Geen hulp voor familieleden van psychiatrische patiënten
31 mei 2012
Familieleden van psychiatrische patiënten worden binnen de GGZ vaak over het hoofd gezien. Rond de behandeling van de patiënt wordt familie structureel genegeerd en is er te weinig hulp voor hen. Dit zeggen Lea Bouwmeester (PvdA) en het Landelijk Platform GGZ. Bouwmeester maakt zich ernstig zorgen en wil daarom nog voor de zomer een initiatiefnota indienen, zegt zij in het EO-programma De Vijfde Dag.
In de initiatiefnota komt Bouwmeester met een voorstel om bij binnenkomst van een patient direct ook de naaste omgeving in kaart te brengen en meteen te kijken op welke manier de naaste familie ondersteund kan worden.Nu gebeurt dat nog onvoldoende. Volgens Bouwmeester en het Landelijke Platform is er te weinig geld om familieleden, zowel volwassenen als kinderen, goed te ondersteunen. En dat terwijl de impact van een opname enorm is. Door de bezuinigingen stoppen nu al speciale hulpgroepen voor kinderen met hun werk.
De zorgen worden onderbouwd door een enquête die het Platform recent heeft gehouden onder GGZ-instellingen. Daaruit blijkt dat maar drie van de 60 grootste instellingen het familiebeleid op orde hebben. Directeur Landelijk Platform GGZ, Marjan ter Avest maakt zich ernstig zorgen. “Op dit moment gaat één op de drie familieleden van een psychiatrische patiënt uiteindelijk zelf in behandeling. Dat toont aan hoe ontzettend belangrijk het is dat familie direct betrokken wordt bij de behandeling, maar ook ondersteund wordt.”
Meer kunt u vanavond zien in De Vijfde Dag om 21.07 uur op Nederland 2.
Voor meer informatie www.eo.nl/devijfdedag
Reacties
REAGEER! (klik voor formulier)
Als u niet wilt dat uw reactie zichtbaar wordt op de website, mail dan uw reactie naar devijfdedag@eo.nl.
19 Reactie(s)
hulpeloos
M.i. worden de wensen van de cliënt serieus genomen. Het gaat er om dat de familieleden in de kou staan. Er wordt naar de familieleden niet geluisterd.
Sietse
Aanvullend... Ik hoop (blijf hopen) dat de wens(en) van de client nog eens een keer serieus genomen mag gaan worden maar zoals het er nu naar uitziet ziet het er niet best uit. Ook deze (groep)en mensen hebben recht op een menselijke behandeling. Dit is overigens al jarenlang een groot probleem. De client behoort weer voorop te staan met zijn/haar wensen... Maar wanneer ?, de tijd zal het uitwijzen toch ?! To Be Continued...
hulpeloos
De psychiatrische patiënten worden gepamperd in vergelijking met de familie van de patiënten. De patiënten hebben vaak de familie beschadigd d.m.v. kwaadsprekerij c.q. wanen. Als familie doe je hier niets tegen. Er is geen hulp, zelfs niet zakelijk... Alles draait om de patiënten.
Sietse
Ook psychiatrische clienten worden vaak over het hoofd gezien met de behandeling. Te vaak luisteren div. organisaties niet serieus naar de wens van de client, en is het i.p.v. menselijk (zoals het zou moeten zijn), zakelijk gericht.
Ronald lee Jansen
Ik ben erg geschrokken van de reactie van Ed en Mimi Kuiper. Het verlies van hun zoon Raymond, die ik ken, is heer erg. Graag zou ik persoonlijk met Ed en Mimi willen spreken. Maar ik heb hen al 30 jaar niet gezien! Als hun nummer bekend is, geef dan mijn nummer door. 0634199557. Ik ken deze mensen goed en zou ze graag terug zien.
Lb
Het licht vrij simpel. GGZ heeft geen meldplicht richting familierechters. GGZ meldt niet eens dat ze te maken hebben met een borderlinemoeder ernstige veelal aan de rechter in familierechtzaken en scheiding. En Familierechters hebben al jarenlang onterecht duizenden kinderen laten vervreemden van eigen vaders ook prima mensen. Hebben valse verklaringen door borderlinemoeders voor waar door laten gaan en hun oren laten wapperen naar de opgediste kul over jaren. (Gardner). Dat is aan de orde Politiek! Zo loopt dus in Nederland groot probleem rond. En het kweken van patiëntjes onder kindjes gaat zo iedere dag weer door ongestraft! Schandalig. www.rgardner.com De St. Labyrint in Perspectief doet goed werk doch ga eindelijk benoemen dat omstanders ook eigen partners nog steeds met de smoes wet privacy buiten ggz worden gehouden....Dat is benoemen beste mensen en realiteit wat grote schade heeft aangericht en nog steeds doet het verzwijgen en eromheen l.llen. Laat dat over aan die bedoelde zogeheten 'groep' waartegen kinderen beschermd dienen te worden. Zie bpdcentral.com
Jessica
Als dochter van een ouder met een psychatrische stoornis heb ik nooit begrepen dat ik niet meer ondersteund ben door hulpverlening. Door mij aan mijn lot over te laten kon ik mijn moeder minder goed ondersteunen waardoor zij weer meer behandeld moest worden....al had ik natuurlij ook gewoon voor míj zichtbaar mogen zijn! Inmiddels is gelukkig soms meer aandacht voor familie binnen de GGz, maar dat is afhankelijk van individuele belangstelling van goede hulpverleners. Die snappen dat hulp gévende familie steun nodig heeft, en afhankelijke familie -de kinderen betrokken!- geholpen moet worden om staande te blijven en om zo goed mogelijk aan hun eigen leven te kunnen beginnen. Binnen de zorg om mijn moeder is zelfs nooit naar mij gevraagd en het heeft me jaren gekost om wat steviger in mijn schoenen te staan - met kosten voor de samenleving als gevolg. In mijn geval enkel gemist werk en zelf betaalde therapie maar het was goedkoper geweest (en VEEL beter voor mij!) om eerder steun bereikbaar te maken waardoor ik eerder goed in de maatschappij had kunnen staan. Ik ben nu bestuurslid van de landelijke Stichting Labyrint~In Perspectief en wij komen op voor familie en omgeving van mensen met een psychiatrische aandoening, met en zonder diagnose. Bij elkaar is een soort steun te vinden (los van en hopelijk bestaand náást andere hulp) die bijzonder waardevol is en mensen helpt zichzelf serieus te nemen en beter oog voor hun eigen behoeften te krijgen. Voor zover je jezelf steunt kan je een ander dragen... Ook onze stichting is gekort tot op het bot, omdat we "niet voor de patiënt zijn" -zorgen dat je zelf niet hulpbehoevend wordt is niet belangrijk?- en omdat we geen labels plakken of nodig hebben om te helpen. Hopelijk kunnen wij door geweldige inzet van onze vrijwilligers blijven bestaan en kunnen we een middel blijven om elkaar te vinden en te steunen in de omgang met ons familielid en het vinden van de weg in de hulpverlening.
Vincent Rogiest
Wat ik hier meemaak in Eindhoven de laatste jaren is te gek voor woorden. Hier zijn geen woorden meer voor. Ze sturen mij voor behandeling naar de GGZ, ze proberen mij te dwingen om pillen te nemen. Ik probeer al jaren aangifte te doen bij de politie op de mathildelaan in Eindhoven over ernstige feiten en valse beschuldigingen tegenover mijn naam maar dat mocht nooit van hun. En dat allemaal terwijl de gemeente Eindhoven mij jaren heeft uitgesloten van enige vorm van hulp terwijl ik al jaren ingeschreven ben bij de gemeente Eindhoven en bij het werkplein mercado en ik ook regelmatig solliciteerde en ook voldeed aan al mijn verplichtingen. Ik mag zelfs geen klachten meer indienen van Madame xxxxxxxxxxxx en haar collaboraterus + Ik mag niet eens een afspraak maken met mijnheer van Gijzel de burgemeester van Eindhoven die 2 keer per maand een spreekuur heeft voor burgers uit Eindhoven.
Tjipke Hoof
Het lijkt erop dat de ervaringsdeskundigen, de mensen die leven met de patiënt, eindelijk de erkenning krijgen die ze horen te krijgen en verdienen. Zij weten als geen ander zeer belangrijke zaken aan te geven en dient men beter naar te luisteren en serieus te nemen. 10 jaar lang hebben we gevochten tegen zowel de psychiatrie als ook de medische wereld. Hoewel geld een belangrijk onderdeel is, is het toch niet alleen een kwestie van geld ben ik van mening. Wat ook erg belangrijk is, is dat de (vaak arrogante) houding van de professionals moet veranderen richting diezelfde ervaringsdeskundigen en deze meer gehoord worden. Ik ben juist vorige week mijn vrouw verloren en hebben we gisteren voor haar een rouwdienst gehouden. Ze kon de enorme weerstand en het totale onbegrip van de professionals niet meer aan en heeft zichzelf van het leven benomen. Als de professionals open hadden gestaan voor nieuwe ontwikkelingen, en zich niet alleen hadden laten leidden door wat ze hebben geleerd, had het bij mijn vrouw niet zover hoeven komen. Daar zit nog veel frustratie voor mij. Zelfs de scen-artsen (ter beoordeling voor euthanasie) hebben niet de moeite genomen mijn vrouw thuis fysiek en geestelijk te beoordelen en besloten op afstand dat ze nog wel te verbeteren zou zijn. Haar ziekte had geen psychische oorzaak, maar wel psychische gevolgen. Ook Andries Knevel wist, nadat ik een aantal mails met hem heb gewisseld, hoe onze situatie ervoor stond maar zei ook niets voor ons te kunnen doen. En zo vluchtte iedereen voor zijn verantwoordelijk weg. En dan neem je het besluit voor de op één na de beste oplossing. Dit alles kon gebeuren vanwege “onprofessioneel vluchtgedrag” van iedere hulpverlener die onze situatie kende.
