Zelfde karakter, ander leven

Voor Annelies geen probleem, want wat zij niet kwijt kon in haar geloof, sloeg ze weg tegen tennisballen. "Op een gegeven moment werd ik gevraagd mee te doen aan het examen voor nationaal scheidsrechter. Helaas viel dat samen met een examen chemie. Ik wist het twee weken van tevoren en ik kon maar geen keuze maken. Dus ik bereidde beide examens voor en koos uiteindelijk toch voor het tennisexamen. Ik zakte en had dus geen chemie en geen tennis."
Annelies voelde zich niet ongelukkig, iets van twijfel over zichzelf kwam pas toen ze een peesje scheurde. Ze zou enkele maanden fysiotherapie moeten volgen en nìet kunnen tennissen. Dat kon ze niet verkroppen en zowaar: Annelies ging rolstoeltennissen en miste elke bal."

Van studeren kwam niet veel meer. Annelies moest dagelijks naar de fysiotherapeut en bovendien: alle vakken die met bio-ingenieur te maken hadden, interesseerden haar niet meer. "Ik kon net zo goed een andere studie kiezen."
Annelies ging studeren voor Industrieel ingenieur. Dat betekende echter een andere campus in Leuven. Annelies kon nog niet weten hoe bepalend de overstap naar haar nieuwe studie voor de rest van haar leven zou zijn. "Maar het diende een hoger doel." Dat hogere doel was nog niet het leven op de nieuwe campus: "Er zaten vooral jongens in mijn studiegroep en die drinken nu eenmaal meer. Automatisch doe je dan mee. Ik werd harder en ik ging veel uit met een vaste vriendengroep."

Annelies eet vaak buitenshuis. In Leuven kun je als student voor een appel en een ei een goede maaltijd krijgen. Het studentenrestaurant Alma, Latijn voor voedsel, was redelijk dicht in de buurt van de nieuwe campus. Twee jaar geleden raakte Annelies in gesprek met een Engels meisje uit Nottingham. Zij was in België in het kader van een evangelisatiecampagne van de christelijke studentenvereniging Ichthus. Iemand van die groep, Kate, vroeg Annelies een artikel uit het Ichthusblad de Betweter te vertalen van het Nederlands in het Engels. Het artikel ging erover hoe Jezus in ons hart kan komen en hoe God ons kent. "Dat klonk zo raar!"

"Concreet spreken over God zijn we in België helemaal niet gewend. In het katholicisme hier is die nadruk op Jezus er ook niet. In België legt men veel sterker de nadruk op Maria. Dit was zo anders, het liet me niet los. De Engelse groep vroeg ons of we later die week naar het Meal with a Message wilden komen. Dat werd in het christelijke eetcafe/studentenhuis De Fietsbel gehouden. Ik kon niet, want ik zou met de groep naar een karaokebar gaan. Ze drongen echter aan en we kwamen tot het compromis dat wij mee zouden eten en zij met ons mee zouden gaan naar een karaokebar"

Het messagegedeelte van de avond in De Fietsbel bestond uit een getuigenis van een meisje dat moest kiezen tussen de Here Jezus en haar vriend. Zij was tijdens haar verkering tot geloof gekomen en haar vriend plaatste haar zelf voor de keus: Hij of Hij. Ze koos voor het leven met de Here Jezus. Annelies: "Dat kon ik niet begrijpen. Het leek me zon onwerkelijke keuze. Ik zat nog vol vragen, maar we moesten nog naar een karaokebar."
Toevallig; de karaokebars hadden hun deuren al gesloten, dus de hele groep ging zijn eigen weg. "Ik ging naar huis, maar kon niet slapen. Toen ben ik de traktaten gaan lezen en de rest van de Betweter. Ik had alle tijd, want de week daarvoor had ik al veel gestudeerd."

Met de nieuw ontstane vragen ging Annelies de volgende dag weer naar De Fietsbel, die meestal wel open is. Deze keer niet, "maar ik zag nog iets bewegen en toen ik klopte, deden ze toch open. Ik weet niet of ik anders nog terug was gegaan. Hoe meer vragen zij beantwoordden, hoe meer vragen ik eigenlijk kreeg. Eigenlijk was ik vooral op zoek naar bewijzen dat Jezus lichaam niet werkelijk uit het graf was opgestaan. Maar ik kon er geen vinden. Ik wist dat Jezus geleefd had en gestorven was. De argumentatie tegen Jezus opstanding werd voor mij weerlegt in het boek Why Jesus van Nicky Gumble. Ik ging redeneren: Als Hij gestorven is en opgestaan, dan is Hij ook voor mij gestorven. Van de consequentie daarvan werd ik warm. Het was alsof het licht opging."

Annelies vergelijkt haar geloof steeds met hoe het rooms-katholicisme in België beleefd wordt. Volgens haar is die stroming in het christendom bij de Belgen maar sporadisch van het hoofd naar het hart gezakt. Daarom verwonderde ze zich zo toen ze voor het eerst in ICEL (International Church of Evangelical Christians) kwam, een gemeente van voornamelijk Leuvense studenten uit allerlei landen. In die gemeente hebben Toos en Kees Rosies een leidende functie. "Er werd gezongen en ik merkte dat dit anders was. Dit was geen zingen voor de vorm. Ik werd erdoor getroffen dat al deze nationaliteiten uit volle borst meezongen en ook geloofden wat ze zongen."
Die zondagmiddag vroeg Annelies aan Kate of zij met haar wilde bidden of Jezus in haar leven wilde komen.

De ouders van Annelies waren er van overtuigd dat hun dochter in een sekte terecht gekomen was. Alles buiten het rooms-katholicisme kwalificeren Belgen al snel als sekte. Zeker als bekeerlingen zoals Annelies er helemaal voor gaan. Gelukkig laten vader en moeder De Cupere Annelies vrij, maar ten opzichte van Annelies haar manier van christen zijn, zijn ze defensief. "Ik zou natuurlijk graag willen dat zij ook tot geloof kwamen, maar ik wil ze niet pushen."
Annelies heeft ook nog contact met haar oude vrienden: "Met de jongens uit mijn oude vriendengroep heb ik minder. Zij zijn erg defensief. Twee meisjes spreek ik nog regelmatig."

Inmiddels is Annelies alsnog nationaal scheidsrechter tennis geworden, maar haar doelen ermee zijn anders: "Vroeger leefde ik voor anderen, nu ben ik meer echt aan het leven. Meer voor God, meer voor jezelf. Samen met God kom je jezelf tegen, en dat valt soms serieus tegen. "
Annelies wil haar leven besteden in Gods Koninkrijk. Sinds zij christen is, krijgt ze meer en meer het idee dat God iets anders wil met haar leven. Geen bio-ingenieur en inmiddels ook geen industrieel ingenieur meer. "Steeds meer laat God me zien dat mijn missie bij de 400 Chinezen in Leuven ligt. Zij klitten erg samen en je komt er moeilijk tussen, maar je merkt dat ze het waarderen als je ze bijvoorbeeld in het Chinees begroet. De laatste tijd komen er regelmatig Chinezen tot geloof en dan bloeien ze helemaal op. Daar wil ik aan meehelpen. Eerst in Leuven, maar wie weet welke plannen God nog heeft."

Toos Rosies zag Annelies de Cupere christen worden en binnen ICEL groeien in geloof. "Het bijzondere aan Annelies is dat zij zich na haar bekering met net zoveel overgave aan het gemeenteleven wijdt als destijds aan tennis. Haar geloof is daardoor in korte tijd diep geworteld. Dit was het voor haar. Zelfs als ze niet naar een bidstond kan komen, zoekt ze ons na afloop nog op om te vragen hoe het was. In anderhalf jaar tijd heeft ze zich ontwikkeld van een baby in het geloof tot iemand die leiding geeft aan activiteiten binnen de gemeente."