Aan het bed gekluisterd
12 juli 2012
De moeder van Elles van Helden brengt al vijf maanden lang haar dagen bijna continue door in bed. Dat zegt Van Helden in een reportage in De Vijfde Dag over 'rustdagen' in verzorgings- en verpleeghuizen. Van de 168 uur die een week telt is de 81-jarige vrouw volgens haar dochter slechts negen uur actief.
Mevrouw zou pijn hebben wanneer ze aangekleed wordt en daarom zoveel mogelijk in bed gehouden worden. Van Helden vertelt dat haar moeder op zondag al om half vijf onder de wol wordt gestopt en pas op dinsdag aan het eind van de ochtend door een verzorgende er weer uitgehaald wordt. Van woensdag tot vrijdag brengt ze opnieuw 44 uur in bed door.
Haar dochter zegt dat het anders kan en moet en luidt in De Vijfde Dag de noodklok. Verzorgingstehuizen hebben tekort aan personeel en geld, zegt ze. In De Vijfde dag een reactie van het betrokken tehuis. En antwoord op de vraag of het inderdaad ook anders kan.
Reacties
REAGEER! (klik voor formulier)
Als u niet wilt dat uw reactie zichtbaar wordt op de website, mail dan uw reactie naar devijfdedag@eo.nl.
5 Reactie(s)
Elles
AANTEKENEN Stichting Groenhuysen T.a.v. de Raad van Toezicht en de Raad van Bestuur Kalsdonksestraat 89 4702 ZB Roosendaal Utrecht, 17 juli 2012 Betreft: mijn moeder, naam bij de instelling bekend Geachte mevrouw/mijnheer, Naar aanleiding van het televisieprogramma “De Vijfde Dag”, uitgezonden op Nederland 2 op 12 juli 2012 door de EO, doe ik u graag wat aanvullende informatie toekomen om mijn verhaal duidelijker te maken, voor zover dat nog mogelijk is. • Het bezoek aan mijn moeder, samen met de EO reporter De filmopnamen tijdens dit bezoek zijn overigens niet door de reporter van de EO gemaakt maar door mij. Naar mijn mening mag ik bij een bezoek aan mijn moeder mensen meenemen als ik dat wil. Ook niemand heeft op de afdeling gevraagd wie er bij mij was. Bij aankomst ging ik op zoek naar iemand van het personeel maar kon niemand vinden. We zijn daarop naar de kamer van mijn moeder gegaan en weer ging ik de afdeling rond om te zien of er iemand was. In de huiskamer bleken 3 cliënten achter de tafel te zitten en alle personeel, vijf personen, zat buiten koffie te drinken en er was geen toezicht op de afdeling. Bij binnenkomst op de kamer van mijn moeder, om kwart voor 11, was zij wakker en lachte. Omdat ik met mijn moeder aan het praten was heeft de reporter daar opnamen van gemaakt omdat hij het leuk vond om te zien hoe ik met mijn moeder om ging. Ook tijdens de lunch, toen ik mijn moeder te eten gaf, heeft hij even gefilmd. Dit, waar iedereen, ook het personeel, bij was en zeker niet stiekem zoals wordt gesuggereerd. De reporter heeft ook, vooraf, aan mij aangegeven dat hij de beelden voor mij privé maakte en dat deze niet gebruikt worden in de reportage. Toen een verpleegkundige de kamer van mijn moeder op kwam vertelde ik haar dat mijn moeder wakker, helder was en praatte. De verpleegkundige zei dat dit al “de hele morgen zo was”. Op mijn vraag waarom mijn moeder dan niet uit bed werd gehaald was het antwoord: “Dat doen we om half 12.” De reporter vroeg aan haar wat de instelling bedoelde met “een rustdag” op maandag en donderdag. Zij antwoordde dat mijn moeder dan in bed lag. Op de opmerking van zijn kant dat “die rustdag” volgens de dochter inhield dat zij er zondagmiddag ingaat en er dinsdag tegen het eind van de ochtend weer uitgehaald wordt was haar antwoord schoorvoetend: “Ja, als u het zo voor wilt stellen, dan klopt dat.” • Behandeling van dementie- patiënten Het is een bekend gegeven dat mensen met dementie, in het geval van mijn moeder vasculaire dementie, goede- en slechte dagen kennen. Door mijn moeder elke zondag eind van de middag in bed te leggen