kiezen en knokken voor je kind

In Nederland hebben drieduizend tienermoeders intensieve hulp nodig.
In Gouda staat het tienermoederhuis van het VBOK. In deze aflevering van ‘t Zal je maar gebeuren volgen we de meiden van dit tienermoederhuis en horen de indringende verhalen van Suzan en Sabrina.

Als de stiefvader van Sabrina haar voor de derde keer slaat, vertrekt ze thuis. Ze zwerft van huis tot huis. Tot ze hoogzwanger dakloos raakt. Ze krijgt een rustige plek in het tienermoederhuis om te bevallen. Ze heeft dan schulden, geen huis en is depressief.

Zeven maanden geleden kwam Suzan in het tienermoederhuis met haar pasgeboren zoontje Noah. ‘Als ik hier niet was terechtgekomen, was mijn zoontje naar een pleeggezin gegaan en zorgde ik nog steeds voor m’n psychisch zieke vader.'' Suzan groeit op in een gezin met een zwaar suïcidale vader. Niet echt een gezonde omgeving voor een baby en als Suzan dan ook zwanger raakt, is ze ten einde raad. Ze verzwijgt voor de hele buitenwereld dat ze zwanger is, en houdt dat negen maanden vol.

We zien hoe Suzan en Sabrina kiezen, maar ook knokken voor een leven met hun kind. Bertie Bakker, teambegeleidster: „Hun problemen zijn niet met één handeling op te lossen. Deze tienermoeders hebben veel problemen: geen geld, geen uitkering, huisvesting, geen afgeronde opleiding, psychische problemen, ruzie met de vader van het kind, met de ouders.

Het huis krijgt ook bezoek van Minister Rouvoet van Jeugd en Gezin. Het huidige kabinet wil de hulpverlening aan tienermoeders uitbreiden. De assertieve tienermoeder Martha vraagt aan de minister waarom de wachtlijsten voor hulp zo groot zijn.

Sabrina hikt tegen de bevalling aan. Ze denkt dat haar moeder er niet bij zal zijn…
Na de bevalling is er werk aan de winkel voor Sabrina. Zo doet ze een urgentieaanvraag voor een eigen woning in Leiden en gaat ze aan de slag met haar schulden. In haar kraamtijd raakt ze opnieuw depressief. Haar begeleidster is bezorgd, want als Sabrina depressief is, kan ze niet zelfstandig voor haar kind zorgen.

We volgen Suzan in haar stap naar zelfstandigheid. Ze gaat in Nijmegen wonen, maar daar woont haar psychisch zieke vader ook. Zal dat goed gaan of zijn Suzans zorgen terecht en gaat haar vader haar stalken? Lukt het haar om een baan te vinden en blijft ze goed voor haar Noah zorgen?

Voor teambegeleidster Bertie Bakker waren de opnames een bijzondere ervaring. "De manier waarop de filmploeg met bewoners en personeel omging maakte het geheel prettig. De opname-dagen waren wel intensief!" Maar over het resultaat is ze heel tevreden. "Het geeft een getrouw beeld van de werkelijkheid." Nu hoopt ze dat "mensen nuances kunnen aanbrengen en niet alleen denken dat het eigen schuld, dikke bult is, maar een complex aan factoren. De mensen moeten ook onthouden dat meiden ook een nieuwe start kunnen maken."