Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

BLOG | Oud en Nieuw

Blog van Johan Snel

Anno domini 2014 is bij veel mensen blijven hangen als een soort rampjaar. Oorlogen kwamen angstig dichtbij, er bleken grenzen aan onze beheersing van de wereld. Met Oud & Nieuw krijgt alles een andere betekenis.

Wat bracht ons het afgelopen jaar? Mijn eigen eerste herinnering gaat terug naar de zomer. Op Schiphol, een dag na de ramp met de MH17, hing een verslagen sfeer. In een van de vertrekhallen lag een zee van bloemen en ongetwijfeld dachten tallozen die nu ging vliegen aan wat de dag ervoor was gebeurd.

’s Nachts, in het donker naderend boven Tel Aviv, was de sfeer al net zo geladen. Vlakbij, vanuit de rechterraampjes van het vliegtuig zelfs zichtbaar, vielen de bommen op Gaza. Ook Tel Aviv lag onder vuur en het vliegtuig maakte een omweg via het noorden – zonder ons als passagiers iets te vertellen, overigens.

Louterend

Twee weken later, net achter de dichtstbijzijnde heuvelrug en terwijl op de Golan het leven gewoon doorging, kwam ook de burgeroorlog in Syrië dichtbij. Wat verderop, in de verwoeste stad Homs, was een paar maanden eerder pater Frans vermoord. Zomaar een gezicht te midden van die honderdduizenden die in Syrië al waren gevallen en waarbij we ons niets kunnen voorstellen.

Het zijn beelden om op oudejaarsavond weer op te halen. Traditioneel gaan veel christenen deze avond – en trouwens ook met Nieuwjaar – naar de kerk. Net zo’n ritueel als de oudejaarsconference en vast nog wel wat louterender.

We herinneren ons wie ontvielen, het afgelopen jaar. Beseffen hoe we zelf balanceren op dat onkenbaar kleine moment dat we ‘heden’ noemen. En gaan een nieuw jaar in.

Credo

Het is geen Kerst of Pasen, maar een naamloos eiland in de tijd, eigenlijk alleen ingegeven door de kalender.

Zelf ben ik nog een middag naar Huis Doorn geweest, midden op de Utrechtse Heuvelrug. Het eeuwenoude landhuis waar de laatste Duitse keizer de laatste 21 jaar van zijn leven woonde is ook al zo’n oase in de tijd, een verstilde tijdcapsule.  Rechtstreeks tot ons gekomen vanuit de Eerste Wereldoorlog waar alles is begonnen: Syrië, Israël, Oekraïne. En nog vol van die haast onherkenbaar andere wereld van daarvoor, waar ook Wilhelm naar terugverlangde.

Over de hele wereld klinkt met Oud & Nieuw het oudste christelijke credo. Sinds Nicea eindigen we ieder jaar met de woorden: Ik verwacht de opstanding van de doden en het leven van de komende eeuw. Amen.

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.