De valkuil pornografie

De verslaving had natuurlijk ook invloed op mijn seksuele relatie binnen mijn huwelijk. Die twee zijn zulke concurrenten van elkaar en kunnen dus niet samengaan. Het is net een appel en een rotte appel, een appel is goed en gezond terwijl een rotte appel zo vies is dat het niet eens meer lijkt op een gezonde appel. Als wij die rotte appel eten is het niet alleen onbevredigend maar geeft ook dat wij niet echt kunnen genieten van de gezonde appel.
 
Ik weet uit ervaring: seksuele verslaving is elke keer moeilijker te bevredigen. Wat vandaag voldoet zal het morgen niet doen. Er waren tijden dat ik wel een maand zonder porno kon, en als ik erg sterk was misschien wel twee maanden, maar daarna werd ik weer teruggetrokken in een dieper dal. Het vulde mijn denken als een obsessie. Het was net alsof ik nergens anders aan kon denken, het maakte niet uit waar ik was of wat ik deed. Als pornografie me riep, dan moest ik reageren of ik moest een plan maken om weg te komen om aan die behoefde te voldoen.
Het gebeurde zelfs bij het Bijbellezen: ik kon het niet weerstaan en opnieuw was ik verloren en gaf ik toe aan mijn obsessie.

Ik voelde me hopeloos. Als ik niet veilig was tijdens de Bijbelstudie dan was ik nooit en nergens veilig! Ik voelde me verstoten door God, ik zat vol schuldgevoelens en ik wist dat ik niet waardig was om een relatie met God te hebben.
 
Misschien zit jij nu met hetzelfde probleem, maar je bent niet alleen. Er zijn vele christenen die door hetzelfde dal gaan als ik gegaan ben. Ik heb wel eens een artikel gelezen van een journalist over Billy Graham. Deze evangelist had zojuist een antipornografische conferentie bijgewoond en wilde de rekening betalen van zijn hotel. De man achter de balie zei tegen Billy Graham, dat de meeste van de bezoekers en sprekers van de conferentie naar het pornokanaal hadden gekeken (dat wordt vermeld op de rekening). De man was zeer onder de indruk dat Billy Graham als één van de weinigen niet naar het kanaal had gekeken. Ik verwonderde mij hierover en ik vond deze mensen heel hypocriet.

Ik ben nu van gedachten veranderd. Ik denk niet dat hun inzet hypocriet was maar ik geloof dat zij vochten tegen het monster op een vrij hopeloze manier. Zij waren verslaafd en bezochten deze antipornografische conferentie, maar de porno-octopus had de tentakels ver verspreid liggen. Je kunt hier echt kwaad van worden, zeker als je weet dat het anders kan.
Want als een christen zich inlaat met pornografie dan zal hij niet intens de relatie met God ervaren, en zal niet genieten van zijn leven zoals God het bedoeld had. Een onrein hart beschadigt onze geest, vernietigt alle hoop, wekt schuldgevoelens op en staat tussen de relatie van onze partner in. Het beschadigt alles wat waarde heeft in ons leven.

Nu leef ik pornovrij maar dat was geen gemakkelijke weg.
Mijn seksuele verslaving bracht een enorm schuldgevoel in mijn leven. Dit schuldgevoel duwde mij weg van God. Ik vervolgde mijn weg zonder dat ik me met mijn schuldgevoel bezig hield totdat er weer iets in mijn leven gebeurde waardoor ik God moest zoeken. Nadat ik alles weer had recht gezet duurde het niet lang of porno nam weer de controle over mijn leven en duwde me weer van God af. Ik was zo laag gezonken dat ik 3 jaar lang niet meer in de kerk kwam, en als ik ging dan luisterde ik alleen naar de dingen waardoor ik mij dan enigszins goed voelde.
 
Op een dag bereikte ik een punt in mijn leven waarvan ik dacht dat het de bodem van de put was. Ik voelde mij verloren en gebroken, ik ben toen de bossen in gegaan en heb heel lang gewandeld en probeerde toen te bidden. Ik wist niet meer hoe ik moest bidden en was meer bezig met mijn gedachten om die op orde te krijgen. Ik vroeg aan God waarom ik niet in staat was controle te krijgen over mijn leven, dat ik niet in staat was als een christen te leven. Ik kwam uit het bos net zoals ik er in ging, net zo verward en verloren.
 
De volgende dag ging ik opnieuw het bos in om een eind te wandelen. Het bidden ging al iets beter, maar het voelde nog steeds alsof God mijlenver weg was. De derde dag ging ik opnieuw wandelen, ik was nu meer in staat om te bidden. Het is moeilijk in woorden uit te leggen welke ervaring ik met God had die dag. De enige woorden die in de buurt komen zijn, dat ik de betekenis van het kruis zag, voor het eerst in mijn leven. God liet mij het kruis van Jezus Christus zien en opeens begreep ik “genade”. Het was alsof kettingen van mij afvielen ik was niet langer een slaaf ik was een vrije man.

Ik bad vaak tot God of Hij mij wilde helpen en ook anderen die het moeilijk vinden. Ik wil een juist beeld schilderen van Christus zodat anderen Jezus zullen kennen zoals ik Hem ken. Als je al zo ver gelezen hebt, hoop ik dat je de rest ook zult lezen. Hou het in gedachten dat veranderingen overgave en vastberadenheid zullen vergen. Geef niet op, wanneer je verwacht dat God je slaat met zijn (spirituele) hamer of wanneer je verwacht dat hij je direct zal verlossen.
 
Seksuele verslaving is een taboe, christenen praten er niet over, ook zullen ze het niet snel met anderen delen. De meeste vechten deze oorlog alleen en zonder begeleiding. Een persoon vertelde me dat hij naar de kerk ging en daar over zijn verslaving vertelde. Hij werd toen onmiddellijk bestraft werd door mensen van de kerk. Mensen verstoppen hun probleem en verstoppen hun schaamte. Dat is fout. We moeten zien dat we niet de kracht hebben onszelf te veranderen. Als we God niet toestaan ons leven te veranderen zullen we voor de rest van ons leven in deze nare positie blijven zitten. De enige ware verandering komt alleen door de (levens)veranderende kracht ons aangeboden door Jezus Christus.
 
Deze tekst is overgenomen van: www.exchangedlife.com