en haar er dinsdag eind van de ochtend weer uit te halen, wordt er niet gekeken hoe zij er die dag aan toe is. Hetzelfde geldt voor de tweede “rustdag.” Om u duidelijk te maken hoe helder zij nog kan zijn geef ik u graag het volgende voorbeeld. Mijn moeder weet nog hoe ik heet, hoe mijn man heet en zij koppelt ons nog aan elkaar. Eén van haar vriendinnen, die ze al 60 jaar kent en die ongeveer vier keer per jaar op bezoek komt, noemt ze bij vertrek bij haar voornaam. Dat mijn moeder niet meer in staat is, door haar ziekte, om helder te communiceren betekent niet dat zij geen weet (meer) heeft van zaken. Mensen met vasculaire dementie blijven zich altijd bewust van dingen en juist het feit dat zij niet meer in staat zijn om goed te communiceren zorgt voor veel frustratie. Prof. Dr. Erik Scherder Op de website van de Stichting Groenhuysen onder het kopje “Nieuws” is volgende te lezen: ….“Groenhuysen voert hetzelfde beleid als wat voorgestaan wordt door professor doctor Erik Scherder. Binnen Groenhuysen wordt in dit kader in Regionaal Behandelcentrum Wiekendael door Marleen Huijben wetenschappelijk promotieonderzoek gedaan naar het effect van bewegen op cognitie bij cliënten met hersenbeschadiging. Professor dr. Scherder is hierbij de promotor. Diens opmerkingen over slechte zorg in verpleeghuizen zoals gemaakt in het EO programma slaan zeker niet op de zorgverlening binnen Groenhuysen. Wij hebben de EO hierover voorafgaand aan de uitzending goed geïnformeerd.” ….. Uw Stichting vergeet hierbij te vermelden dat prof. dr. Scherder wel werkzaam is binnen de Stichting Groenhuysen, maar op geen enkele manier betrokken is bij afdeling waar mijn moeder verblijft. Naar mijn mening geldt de opmerking van prof. dr. Scherder dus voor elke instelling/afdeling die het betreft. Prof. dr. Scherder heeft in de EO reportage helder en duidelijk aangegeven dat er geen enkele reden mag zijn om mensen in bed te houden. Integendeel, prof. doctor Scherder geeft in de reportage aan dat, ook al zijn er rustdagen ingesteld, dit moet stoppen en dat het nooit te laat is, in welk stadium van dementie dan ook, om met activeren en stimuleren te beginnen. Dit is niet woordelijk weergegeven maar ongeveer wat hij heeft gezegd. "Met dementiepatiënten moet je gaan bewegen, bijvoorbeeld lopen!" roept Scherder uit. "Zij moeten de wind door hun haren voelen; uit de rolstoel geholpen worden en een stukje wandelen. Ook deze mensen hebben baat bij een verrijkte omgeving: buitenlucht, bos, beweging, daglicht. Dát is wat het brein nodig heeft - van de wieg tot het graf." In een artikel van het Dagblad Trouw d.d. 27 maart 2011 is hierover het volgende te lezen: ….“Slaat de gevreesde ziekte aan het einde van het leven toch toe, dan is wéér beweging het devies, blijkt uit Scherders eigen onderzoek naar dementiepatiënten. Zijn hart huilt, zegt hij bewogen, als hij kijkt naar de verpleeg- en verzorgingshuizen. "Het hele systeem is gericht op passiviteit. Er zijn ook huizen die erin slagen hun bewoners zo actief mogelijk te houden, maar dit kost geld en mankracht. Meestal gaat je conditie en activiteitspeil heel snel omlaag als je daar komt te wonen - en je komt er nooit meer bovenuit. Bewoners liggen vaak meer dan 17 uur per dag in bed. Het brein dat al zo kwetsbaar is, kachelt daar nog verder achteruit. Het is desastreus."