Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

"Ben je na acht jaar nog niet bekeerd?"

Zij gelooft in Jezus, hij niet

Als de omstandigheden veranderen, kan je huwelijk er opeens anders uitzien dan je aanvankelijk had gedacht. In het mei-nummer van Eva magazine praten een aantal vrouwen hierover mee. In dit extra materiaal vind je een interview met Roel en Martina. Martina is een 'zwaargewicht-gelovige' volgens haar man Roel. Het verschil in geloof, zorgt soms voor lastige situaties. Beiden geven een inkijkje.

‘Twee geloven op één kussen, daar slaapt de duivel tussen’. Roel en Martina onderschrijven dat niet, want ze zijn al twaalf jaar gelukkig getrouwd, terwijl Roel geen christen is. Maar het is moeilijk, zegt Martina. “Ik wil God dagelijks volgen, maar dat stukje kan ik niet met Roel delen.”

Roel (49) wil gelijk een misverstand uit de weg ruimen: hij noemt zichzelf niet ongelovig. “Ik geloof dat er iets is, maar ik ben geen christen in de zin van dat ik Jezus aanneem als de Zoon van God.” Waarvan akte.

Roel en Martina (41) zijn twee pittige types, zeggen ze zelf. Roel is functioneel beheerder bij een grote bank, en de ge voeligste van de twee. Martina, kinderver pleegkundige in de thuiszorg, is rationeler ingesteld. Ze wil haar man graag overtui- gen van haar geloof, maar weet dat dit niet lukt. “Om die teleurstelling te voorkomen, ga ik discussies liever uit de weg.” Aanvankelijk verbrak Martina de relatie met de katholiek gedoopte Roel, omdat ze twijfelde of het goed was om met een niet-christen te trouwen. Toen ze elkaar na twee jaar weer ontmoetten, bleek de liefde springlevend en trouwden ze alsnog.

Van boven gestuurd
Roel noemt Martina een ‘zwaargewicht- gelovige’. “Niet zwartekous, maar wel radicaal. Ze doet aan bevrijdingspastoraat, ministry, vrouwengroepen, conferenties... Ik had nooit gedacht dat ik een christelijke vrouw zou trouwen, en al helemaal niet eentje van een zwaarder kaliber! Dan gaat ze op woensdagavond naar een of andere vrouwengroep en denk ik: alweer? Maar ik vind het wel bijzonder dat wij elkaar gevonden hebben; ze is een knappe vrouw en kan vast massa’s christelijke mannen krijgen. Toch kiest ze mij. Dat lijkt me van boven gestuurd.”

“Maar makkelijk is het niet,” meent Martina. “Ik raad het niet aan, althans: je moet weten wat je doet. Het is niet bevorderlijk voor de eenheid binnen je huwelijk. Ik wil God dagelijks volgen, maar dat stukje kan ik niet met Roel delen en dat vind ik echt moeilijk. De Bijbel zegt: vorm geen ongelijk span. Dat is een worsteling geweest. Ik denk dat God ermee bedoelt: het zal niet gemakkelijk zijn. Maar als mijn leven compleet zou zijn, zou ik God minder nodig hebben.”

Weglopen bij Avondmaal
In hun zoektocht naar een gemeente waarin ze zich beiden thuis voelen, hebben Roel en Martina allerlei kerken bezocht. Uiteindelijk werd het een Nederlands Gereformeerde Kerk. Roel: “Een kleine gemeente, dus het voelt als familie. Ik heb besloten altijd mee te gaan, anders zou ik elke zondag een stuk van het gezinsle- ven missen. Ik kom dus vaker in de kerk dan sommige christenen. De preken vind ik best leuk, vooral als het gaat over het leven. Maar theologisch-technische preken boeien me minder. Ik voel me zeker niet onder druk gezet. Ik ben zelfs bevriend met een paar dominees en vind het leuk om over het geloof te praten. Wel kijken sommige mensen ervan op: ben je na acht jaar nóg niet bekeerd? En bij het avond- maal voel ik me aan de kant gezet, omdat ik niet mag aangaan. Wie Jezus niet heeft aangenomen, mag geen hosti – eh, brood nemen. Het gaat me niet om dat brood, ik ontbijt goed, maar het is dan wel even ‘ik’ en ‘jullie’. Ik ga dan meestal even naar buiten, stukje wandelen. Eén keer kwam een vrouw naar me toe: ‘hier Roel, jij ook een stukje’. Dat vond ik wel bijzonder.” Christenen zijn vaak hypocriet, vindt Roel. “Hoe Jezus leefde: geweldig! Opkomen voor de zwakken en zo. Maar vervolgens zie ik sommige kerkleden hun dikke leasebak voor de deur zetten om te luisteren naar de boodschap dat Jezus opkwam voor de armen... Als je fan bent van Jezus, wil je toch leven zoals Hij?”

Martina: “Je weet toch niet hoe zij verder met hun geld omgaan? God zegt nergens dat je niet rijk mag zijn, maar we moeten wel allemaal verantwoording aan God afleggen, niet aan elkaar.”

‘Jij gaat naar de hel, hè?’
Roel: “Bij het bidden word ik vaak gecorrigeerd door m’n dochters: ‘papa, ogen dicht!’ Onze jongste is een bijdehante tante. Flarden van gesprekken knoopt ze zomaar aan elkaar. Laatst zei ze: ‘Papa, jij bent geen christen, dus als je doodgaat, ga je naar de hel, hè?’ Daar ga ik dan wél te genin. Hun ongelovige opa is laatst overleden, maar dan zeg ik niet: opa komt niet in de hemel. Dat wil ik niet hebben.” Martina: “Ik vertel mijn kinderen niet over de hel.

Ik praat liever over het leven met Jezus. En als je tijdens je leven Jezus niet wilt volgen, waarom zou je dan na je dood bij Hem willen zijn? Wel zeg ik tegen m’n kinderen: papa gaat Jezus leren kennen.” Roel: “Dan zeg ik maar: dat gaat toch niet gebeuren, anders was ik het allang geweest; ik heb er al zóveel over gehoord. Maar Martina mag het gerust hopen, hoor.” Martina: “Hopen? Zeker weten!”

 

Dit artikel is eerder verschenen in EO Visie, het grootste christelijke magazine van Nederland

Benieuwd naar Eva Magazine? Kijk op Eva's website of vraag hier een proefnummer aan

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.