze eerste opdracht om rustig in één ruimte te blijven waar ook een hond is. Deze positieve ervaring kunnen ze vervolgens meenemen naar de tweede opdracht.

Opdracht 2: In een kennel met negen honden en één hond aaien
Ook bij deze opdracht krijgen de kandidaten niet de mogelijkheid weg te lopen van de angst. Negen volwassen Rhodesian Ridgebacks zijn aangelijnd in de kennel. Eén hond komt dichterbij en snuffelt aan hen. Het doel van deze proef is het gedrag van volwassen honden te observeren. Ze leren dat honden niet opspringen en niet bijten. Na het snuffelen mogen de kandidaten de honden ook aaien. Helemaal spannend wordt het als de therapeut vraagt of er één hond los mag lopen. Op straat zijn ook niet alle honden aangelijnd. Wordt dit de eerste ervaring met een hond die niet is aangelijnd?

Opdracht 3: Spelen met een politiehond
In de laatste proef mogen de kandidaten een volwassen Mechelse herder met een bijtarm uitdagen. De hond is al enkele jaren in training en zal bijten in deze neparm. De relevantie van deze proef blijkt even zoek. Yvette legt het belang van deze over-exposure uit. Wanneer ze dit spel aandurven zal de angst bij een volgende, normale confrontatie met een hond veel minder groot zal zijn.

De weg terug naar huis na de opnames kwam ik direct honden tegen. Op het station en in de trein. Hier zou ik normaal nooit vlak langs lopen of vlak bij gaan zitten maar dit keer kon dat rustig. Ik moest er zelf een beetje om lachen, een raar idee vond ik dat maar. Ook kwam een vriendin van mijn zus bij ons thuis en die vroeg of het hondje een keer mee mocht. En dat mocht natuurlijk wel, ik vond het wel een beetje spannend maar ook wel weer erg leuk. Toen de hond er eenmaal was heb ik een bakje water voor hem op de grond gezet om zo een beetje vriendjes te worden. Ik heb de hond geaait, hij heeft bij mij op schoot gezeten en heb een beetje met hem gespeeld. En of ik het eng vond? Nee, helemaal niet. Ik heb dingen gevraagd aan de baas en die vertelde hoe je het best met deze hond kon omgaan. De hond is wel eens vaker weer bij ons thuis geweest.

Op stage hebben we ook een hond gehad, die kwam met de leerlingen lezen zodat het lezen beter zou gaan. Eerder durfde ik mij niet te bewegen als de hond in de buurt was. Maar naar Fear Fighters heb ik de hond zelfs geaait, en ook over zijn kop en onder bij zijn hals!! Super leuk allemaal!

Ook op straat gaat het veel beter, ik loop geen straten meer om. Ik raak niet in paniek. Af en toe hoop ik zelfs dat er een hond langs komt want ik ben dan benieuwd hoe ik daar weer op zal gaan reageren. Soms zie ik de honden helemaal niet meer en ben ik er langs gelopen voor dat ik er erg in had. Ik zal nooit zomaar een hond gaan aaien als er geen baas bij is, en ik zal het dan eerst willen vragen. Maar als de baas zegt dat het mag en kan dan wil ik dat wel! Het maakt niet uit of het nu een grootte of een kleine hond is! Met sommige honden ben ik nu al dikke vrienden!

Door deel te nemen aan fear fighters ben ik niet van mijn angst af gekomen, maar weet ik wel beter met mijn angst om te gaan. Ik probeer nu niet om of weg te lopen als ik een hond zie, maar juist mijn angst aan te gaan, om er vervolgens in de meeste gevallen achter te komen dat het helemaal niet zo eng is. Vooral de eerste twee opdrachten hebben me helpen inzien dat niet elke hond een bloeddorstig monster is , maar dat honden ook best okay kunnen zijn :-)

Het vermijden van honden was vóór Fear Fighters zo’n gewoonte, dat ik er eigenlijk niet eens zoveel mee bezig was. Ik hield gewoon niet zo van honden, maar leefde daar goed mee. Maar iets relaxter over straat; dat zou wel fijn zijn, dacht ik toen ik gevraagd werd om aan Fear Fighters mee te doen!

Door het programma en de confrontatie met honden besefte ik dat ik misschien toch wel een beetje bang ben …of bang was. Na de uitzending ben ik een aantal honden tegengekomen, bijvoorbeeld bij vrienden of familie. Ik merkte dat ik minder bang was en ik heb deze honden dan ook geaaid. Maar verder; ik hou me er gewoon niet zo mee bezig als ik op straat loop en dat werkt prima!