…. Arnold Bisschop van Ouderenzorg Zinn Menzis De heer Arnold Bisschop van Ouderenzorg Zinn Menzis geeft in het EO programma duidelijk aan dat geen enkel behandelplan/behandeling de genomen maatregelen bij mijn moeder rechtvaardigt. Verder zegt de heer Bisschop dat juist het langdurig in bed houden leidt tot contracturen waardoor mensen in een foetusachtige houding terecht komen wat zeer veel pijn veroorzaakt. Zoals u weet is dit bij mijn moeder aan de orde en is deze pijn oorzaak- en gevolg van het “behandelplan” van uw instelling Er is nieuw onderzoek en materiaal wat aantoont dat demente mensen die elke dag uit bed gehaald er veel beter aan toe zijn. De enige uitzondering hierop geldt wanneer een patiënt niet meer kan zitten maar dan nog dient het bed “de huiskamer te worden ingerold.” • Wettelijke vertegenwoordiging: Uw Stichting heeft in de brief van 11 juli 2112, gericht aan de EO t.a.v. de heer Schouwstra het volgende gezegd: “Onmin in de familie”: ….”Wij waarderen het zeer dat familieleden en mantelzorgers begaan zijn met het wel en wee van hun dierbare. Soms gebeurt dat vanuit verschillend perspectief en bestaat er onenigheid in de familie. Afstemming over het behandelbeleid vindt dan echter plaats met de wettelijke vertegenwoordiger.”…. Als dochter heb ik het recht mij zorgen te maken over de behandeling die mijn moeder krijgt. Dat mijn vader de wettelijke vertegenwoordiger is, ontslaat de instelling niet van de plicht om er voor te zorgen dat mijn moeder de best mogelijke verzorging krijgt. In dezelfde brief van uw Stichting wordt ook het volgende gezegd: “Discussie over wettelijke vertegenwoordiging”: ….”Indien anderen aangeven als wettelijk vertegenwoordiger te willen optreden en de huidige vertegenwoordiger wil deze verantwoordelijkheid niet overdragen, kan de rechtbank gevraagd worden het meerderjarigenbewind anders toe te kennen. Groenhuysen neemt de uitspraak in dat geval over.”…. Waar het om gaat is dat de instelling, wie ook de wettelijke vertegenwoordiger van mijn moeder is, de verplichting heeft om mijn moeder de best mogelijke verzorging te geven. • Reactie van een medewerker van de instelling die het volgende bericht geplaatst op de website van De Vijfde Dag Op de link “http://www.eo.nl/tv/devijfdedag/artikel-detail/ondanks-extra-geld-niet-meer-handen-aan-het-bed-1/ is het volgende te lezen: Leny, 13 juli 2012 20:52 uur ….“De wijze waarop de EO de zorgverlening in verpleeghuis Moerweide bezoedeld is schandalig te noemen. De broeders en zusters van de EO moeten zich niet bezig houden met geroddel van een dochter die over de rug van haar zieke moeder ruzie maakt met haar vader. Geen wederhoor, stiekem opnames maken en daarover liegen tegen BN De Stem. Kijk op de volgende site om het ware gezicht van de EO te leren kennen. http://www.groenhuysen.nl/organisatie/nieuws/geschetste-beeld-van-moerweide-in-de-vijfde-dag-is-onjuist-en-onvolledig/1047 . Bij de Evangelische Omroep past rechtschapenheid.”…. U heeft mij nergens in de reportage horen praten over welk conflict met mijn vader dan ook. Dat is er heel bewust buiten gehouden omdat dit niet is waar het om gaat. Dat het een medewerker is van binnen de instelling blijkt ook uit het feit dat gezegd wordt dat er geen sprake is geweest van wederhoor. Hoe weet zij dat en wie zegt dat er geen sprake is geweest van (poging tot) wederhoor? Het conflict met mijn vader en de zorg voor mijn moeder zijn twee los van elkaar staande zaken die ook als zodanig behandeld dienen te worden zoals ik al meerdere keren kenbaar heb gemaakt aan uw instelling. Ik verwacht dat de betreffende medewerker wordt aangesproken op het schenden van beroepsgeheim omdat mijn privacy hierdoor is aangetast. Verder verwacht ik dat de persoon in kwestie een rectificatie plaatst op de website van de EO. Van een instelling als uw Stichting mag verwacht worden dat zij, wanneer een dergelijke uitzending plaatsvindt, het personeel instrueert hoe hiermee om te gaan. Dit betekent niet dat mensen hun mening niet kenbaar mogen maken maar zij dienen dit wel te doen met de nodige zorgvuldigheid en professionaliteit. • Tot slot Ik