search tag times-circle comment navicon twitter facebook volume-off volume-up play pause stop left right audio video photo

Weekpreek van Eline de Boo: Water

De weekpreek van Eline de Boo gaat, hoe kan het ook anders, over water. Want afgelopen week werd het nieuws gedomineerd door overstromingen wereldwijd.


De weekpreek als tekst

Water

1Ik zag een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Want de eerste hemel en de eerste aarde zijn voorbij, en de zee is er niet meer.
Openbaring 21:1

Op zoek naar een thema voor deze preek van de week kon ik er niet omheen. Het moet over water gaan en dat komt niet omdat de zomer ons deze week halsoverkop vaarwel zei en ons achterliet met herfstachtig regenweer. Nee, ons geklaag over het weer moet verbleken bij het nieuws uit Houston, Texas en dramatischer nog: Bangladesh, Sri Lanka, India. Daar zijn al meer dan 1500 mensen verdronken en worden miljoenen anderen door overstromingen bedreigd. Het is onze eigen schuld, zeggen klimaatwetenschappers. Dag na dag toonden ze ons in de afgelopen week hoe de permafrost rondom de Noordpool verdwijnt en de zeespiegel stijgt door opwarming van de aarde.

Over het algemeen hebben we een positieve associatie bij water: het is onmisbaar om te overleven en schoon water helpt bij goede hygiëne. Lekker douchen, een tochtje op de boot, een duik in het zwembad of het meer op een warme dag, daar genieten we van. Toch gaan daarover ook de alarmbellen af: deze zomer verdronken er meer mensen in het Nederlandse water dan andere jaren, rapporteert een verontruste reddingsbrigade. Het onbeschrijflijke leed van gezinnen die het nieuws krijgen dat het water een geliefde opslokte, doet mijn gedachten gelijk afdwalen naar de Middellandse Zee waar nog steeds vluchtelingen ronddobberen op gammele bootjes. Velen halen het niet tot de overkant. Als je daar aan denkt, dan gaat er troost uit van de woorden van Johannes die een visioen over de toekomst met God beschrijft: en de zee is er niet meer. Dat is precies de hoop die telkens in de straatreacties te horen was.

Als Zeeuwse ben ik vertrouwd met het beeld van de zee als vijand. De verhalen van mijn ouders die ternauwernood de Watersnoodramp van 1953 overleefden, hameren door. Mijn moeder groeide op aan de zeedijk en mijn grootouders kozen voor het principe van afschrikking om alle elf kinderen bij het water vandaan te houden. Ze leerde nooit zwemmen en was als de dood voor het water. Ze trouwde met mijn vader die werkte voor het waterschap van ons Zeeuwse eiland. Als het stormde, of spookte zoals het ook wel genoemd werd, moest hij in de gitzwarte nacht de dijken controleren of ze niet door zouden breken. De halve nacht wachtte ik angstig in bed tot hij zich thuis meldde met de mededeling dat de storm afnam en de dijken het gehouden hadden.

Mijn donkere beeld van de zee werd bevestigd toen ik in 2011 in Japan de grote aardbeving meemaakte en geconfronteerd werd met de hartverscheurende gevolgen van de tsunami. De zee ging met geweld de grens over die God haar bij de schepping gesteld had en sleurde 19.000 mensen met zich mee de dood in. Op zoek naar resten in de zoute modder dreunde het in mijn hoofd: ‘en de zee is er niet meer, en de zee is er niet meer.’

Water kent vele gezichten, zei ik al. Het is nodig, het is mooi, maar het is ook dodelijk. In de straatreacties hoorden we die grote variatie terug over wat we zien als we naar het water kijken. Een van de mensen op straat, ziet behalve de diepgang van de hoop in deze tekst uit Openbaring, ook een weerspiegeling van zichzelf. Ze zegt: “Je moet wat doen. Hoop alleen leidt misschien tot apathie en zonder dat je de handen uit de mouwen steekt blijven de overstromingen komen.” De zee is er nog, maar dat betekent niet dat we mensen zomaar met een ‘stil maar, wacht maar’-houding weg moeten laten spoelen. Net zoals er in Texas mensen anderen te hulp schieten, het Rode Kruis levens redt in Zuid Azië, waterbouwkundigen werken aan effectieve waterafvoer, er steeds meer aandacht voor duurzaamheid komt, zo mogen ook wij tegen de stroom in zwemmen om ons hoofd en dat van anderen boven water te houden. Om eilanden van hoop te bouwen. Tot Gods Koninkrijk alles bedekt en er geen zee meer is.

Deel dit artikel:

Reageren

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.

Ook interessant