Het eerste wonder van Jezus

Jezus is een van de gasten op een bruiloft in het dorpje Kana. De bruiloften in die tijd duurden dagen en stonden in het teken van een groot feest dat met de nodige gastvrijheid aan de gasten werd aangeboden. Uiteraard was er aan de grootte van dat aanbod de nodige status verbonden.
Dan gebeurt er iets heel vervelends. De wijn raakt op en het feest staat op het punt om te slaan in een teleurstelling voor de gasten en een regelrechte afgang voor het bruidspaar en de families.

Stel je de verlegenheid eens voor om jaren na je bruiloft nog herinnerd te worden in je dorp als het echtpaar dat een waardeloze bruiloft aanbood? Stel je de ruzies tussen de twee families eens voor in het elkaar betichten van de schuld?
Maria, de moeder van Jezus voelt dit aan. Als er een zich kan inleven in wat het is om door je dorp afgewezen te worden, is het Maria wel.
Zij weet van de roeping van haar zoon en gaat naar hem toe en zegt: “Ze hebben geen wijn meer”.

Jezus lijkt haar af te wijzen met zijn woorden: “Mijn tijd is nog niet gekomen”. Toch vindt hier een wonderlijke uitwisseling plaats: Maria vraagt - Jezus lijkt “nee” te zeggen - Maria doet haar stappen in geloof - en Jezus handelt!
Het antwoord van Jezus wijst allereerst op het feit dat God geen wonderen op commando of afroep doet. De tijd van ingrijpen in levenssituaties ligt niet in de hand van mensen. Alleen God bepaalt. Zelfs Jezus zei: dat Hij alleen wonderen kon doen na goedkeuring van de Vader (Joh. 15:9).
Een tweede les in deze dialoog is de spanning die ieder mens heeft, wanneer hij of zij bidt voor een wonder. Soms zal God antwoorden, soms zal het stil zijn. Maria handelt niet op basis van het antwoord dat Jezus geeft, zij handelt op geloof en vertrouwen dat ze gehoord is. En gaat rechtstreeks naar de bedienden toe.

Tegen de bedienden zegt Maria: “Doe maar wat hij jullie zegt, wat het ook is”. Wonderen vinden vaak plaats na een daad van gehoorzaamheid. Die daden zijn veelal zeer persoonlijk. Hier op dit feest is het vullen van de vaten; Naäman moest zich baden; weer een ander moest zich aan de priesters tonen.
Het leert ons de les dat we als mens ook betrokken zijn bij het wonder en dit zeker niet apathisch ondergaan.
Hier komt een heel interessant aspect om de hoek kijken.
De Bijbel zegt expliciet dat de vaten tot aan de rand gevuld moesten worden. Zes vaten, ieder met een inhoud van 80 tot 120 liter, dat is zo’n 600 liter! Dat is een hoop werk en ik kan mij voorstellen hoe die bedienden zich afvroegen waar ze mee bezig waren. De vraag die hierbij opkomt is, wanneer werd dat water nu wijn? Werd het wijn toen de bedienden het water in de vaten schonken; of toen de vaten gevuld waren tot de rand toe, of toen eruit geschept werd?
 
Persoonlijk neig ik er naar te geloven dat het wonder plaatsvond toen Jezus de opdracht gaf: “Schep er nu uit...” Wellicht voltrok toen het wonder. We weten het niet, maar leren er wel uit dat we de opdrachten van God geheel tot het einde moeten volbrengen.

Als de ceremoniemeester de wijn proeft, is hij verbaasd over de “grand crue” kwaliteit. Logisch, want dit is wijn van een hemelse wijngaard.
Als God wonderen doet, dan komen we in contact met een stukje hemel. Wonderen laten zich niet met aardse zaken vergelijken. Ze komen van een andere orde uit een ander Koninkrijk.
Zo goed als deze bruiloft mocht genieten van een hemelse aanraking, zo mogen ook wij, volgelingen van de Heer, weten dat het allerbeste nog komt. Op dat grote bruiloftsfeest.

De neiging is verwonderd naar dit wonder te kijken. Maar om wie ging het eigenlijk?
Deed Jezus dit wonder voor zijn moeder? Voor zijn discipelen? Voor de bruiloftsgasten?
Hij deed voor twee jonge mensen.
Twee jonge mensen die samen een nieuwe toekomst ingingen en aan een gelukkig bestaan wilden gaan bouwen. Dat geluk leek op de bruiloft al een flinke domper te krijgen, maar Jezus was op de bruiloft en voorkwam een afgang.
 
Dan staat er, dat Jezus dit gedaan heeft als eerste wonderteken. Als Jezus zijn eerste wonderteken doet en wil laten zien waarom hij op aarde is gekomen, kiest Hij ervoor twee jonge mensen gelukkig te maken.
Jezus zelf zegt: Ik ben immers niet gekomen om over de wereld te oordelen, maar om de wereld te redden (Joh. 12:47).