heb in de EO reportage heel duidelijk te kennen gegeven dat ik zie dat het personeel zeer hard werkt. Verder heb ik niet “de hele instelling” in een kwaad daglicht gezet, maar beperk ik mij tot de zorg op de afdeling van mijn moeder omdat dat is waar het over gaat. Vandaag heb ik telefonisch contact gehad met professor doctor E. Scherder. Hij is bereid om een positieve bijdrage te leveren in de behandeling van mijn moeder om tot een oplossing te komen. Dit niet in het kader van de wettelijke vertegenwoordiging maar van de (zorg)plicht die de instelling heeft. Ik verzoek u dringend om hieraan mee te werken zodat we tot een constructieve oplossing kunnen komen die hanteerdbaar is voor, op de eerste plaats, mijn moeder. Van uw Stichting verwacht ik op alle in deze brief genoemde punten een schriftelijk antwoord. Ik verwacht overigens dat wij bij het eerstvolgende bezoek aan mijn moeder door de instelling op een correcte manier benaderd en behandeld te worden. Met vriendelijke groet, Elles van Helden cc.: • mw. Veldhuijzen van Zanten- Hyilner, staatssecretaris VWS • mw. Van der Putten, inspecteur voor de Gezondheidszorg • Cliëntenraad Moerweide • Zorgkantoor West Brabant • NZA • Mevrouw W. Sorgdrager • Minister E. Schippers • Diverse Kamerleden • Website EO Reactie op De Vijfde Dag
Bernadet
Vraag aan de dochter; De manier van het omgaan en de tijden van bedrust worden toch geregeld met familie en deskundigen besproken? Dit is vastgelegd in het MDO en bevestigd voor accoord met handtekening van de familie. Wat vindt uw moeder zelf van dit alles? Geeft zij ook aan dit zo niet te willen? Ik merk in de praktijk dat het nogal eens voorkomt de wens van bewoner en de wens van familie niet hetzelfde is, ook is familie zelf onderling nogal eens verdeeld wat het beste voor hun familielid. Verder heb je toch als familie de evaluatie elke 3 maanden met de EVVer, hebt u daar uw gevoelens hieromtrent kenbaar gemaakt? U kunt ook alsnog een gesprek of mdo aanvragen en samen met familie de EVV, arts en andere deskundigen een idee uitwerken hoe er het beste met uw moeder kan worden omgegaan, daarbij allemaal vanuit het standpunt uit gaan dat je wilt wat het beste is voor uw moeder, indien ze daarbij zelf haar mening nog kan uiten, zeker goed luisteren!
isabel
Ik ben zelf verzorgende in een verpleeghuis op een afdeling voor dementerende clienten. Sommige van hen komen helemaal niet uit bed, het opzitten in de stoel is zeer vermoeiend en clienten aten niet, na meerdere andere dingen geprobeerd te hebben word er gekozen voor deze oplossing. Door tijdsdruk komt bij ons echt niet voor dat clienten blijven liggen, nee wij werken keihard om iedereen een prettig leven te geven op de afdeling, dat wij dit met zeer weinig personeel moeten doen is te danken aan de regering. Soms is een client een dag te moe dan kijken we op meerdere momenten op de dag of client alsnog uit bed geholpen kan worden, veel clienten gaan bij ons met bed naar de huiskamer om toch geprikkeld te worden, ivm de kleinheid van de huiskamer max. 3 bedden maar wij wisselen dan af als dit nodig is. Ik heb altijd het gevoel dat wanneer er negatief word gesproken dit dan gelijk over alle verzorgings en verpleeghuizen word uitgesproken net als het verpleeghuis dat pyamadagen in had gelast... dit doen wij nooit, zelf de clienten op bed worden iedere dag in kleding geholpen tot de nacht waar ze weer omgekleed worden waar dat moet, (soms is een t shirt overdag aangetrokken dat dient dan ook als nachthemd, volgende dag weer een schone). Het zou voor ons zeer hard werkende verzorgenden eens fijn zijn als een eerste kamerlid eens een dag mee kwam werken. dan kunnen ze zien wat wij doen en hoe zwaar dat is met zo weinig personeel..