Francina van Beest
Meer aandacht voor de GGZ-patient en kinderen dat is mij ook overkomen na dat ik ziek ben geworden in 2004(Burn-outen Depressie) en via huisarts snel doorgestuurd naar een maatschaplijk werker voor 3 ontmoetingen want zij hadden geen tijd en kennis genoeg om mij te helpen dan maar zoeken via bedrijfarts een therapie gevolgd maar door de ernst van de situatie was dit ook bij HSK na 19 sessies afgelopen.Je wordt doorgestuurd naar de huisarts voor medicatie en dan begint de problemen verkeerde reactie op de medicijnen want je bent zo ziek dat je er ook sucidaal van wordt,en in het ziekenhuis terecht komt nu na vijf dagen eindelijk een psychiater die beoordeeld verdere zorg een moeilijke keuze als je nog niet eerder ziek bent geweest,dus kom je bij de GGZ-Rotterdam-Rijmond terecht voor opname in een herstellingsoord nu daar kwam je dus niet tot rust en i.v.m.bezuinigingen werd het een drama daardoor nam ik het besluit om ontslag te nemen maar algauw ging het thuis ook niet goed en kreeg bij de GGZ een uitnodiging voor het vaststellen van de diagnose nu dat werd gesteld en de uitslag was schizofrenie( ben ook bekend bij Ypsilon) er volgde opname en medicatie maar dan volgt er een geheel gevecht met je zelf,je wilt graag gesprekken aanvragen maar je kreeg alleen hulp van artsen in opleiding dat heeft jaren zo geduurd ik voelde mij niet begrepen en volgde wel therapie maar na ontslag en het proberen weer je normale leven op te pakken dat lukte niet echt want de juiste nazorg ontbrak er aan,en ook werd je intussen afgekeurd met maatschaplijkwerk en de Arbo had je niets intebrengen er werd voor je bepaald wat er ook gebeurde tot dat er weer opname plaats vond en een arts in opleiding die verplichte mij hoge dosering medicijnen te geven en na geen hulp van gesprekken ook niet met betrekken van mijn kinderen erbij voelde je erg teleurgesteld.Nu ik ben zelf met ontslag gegaan maar wat gebeurd ze vragen een RM aan zonder eerst de problemen te bespreken,nu ik had voldoende informatie opgezocht en thuis kwam de rechter met deze arts/psy in opleiding nu ik had ook de nodige mensen uitgenodigd en een advocaat ook stond ik in contact met Zorgbelang en mijn jongste dochter was er bij(want ik ben dus ook alleenstaand) heb uiteindelijk de zaak gewonnen.Hier mee wil ik zeggen dat je ook nog moet vechten voor je recht en ook wanneer je ziek voelt ben je uiteidelijk maar zwak en moet je gelijk ook weer sterk zijn.Na vertrouwen te zijn verloren ben ik op zoek gegaan weer naar hulp en kwam terecht bij UMC te Utrecht daar een onderzoek gehad en een andere diagnose gesteld,wat een verschil van hulp verlening. Met de brief van prof.Kahn kwam ik weer bij de GGZ terug en ik wilde dat de brief zou worden besproken maar nee dat gebeurde dus niet en bleef alles bij het oude advies voor mij gezondheid (lichamelijke klachten)werden niet besproken. Alleen was de medicatie bespreekbaar maar dat stond al vast en tot nu 2012 doe ik een verzoek voor nazorg gesprekken werden afgewezen ook met mijn kinderen dus nooit een uitnodiging over de gezondheid en diagnose Bipolaire stoornis 1 die nu is gesteld zit ik met veel vragen en problemen weer thuis met een depressie om dat ik vraag naar hulp. Dit alles wil ik kwijt omdat Henny K er niet alleen voor staat want het is een schreeuw naar hulp. AFZ.F.v.B