search tag times-circle comment navicon twitter facebook volume-off volume-up play pause stop left right audio video photo

Hoe voorkom ik lauwheid in mijn geloofsleven?

Een luisteraar die voor haar gevoel stilstaat in het geloof en aangeeft dat haar relatie met God onder druk staat en te lauw is. Hoe voorkom je dit?

Dag redactie van 'ik zou wel eens willen weten',
 
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik tot geloof gekomen (toen was ik rond de 20). Dit heeft heel wat voeten in de aarde gehad, maar uiteindelijk
heb ik mij over kunnen geven aan Gods genade, zonder dat ik zelf iets aan mijn behoud hoefde toe te voegen. Ik zat toen in een behoudende reformatorische gemeente. Inmiddels zit ik alweer jaren in de PKN.

Mijn probleem is dat ik voor mijn gevoel sinds mijn bekering niets ben gegroeid in geloof, sterker nog; het is één en al ploeteren met vallen en opstaan en ik bak er niets van. Ik leef niet in extreme zonde, maar mijn relatie met de Here God is gewoon onder de maat. Ik krijg steeds minder zin in Bijbel lezen, stille tijd schiet er bij in en ik denk heel weinig aan God. De laatste tijd gaat dit zich steeds meer tegen mij keren. Ik probeerde weer dichter bij God te komen door allerlei preken te gaan luisteren, bepaalde sprekers op te zoeken of boeken te lezen. Ik hoopte dichter bij God te komen, maar er gebeurt het tegenovergestelde. Doordat ik eigenlijk niets ervaar, ga ik me steeds schuldiger voelen en op een gegeven moment durfde ik niet meer bijbel te lezen uit angst dat ik weer niets ervaar. Bidden lukt ook niet meer goed. Er komt gewoon bijna niets meer uit omdat ik steeds meer last krijg van gedachten als: 'God ziet me aankomen', 'ik bak er niets van en nu opeens weer zoete broodjes bakken'.  En ook: Na tien jaar zou er toch wel meer groei moeten zijn. (levensheiliging) etc. Ik ben wanhopig geworden omdat geen enkele preek of bijbeltekst bevrijdend is. Na gesprekken met mijn man heeft hij mij geadviseerd om voorlopig even niet meer te bidden, bijbel te lezen of geestelijke literatuur te lezen omdat ik het alleen maar verkeerd interpreteer en er dieper van in de put raak. Dit doe ik nu een aantal weken en als ik eerlijk ben, geeft het me wel lucht en sta ik niet meer zo onder druk. Maar hoe nu verder? Dit kan toch niet eindeloos doorgaan? Hoe kom ik uit deze relatiecrisis met God? Het geloof is momenteel alleen maar benauwend voor me, terwijl het toch een bevrijding en innerlijke vrede zou moeten geven.
 
Ik hoop dat u mij iets op weg kunt helpen.