Een stilzwijgende oorlog

Er woedde een stilzwijgende oorlog tussen ons. Toen ik in Eva iets over mediation las, heb ik dat bewaard. Het leek me onze laatste kans om over de problemen te praten. We namen een mediator in de arm. Elke veertien dagen hadden we een gesprek, waarvan we ook een verslag kregen. De mediator stelde zich geheel onpartijdig op. Het was goed dat zij ons bij de les hield, samen zouden we voortdurend zijn teruggevallen in clichés. Er vielen natuurlijk harde woorden en dan moet er iemand zijn die de hoofdlijn in de gaten houdt.
We hebben tijdens die bijeenkomsten meer met elkaar gepraat dan tijdens ons hele huwelijk!

Zij liet ons de zaak ook steeds van andere kanten zien, zodat we nieuwe inzichten opdeden. Helaas zag ik het uiteindelijk niet meer zitten om met dit huwelijk door te gaan. We hebben toen alles vastgelegd: wie in het huis bleef wonen, de boedelscheiding, wie wanneer voor de kinderen zou zorgen - en zo bouwden we alles langzaam op naar een echtscheidingsconvenant. Deze manier leek me ook voor onze kinderen beter dan wanneer we allebei een advocaat zouden nemen.
 
De oudste kinderen gingen bij mij wonen, de jongste kinderen bleven in het ouderlijk huis, bij mijn man. Dat was moeilijk: ik had het gevoel dat ik mijn taak als moeder niet afmaakte. Wel ben ik in de buurt gaan wonen, de kinderen moeten de mogelijkheid hebben me elke dag te zien.

Natuurlijk zat ik in de knoop met m’n geloof na de scheiding. Het is iets wat je als christen niet snel doet. Bovendien keerden de meeste mensen in de kerk zich van mij af. Ik heb nog maar met een enkeling contact, terwijl ik tientallen jaren lid van die kerk ben geweest. Ik ben anderhalf jaar niet aan het Avondmaal geweest.

Ik vond troost in de woorden van Jezus dat Hij er niet is voor volmaakte mensen maar juist voor degenen die fouten maken. En als ik in Psalm 139 lees dat God mij ziet zoals ik werkelijk ben, geeft me dat ook rust. Mediation zal ik altijd aanraden aan mensen met huwelijksproblemen: je komt echt in gesprek en is er een kans dat je dichter bij elkaar komt. Maar een mediator weet ook wanneer te stoppen als die mogelijkheid er niet in zit...”

,,We waren vol idealisme aan ons huwelijk begonnen, maar in de loop der jaren sloop de onverschilligheid erin. We hadden steeds minder contact, hadden soms dagenlang ruzie en ontliepen elkaar meer en meer. Voor de kinderen was dat natuurlijk heel naar. In mijn hart was ik diep teleurgesteld: dit was niet wat ik me van huwelijk en gezin had voorgesteld.

Ik had het idee dat Bert me zat was. Toen we al jaren hadden aangemodderd, zei ik tijdens een ruzie verbitterd tegen hem dat we misschien maar moesten scheiden. Hij wist ook niet hoe het verder moest, maar we ondernamen geen van beiden stappen om een scheiding in gang te zetten. We vroegen ook geen hulp in de kerk, we schaamden ons te veel. Toen een van onze ouders ernstig ziek werd en overleed, bracht ons dat iets dichter bij elkaar.

Maar ik bleef het idee houden dat Bert niet meer van me hield. Hij dacht op zijn beurt dat mijn liefde voor hem ook voorbij was. Maar we ontdekten dat we toch nog wel iets voor elkaar voelden. We besloten hulp te zoeken. Via via kwamen we bij een mediator terecht. Onder haar leiding zochten we naar de kern van onze problemen. Dat ging met veel emoties en tranen gepaard.

We schrokken beiden van de beerput aan misverstanden waarin we verwikkeld waren geraakt. Met hulp van de mediator probeerden we ons ook in elkaar in te leven. Al doende ontdekten we dat we elkaar eigenlijk helemaal niet kwijt wilden en dat die liefde van vroeger er heel diep vanbinnen nog zat, onder een dikke laag teleurstelling en miscommunicatie.

De mediator heeft ons toen doorverwezen naar een christelijke relatietherapeut, waar we bewust aan herstel van ons huwelijk gewerkt hebben. Het was zeker niet gemakkelijk en we merken dat we er voortdurend aan moeten werken om te blijven communiceren en elkaar aandacht te geven, maar uiteindelijk zijn we het toch weer samen gaan proberen. En we hebben er tot nu toe geen spijt van