dinsdag 9 september 2008 om 20:52
Toen Dirk en Ria van der Molen elkaar stralend hun ja-woord gaven, wisten ze niet wat hen te wachten stond.
Psycholoog Dirk was op weg naar een lezing toen hij met zijn auto onder een vrachtwagen kwam. Voor zijn leven werd gevreesd. Zes weken lag hij in coma. Dirk overleefde het, maar zijn hersens bleken voorgoed beschadigd. Hij moest weer van voor af aan beginnen. Toen hij naar huis mocht kreeg Ria in feite een baby terug in een volwassen lichaam. Dirk kende geen emoties.
Een jaar later voltrok zich een tweede ramp. Hun zoontje van anderhalf jaar overleed onverwacht door een ziekte.
Het verdriet was enorm, maar Ria kon dit niet delen met haar man. Dirk huilde niet, hij kon het niet.
Jaren van strijd volgden. In 'Tot de dood ons scheidt' vertellen ze hoe ze hebben leren omgaan met alle blijvende beperkingen.
77 reacties
Ik heb intens naar de uitzending gekeken. Wat hoop ik dat ik mijn kracht ook zo van God mag verwachten als er ooit zo'n wending in mijn leven komt. Ik hoorde u psalm 73 noemen waar u kracht uit putte in moeilijke momenten. Hier volgt een link, waar een engelse versie van deze psalm te vinden is. Hij is zo prachtig.. Ik hoop dat u er wat aan hebt. Het is van een Australische groep: Sons of Korah. Ze hebbeb heel veel psalmen op muziek gezet, heel mooi..
http://www.youtube.com/watch?v=NXP6Poc1zGE
Ik hoop dat u het kunt vinden.
Hartelijke groet Annelies Visser
Met groot respect heb ik gekeken naar de uitzending via internet.
Jullie zijn een voorbeeld in het onvoorwaardelijk liefhebben, iets dat steeds minder te vinden is tegenwoordig.
Graag volg ik dit voorbeeld na, en als vrouw voelde ik me extra aangesproken door het leven van Ria.
Niemand heeft groter liefde dan wie zijn leven inzet voor...
U loopt in de voetsporen van Jezus!
Moge God u beiden zegenen in de toekomst, wat die ook moge brengen.
beste mevrouw en meneer van der Molen,
Ik ben zeer onder de indruk van uw verhaal dat ik via "uitzending gemist" heb bekeken. Hartverwarmend vond ik het te zien hoe u samen op de bank zit en u (mevrouw) tegen uw man leunt, terwijl u om de beurt een stukje brief leest aan elkaar.
Ik heb gehoord hoe u zei dat de dingen waar u man u pijn mee deed, niet aan hem lagen, maar aan zijn beperking. Dat sla ik op voor mijn eigen (pijnlijk) stuk. Het is bloedarmoede, zegt u en dat begrijp ik.
Ik ben een collega van uw dochter Marleen. Zij heeft mij attend gemaakt op deze uitzending, waar ik heel blij om ben.
vriendelijk groet, Corrie Lammers
Heel indrukwekkend, emotioneel en ook herkenbaar..
Ik ben zelf werkzaam als verpleegkundige op een NAH-afdeling van een revalidatiecentrum en herkende veel uit jullie verhaal.
Heb sinds twee jaar ook een relatie met iemand die hersenletsel heeft overgehouden na een motorongeluk, naar omstandigheden gaat het goed maar hij/wij komen er ook achter dat acceptatie helpt om verder te kunnen gaan!
Nogmaals bewonderen wij jullie beiden hoe jullie nu in het leven staan, ook ten opzichte van elkaar!
groet,
Ilona (Amsterdam)
Dirk en Ria,
Heel indrukwekkend. Bedankt dat jullie dit met ons, de kijkers, wilden delen. Dank voor jullie geloof en liefde. De Here is uw Bewaarder. Bemoedigend.
Hartelijke groet,
Tineke (van De Herberg)
Lieve Dirk en Ria, zoals we er vanmiddag al even over gehad hebben, heb ik toch grote bewondering over jullie openheid.Dat vergt moed en kracht. We weten aan wie we dat kunnen vragen en bidden. Veel heb ik aan jullie getuigenis gehad.Bedankt, Nelly
Iedere dinsdag om 20.50 uur op Ned. 2
