search tag times-circle comment navicon twitter facebook volume-off volume-up play pause stop left right audio video photo

Geloven zonder gevoel

Vanavond bespreken Henk Binnendijk en ds. Wim Scheltens de vraag van een luisteraar bij wie Asperger is vastgesteld. Daardoor kan ze God en mensen niet liefhebben, hoewel ze dit wel graag zou willen.

BRIEF

Beste panelleden,

Ik ben een vrouw van 50 jaar, alleen zonder kinderen.
Vanaf mijn 20ste tot mijn 40ste jaar heb ik in de psychiatrie doorgebracht. Nu woon ik 11 jaar zelfstandig. Daar ben ik geweldig dankbaar voor. Ik kwam op mijn 17de tot geloof en het is een groot wonder dat de Heer God met mij begonnen is  en het zal voltooien. Vier weken geleden is bij mij de diagnose Asperger vastgesteld.
Dat is op zich niet vreemd. Ik voel me behoorlijk gevoelsgehandicapt. Soms denk ik niets voel omdat ik zo enorm beschadigd ben.
Het is net of ik het leven zie als door een glasplaat. Ik kan er niet bij. Daar zit ook de kern van mijn probleem.
Ik kan het geloof niet met mijn gevoel beleven. Hierdoor kan ik moeilijk van mensen houden. Ook denk ik dat ik hierdoor moeilijk geliefd kan worden door mensen, maar ook door God. Dit doet me pijn, want ik wil wel graag geliefd worden. Soms huil ik in mijn dromen. Ik kan heel opstandig zijn vanwege het feit dat ik het gevoel bij anderen wel zie, maar ik er zelf buiten lijk te staan.
 
Ik kan dus niet bij mijn gevoelens komen en naar mijn beleving deugt mijn geloof dan ook  niet. Hoe kan je nu liefhebben zonder gevoel?
Ingewikkeld hè?? Ik ben behoorlijk afgevlakt in de loop van mijn leven. Heel vaak lig ik overhoop met mijn gevoelsleven. Daar ga ik wel mee naar de Heere God. Misschien leg ik wel de nadruk teveel op gevoelens en te weinig op geloof.
Ik heb sterk het idee dat God niets met mij kan beginnen. Ik verlang naar het leven maar kan het niet omarmen.
 
Ik hoop dat jullie er wat mee kunnen.
 
Vriendelijke groeten,
 
 


Deel deze uitzending: