'Ik heb me hevig vergist in wat ik dacht te bezitten'

Christa verloor haar zoon

'Het leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Het geluk zoals we dat als compleet gezin kenden, komt niet meer terug. Voorgoed besef ik hoe kwetsbaar het leven is. Wat ik dacht te bezitten, was mijn bezit helemaal niet.' Christa Rosier (42) getrouwd met Victor (40) en moeder van Rachel (12), verloor op 6 oktober 2001 haar zoon Ephraïm. Veertien jaar oud was hij toen hij stierf.

'Kort na zijn overlijden heb ik een schilderij gemaakt van een vrouw die, compleet kapot, tegen een muur hing, haar gebalde vuist in wanhoop omhoog geheven. Die vrouw ben ik.'

Wat is nog de zin?

'Het ergste is het besef dat je het leven dus niet in de hand hebt. Ook als moeder heb ik niet kunnen voorkomen dat er zoiets vreselijks met mijn kind gebeurde. Je kunt eigenlijk helemaal niets! Alleen liefde geven... Achteraf ben ik dankbaar dat ik zo vaak tegen Ephraïm heb gezegd dat ik van hem houd en dat hij een held voor me was.

Na zijn dood heb ik dagen gehad dat ik dacht: Wat is nog de zin? Ik deed alles wat ik vroeger ook deed, maar de zin was weg. Het leven was zo kwetsbaar opeens, zo gebroken en zo kapot, dat ik soms verlangde naar de dood. Als ik hoorde over mensen die plotseling waren overleden, voelde ik me bijna jaloers.

Je wilt de pijn niet voelen. Toch is die pijn er. God geeft niet altijd een oplossing. Hij laat ons leven met verdriet en met gemis. Mensen accepteren dat niet altijd. "Ben je er al overheen?", wordt me nu al gevraagd. "Je moet wel verder, hoor, God wil dat je gelukkig bent." Ik heb meer steun aan mensen die naar me luisteren zonder commentaar te leveren, die me in mijn waarde laten.'

'Ik heb als moeder niet kunnen voorkomen dat mijn kind zoiets overkwam.'

Christa

Zeldzame ziekte

De zoon van Christa en Victor Rosier leed aan de zeldzame ziekte Erithermalgie. Sinds zijn babytijd had hij last van zijn voeten. Vanaf zijn twaalfde werd dat steeds erger. Er verschenen grote blaren en brandwonden op zijn onderbenen. Daarnaast kreeg hij allerlei andere klachten. Van een extreem hoge bloeddruk en een zeer lage lichaamstemperatuur tot het horen van stemmen in zijn hoofd. Uitgebreid medisch onderzoek door meer dan dertig specialisten leverde niets op. Niets hielp tegen de brandende pijn in zijn voeten. Op den duur zat hij bijna permanent met zijn voeten in een emmer water. Soms was de pijn zo hevig, dat hij uren achter elkaar aan het gillen was. Rondom dit alles heeft het gezin een intensieve geestelijke strijd ervaren.

'Als ik hem zo zag lijden, zijn gezichtje helemaal vertrokken van pijn, dan schreeuwde ik het zelf ook uit naar God. Hoe kan dit! Van alles gaat er door je heen. Woede, onbegrip, verdriet, machteloosheid. Op het laatst heb ik uren op mijn knieën gelegen, huilend en biddend: "Heer, hij is van U. Als U hem thuis wilt halen, dan haalt U hem maar thuis...

Tegelijk geloofde ik dat God zou ingrijpen. Al die tijd heb ik me vastgeklampt aan de belofte van bevrijding. We wisten het gewoon zeker: God zou onze zoon genezen. Op een dag zou Ephraïm naar me toe komen en zeggen: "Mama, de brand is uit mijn voeten verdwenen." Daar wachtte ik op.
Niet alleen ik, vele anderen geloofden dit.

Binnen vier maanden kregen we van vijf verschillende mensen, enkelen uit het buitenland, onafhankelijk van elkaar, te horen dat ze een droom hadden gehad. Van Ephraïm met gezonde benen, die zei: "De Heer heeft me helemaal genezen." Wat waren we blij met deze berichten. Ook in de Bijbel lazen we beloftes van bevrijding en herstel. Elk moment verwachtte ik het wonder.'

'Een andere weg? Daar wilde ik niet aan. Mijn kind zou genezen!'

Christa

Woede

'Heel soms waren er andere geluiden. Iemand schreef me: "Kun je je ook voorstellen dat God misschien een andere weg met jullie wil gaan?" Woedend was ik, toen ik dat las. Die brief heb ik in allemaal kleine stukjes verscheurd. Een andere weg? Dat zou ik niet aan kunnen. Ephraïm zou genezen!

Maar in diezelfde week las ik in Hebreeën 11 dat sommigen stierven zonder het beloofde te hebben verkregen. Ze hadden dus wel een belofte, maar die werd in hun aardse leven niet vervuld. "Opdat ze deel zouden hebben aan een betere opstanding," staat erachter. Ook dat was niet wat ik wilde horen. Ik wilde dat Ephraïm in dit leven zou genezen. We hadden de overtuiging dat God hem hier en nu zou bevrijden.'

Thuis

Maar Ephraïms gezondheid ging hard achteruit en hij werd steeds zwakker.
'Op een avond zaten we samen op de bank. Ephraïm zat tegen me aan, zijn hoofd tegen m’n schouder. "Mama, je moet Psalm 127 lezen, want ik hoor Gods stem die dat zegt," zei hij plotseling. We lazen de psalm. "Het is voor u tevergeefs dat gij vroeg opstaat, laat opblijft, brood der smarten eet Hij geeft het immers zijn beminden in de slaap."

Daarna ging Ephraïm slapen. Hij had een heel lage temperatuur en met uitzondering van zijn brandende voeten, had hij het zo koud. Ik maakte beneden een bed voor hem op, zodat hij niet helemaal naar boven hoefde, stopte hem goed in en legde een paar kruiken in zijn bed. Zo sliep hij in, zijn voeten zoals altijd buiten het bed.
Zo vond ik hem de volgende ochtend. Hij was overleden. In zijn slaap. Voor mij volkomen onverwacht.

Eindelijk vrij... Dat was het eerste dat door me heenging. Maar tegelijkertijd: Heer, hoe kan dit? U zou hem toch bevrijden? En al die boeken over geestelijke strijd dan, die wij verslonden hebben? Daarin staat toch dat er altijd bevrijding en overwinning is? Het hele stapeltje heb ik opgepakt en door de kamer gesmeten. Het klopt niet!

Na de begrafenis vertelde een van zijn beste vriendjes dat Ephraïm al in mei had gezegd: "Mijn ouders denken dat ik genees, maar zelf denk ik dat God mij thuis gaat halen. Maar als ik dood ben, mogen jullie niet huilen, hoor. Dan ben ik bij Jezus!"
Dat vriendje mocht het aan niemand vertellen. Ik had het trouwens helemaal niet aangekund. Als ik geweten had, dat God hem thuis zou halen, dan was ik niet doorgegaan met die strijd, met dat bidden en vasten... dan had ik dat nooit volgehouden.

Vloek

En toch is het goed dat we het zo deden. We bleken namelijk te maken te hebben met een geestelijke macht die al honderden jaren in mijn voorgeslacht werkzaam was. Vlak nadat Ephraïm overleden was, kreeg de dochter van mijn nichtje precies dezelfde verschijnselen als Ephraïm. Ook haar ouders brachten het in gebed en zij kregen de belofte: Het zal aan jullie voorbij gaan, bij Ephraïm is het definitief gestopt.

En zij is inderdaad genezen. Zij kon wél op een dag tegen haar moeder zeggen: "Mama, de brand in mijn voeten is weg." Hoe blij ik ook voor haar was, ik moest ook even slikken. Waarom was het bij onze zoon zo anders gegaan? Daar heb ik geen antwoord op. Die vraag laat nu ik maar bij God.

Ik kijk zo uit naar de nieuwe hemel en de nieuwe aarde. Door alles wat wij hebben meegemaakt rondom Ephraïm besef ik dat we verder moeten kijken dan alleen het hier en nu. Wij willen altijd alles in dit leven realiseren, maar God staat boven leven en dood. Jezus zegt: "In deze wereld lijd je verdrukking, maar vrees niet, Ik heb de wereld overwonnen."

Waarom vinden we het eigenlijk wel normaal dat christenen in andere landen om hun geloof vervolgd worden en waarom mag dit lijden er niet zijn? Ik geloof dat dit ook een vervolging was. Toen Ephraïm op zijn twaalfde jaar tot geloof kwam, werden de aanvallen namelijk steeds erger. Ze begonnen zodra hij zijn bijbeltje ging lezen of wilde bidden.

In Psalm 23 lees ik dat God ons niet om het dal heenleidt maar erdoorheen. Een dal van diepe duisternis! Ephraïm heeft daar dwars doorheen gemoeten. Onze enige zekerheid is dat God erbij was. Ook Ephraïm ervoer dat voortdurend. Ik heb zijn geloof en zijn vertrouwen zien groeien.'

'Wij willen zo graag geloven in een God die doet wat wij willen.'

Christa

Intens verlangen

'Het gemis slaat me soms als het ware in m’n gezicht. Ik kan zo intens naar mijn kind verlangen. Dat is bijna fysiek. Dan wil ik hem terug! Hem knuffelen. En dat kan nooit meer. Soms zou ik willen dat je je weer veilig zou kunnen voelen als gezin. Maar dat is een illusie. Wij hebben niets in de hand.

Mijn godsbeeld is veranderd. God is groter geworden. We willen zo graag geloven in een god die we precies kunnen begrijpen, die doet wat wij willen. Ik heb moeten leren, dat God een groot God is, Die Zich weliswaar in Jezus Christus heeft geopenbaard, maar Die ik voor een groot stuk nog niet kan begrijpen.

Na het overlijden van Ephraïm kwamen we in een leegte. Het was een soort anticlimax na al die maanden van gebed en strijd. Opeens was ons bidden niet meer nodig. De strijd was voorbij. Ephraïm is bij de Heer.

Victor en ik bleken heel verschillend met ons verdriet om te gaan. Had het lijden van onze zoon ons dichter bij elkaar gebracht, na zijn dood dreigden we uit elkaar te groeien. Als ik zat te huilen kwam Victor vaak met antwoorden aan. Bij mij werkte dat averechts. Ik wilde alleen maar een arm om me heen, had behoefte aan iemand bij wie ik mocht uithuilen. Gelukkig hebben we dat kunnen uitspreken. Nu geef ik aan wat ik nodig heb en Victor komt me daarin tegemoet. We accepteren van elkaar dat we anders met het verlies omgaan.

Ook het gezin is veranderd. Rachel is opeens enig kind. De balans in het gezin is zoek. Gisteren hadden we vrienden op bezoek en dan zit Rachel daar zo alleen bij. Ze mist haar broer. De interacties van kinderen onder elkaar is weg Soms hoor ik in gedachten als het ware wat Ephraïm in een bepaalde situatie tegen haar zou zeggen. We missen hem zo.

God dichtbij

God is heel dichtbij gekomen. In de week voordat Ephraïm overleed heeft hij twee keer de Heer Jezus in zijn kamer gezien. Dat vertelde hij ons. "Wat zei Hij dan tegen je?", vroegen wij. "Niets, Hij lachte naar me." Het is een mysterie waarom God Ephraïm niet heeft genezen. Hij was zo dichtbij! Dat was toch een kleine moeite geweest? Ik begrijp het niet. Maar ik ervaar dat Hij ons hier doorheen draagt. Het is moeilijk uit te leggen. Er is geen genezing geweest, het is niet spectaculair en toch... het wonder is dat God ons hier doorheen draagt.

Ik heb altijd geloofd, maar nu heb ik het doorleefd. God is de Aanwezige. Zoals mijn vader door de keukendeur binnenstapt voor een kopje koffie, zo reëel is God. Dat heb ik ervaren. God werkt dwars door de diepte heen.
Het klinkt misschien raar, maar toch had ik dit niet willen missen. Net als Job zeg ik: Vroeger kende ik U van horen zeggen, maar nu heb ik U gezien.'

Auteur: Elly den Herder-Michielsen

mail deze pagina naar

printversie

Naam:
Wachtwoord: