Alleen God weet waarom
Heel de wereld was getuige van de terroristische aanslag op het World Trade Center in New York. Binnen een paar uur ontrafelde zich een verwoestend schouwspel. Nu vraagt de wereld om antwoorden. Antwoorden van wereldleiders, maar ook van God. We willen antwoorden, omdat we ongeduldig zijn. Omdat het geweld zo dichtbij komt en ons kan overkomen.
God heeft het druk. Zijn naam wordt te pas en te onpas genoemd bij het zien van de beelden. Mensen roepen zijn naam aan in hoop en wanhoop, in verdriet en woede:
“Hoe kan God zoiets toch toestaan?”
Priesters, dominee’s en politici komen met antwoorden, die voor het overgrote deel toch dezelfde klank heeft als voorheen: “Gods wegen zijn ondoorgrondelijk” of “God heeft een plan met ieder mens”. Is dat werkelijk wat God aan het doen is?
Wordt God zelf hier ook niet erg moe van? Altijd wordt zijn naam in verband gebracht met alle zaken die niet goed gaan, van natuurrampen tot de daden van terroristen, van ziekte tot ellende en van ongelukken tot alle vormen van geweld. “Waarom God? Waarom?”
Hoe kijkt God hiernaar?
Mensen die nooit iets met Hem te maken willen hebben, roepen Hem ter verantwoording.
Mensen die alleen op zondag Hem in hun leven toelaten, maar vanwege welvaart en zelfzucht door de weeks niet tot Hem bidden, komen nu plotseling door de weeks bij Hem op bezoek en vragen waarom Hij dit gedaan heeft, of waarom Hij niets doet?
Voelt God zich aangesproken als een soort 1-1-2 nummer in de hemel?
Het wonderlijke is dat Hij nog luistert ook!
Hij heeft het nooit te druk en kent geen antwoordapparaat of vrije uren, nog baaldagen of ATV. Hij heeft geen plaatsvervanger en geen Voice Mail. God is altijd aan het werk en altijd betrokken bij deze wereld. Hij vraagt nooit waarom je Hem vraagt, want dat weet Hij al. Omdat Hij is wie Hij is: God.
angst en lolly
Er heeft zich een ramp afgespeeld met langdurige gevolgen. En alleen God kan het geheel overzien. En daarom willen wij nu antwoord van Hem, want Hij weet het.
En wij zijn ongeduldig.
Diep van binnen zijn wij bang en zien nu dat de mens deze wereld niet onder controle heeft.
En daar zit nu juist de kern van de spanning tussen God en mens. De mens gedraagt zich als een klein kind van vier, die het leven wil als een lolly.
Zolang het lekker is, zien we God niet zitten, zelfs vele “christenen” niet. We willen het leven en we willen het zoals wij willen. Maar dan gebeuren er zaken buiten ons vermogen en dan rennen we naar God. Nu mag Hij antwoorden geven en nog liever: de zaken zodanig regelen dat wij weer aan de lolly kunnen.
de rechtvaardigheid van God
Maar is dit rechtvaardig naar God? Zwijgt Hij daarom wijselijk in zijn liefde?
Is het niet eerlijker onze verantwoording te onderkennen en te zeggen: het zijn de mensen die zich niets van Gods orde aantrekken. Wij denken te kunnen leven met egoïsme, onvergevingsgezindheid, een gapend gat tussen rijkdom en armoede in een hulpeloze Derde Wereld enz.
En daarmee roept de mens het onheil over zichzelf uit.
En God?
Hij is al heel druk bezig om er voor te zorgen dat we elkaar niet nog erger in de haren vliegen en deze planeet niet verder verpesten vanwege ons egoïsme, door ons te attenderen op de vreselijke gevolgen van egoïsme, haat en wrok, in ons persoonlijk leven en in het wereldgebeuren. Wij maken het lijden groter en wanneer het verdriet ondraaglijk wordt, vragen we Hem om hulp.
Gek genoeg geeft Hij die dan nog ook. Waarom God dat toch doet?
Alleen God weet waarom.