Elles
Reactie op "verzorgende" van 13 juli van Elles: Het is echt niet mijn bedoeling om een negatief beeld van de zorg neer te zetten want er wordt heel hard gewerkt. Ik beperk me tot de zorg rondom mijn moeder want daar gaat het mij om. Mijn moeder lijdt aan vasculaire dementie en is zich nog van veel zaken bewust. Zo weet zij bij voorbeeld nog hoe ik heet, hoe mijn man heet en ze koppelt ons nog aan elkaar. U heeft gelijk dat mijn vader de wettelijke vertegenwoordiger is van mijn moeder maar, naar mijn mening, ontslaat dit een instelling toch niet van de verplichting om de best mogelijk zorg aan mijn moeder te geven? Wanneer mijn moeder zo'n "rustdag" heeft ligt ze echt helemaal alleen op haar kamer terwijl in de uitzending gezegd werd dat, pas als iemand niet meer kan zitten, zij in bed komen te liggen maar dan wel "de huiskamer in gerold moeten worden" om ervoor te zorgen dat mensen in elk geval nog geluiden en dergelijke horen. Mijn moeder kan nog zitten, vandaar. Verder kwam naar voren dat mensen met dementie, ook al zitten ze te slapen in een stoel, uit bed gehaald moeten worden. De instelling zegt dat mijn stelling onjuist is en dat de gang van zaken onderdeel uitmaakt van een "behandelplan." Mijn moeder zou "meer energie" krijgen door haar deze beddagen voor te schrijven. Mijn moeder ligt op een "normale" dag al 20 van de 24 uur in bed. Mijn idee hierover wordt mijns inzien ook bevestigd door professor Scherder die zegt dat er nieuwe onderzoeken en nieuw materiaal zijn die aantonen dat mensen niet in bed mogen blijven liggen. Ook de spreker voor professor Scherder gaf te kennen dat het langdurig in bed liggen lijdt tot een verkrampte, foetusachtige houding die juist heel veel pijn veroorzaakt en bij mijn moeder is dit het geval. Dat is toch niet wat een dochter haar moeder gunt, ook al is zij niet de wettelijke vergenwoordiger?
Verzorgende
Jammer dat er weer een negatief beeld geschetst wordt over de zorg. Mw van Helden kan alleen haar kant vertellen, uitten hoe zij het voelt en bij haar overkomt. Begrijp volkomen dat zij opkomt voor haar moeder. Zou ik ook doen als ik het niet eens was met een behandeling. Maar ik begreep wel uit de krant dat mw. niet de vertegenwoordiger is van haar moeder maar dat dit de echtgenoot is van haar moeder. In deze reportage komt niet naar voren aan welke vorm van dementie mw. lijdt,omdat elke vorm anders is, een ander verloop heeft.Er wordt gezegd de moeder van mw. van Helden lijdt aan dementie.En dat is het. Iemand die bijvoorbeeld lijdt aan de dementie ten gevolgen van een CVA geeft een ander beeld weer als iemand die aan Alzheimer lijdt of aan een andere vorm. Er komt naar verder naar voren dat er nieuwe medewerkers aan genomen worden maar dat die op adminstratieve functies worden geplaatst i.p.v. aan het bed. Als men eens wist hoeveel adminstratieve rompslomp er tegenwoordig bij komt kijken wat weer opgelegt is door wetgeving waar men aan moet voldoen. Er moet een zorgplan zijn, er moet geevalueerd worden, er moet gerapporteerd worden kortom alles moet vastgelegd worden en zijn. Vroeger was dit ales niet zo. En de regering heeft er toch voor gezorgd dat instellingen betaald worden aan de hand van zorg zwaarte pakketten hoe lager het zorg zwaarte pakket hoe lager de financiering waardoor minder gekwalificeerde krachten aan bed. Want een zorgassistent is goedkoper als een gediplomeerde. En ik kan mij voorstellen dat men dan klacht of misstanden meldt. Maar ligt puur aan de instellingen/ organisaties ?Ik zeg niet dat instellingen door bezuinigen meer druk op het personeel leggen. Maar hoe komt dat dan? Zeker is de zorg zwaarder geworden in de jaren. Dit komt ook mede omdat mensen veel langer thuis blijven wonen ( en worden gestimuleerd om langer thuis te blijven wonen) en al zware verzorging nodig hebben eer zij opgenomen worden of kunnen worden. De huidige verzorgende/ verpleegkundige blijven zelf in het beroep werken ondanks geklaag. Waarom? Omdat zij toch vanuit hun hart het beroep hebben gekozen, zij vanuit hun hart werken en het beste voor clienten/ bewoners willen. Maar helaas ook gebonden zijn door allerlei regels / wetgevingen. En maken deze verhalen dat het beroep aantrekkelijk wordt voor jongeren, voor nieuwe medewerkers? Nee toch...Hard werken,onregelmatigheid, geen financieele tegemoet koming, geen fulltome baan dat zijn de verhalen die rond gaan. Het is dan toch niet vreemd dat jongeren voor het bedrijfsleven kiezen omdat zij daar 2x zoveel kunnen verdienen en wel een full time baan kunnen krijgen, ze willen toch iets opbouwen.En met een parttime baan bouwen kunnen zij niets opbouwen.