Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Koffie na de kerk

Blog van Maarten Vermeulen

Tijs viert vakantie. In zijn plaats klimt de redactie van Visie zelf in de pen. Deze keer: eindredacteur Maarten Vermeulen.

Het gaat een beetje ver om te zeggen
 dat het de énige reden is om naar de 
kerk te gaan, maar de koffie na de dienst beschouw ik als wezenlijk deel van de zondagse eredienst. Natuurlijk, je kunt diep geraakt worden door een lied en soms is een Bijbeltekst zomaar raak, maar aan de twee wankele tafels voor in de kerk, bij de thermoskannen en plastic bekers, heb ik regelmatig een diepe ervaring van bevrijding en nieuw leven. Daar kan geen preek tegenop. 

Als er ook nog koekjes zijn, komen de hemelpoorten helemaal in zicht. Hoewel het verlangen naar de wederkomst gedurig aanwezig is, ben ik altijd enigszins bevreesd dat het bazuingeschal aanvangt terwijl ik mij na de kerkdienst een weg naar voren worstel (devies: ellebogen naar buiten, christelijk glimlachen). Ondertussen vuur ik mijn kinderen aan om alvast vooruit te rennen. Wie is er nederig en vooral klein? Die zal bij ons de eerste zijn. “En neem voor mij ook een paar koekjes mee,” sis ik, voordat ze verdwijnen in een woud van volwassen benen. 

Heel af en toe – zie ik daar een ladder uit de hemel neerdalen? – is er cake. Zelfgemaakt, door een zuster. Cake met zo’n licht krokant korstje, in een Tupperware-doos. Maar terwijl de heiligen van het eerste uur de buit al binnen hebben, ben ik nog maar halverwege. De kindermissie mislukt – “Suikerklontjes? Nee, koekjes!” – en de stroom kerkverlaters om tegenin te roeien, is schier eindeloos. Nog maar eens een zalvende glimlach (doe alsof je in een rijpe perzik bijt, dan zit je altijd goed) na een lichte aanvaring. Het pad tussen de stoelen is smal, het oog van de naald klein, maar uiteindelijk komen de koffiepotten in zicht. Geen rustige vaart, wel een behouden aankomst. 

Links en rechts schieten kinderen voorbij, hun handen vol koekjes en cake. Mooi beeld. Maar de echte geestelijke apotheose moet dan nog komen: er ligt nog maar één koekje. Een oogwenk duurt een eeuwigheid, een dag is als duizend jaren terwijl je een arm uitstrekt. Dat ik het toch grijpen mag. Weg. Te laat. Alsof je met een lege olielamp achterblijft. Maag, in dit geval.  

En dan krijg ik toch nog cake. Zomaar, van een broeder, die het wat twijfelend aanbiedt in de hoop dat ik het afsla. Ik besluit hem te helpen om te groeien in nederige dienstbaarheid – “je hebt een schat in de hemel” – en gris het plakje uit zijn handen. Soms moet je niet aarzelen om de ander tot hand en voet te zijn. Of mond. Hoor ik daar bazuinen? 

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.