Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

De wederopstanding van Tom Dumoulin

Wonderen bestaan (soms)

Luisteren naar het commentaar op tv of radio, is bijna alsof je naar Bijbelse verhalen luistert. Wielrennen is niet alleen de mooiste sport die er is, het is ook nog de ultieme sport van de hoop en de nieuwe kansen. Hoe Bijbels wil je het hebben!

Doorzetten, hopen op betere tijden, de strijd strijden, hulp uit onverwachte hoek, geloof houden. Wielrenners zijn er tegen wil en dank meesters in. Toch wint er altijd maar één in dat grote peloton. In de Tour de France is dat meestal Chris Froome. Maar ja, hij is een robot met armen en benen als plankjes en een gezicht dat maar twee uitdrukkingen kent: de verbeten blik van inspanning en een soort grimasglimlach na een nieuwe overwinning. Ook nu rijdt de Britse bonenstaak alweer in het geel. Saai! Dat maakt de robot niet bijster populair, zeker niet onder het peloton volgers. Want welke sappige verhalen kun je nu vertellen over een stukje geprogrammeerde wetenschap? Gelukkig maar dat er wonderen bestaan – ook in de koers.

Meestal brokken
Zaterdagmiddag bijvoorbeeld. Een historische dag waarop een machine mens werd. Chris gooide totaal onverwacht – met gevaar voor eigen leven – al zijn berekeningen en zekerheden over boord. Hij viel aan op het terrein waarop hij meestal brokken maakt en dat nog niet optimaal is doorontwikkeld door de wetenschap: de afdaling. Vroemmmm! Daar ging hij. Echt een mirakel, alleen al hoe ingewikkeld hij op z’n fiets zat met die meterslange benen tussen z’n frame gefrommeld. Don’t try this at home! Maar Chris deed wat geen mens voor mogelijk had gehouden. Een wonder! 

Exit El Pistolero
Zondag zou de leider van het Tinkov-koninkrijk voor een wonder zorgen. Alberto Contador wilde zijn baas (een Russische miljardair die zich graag in de openlucht doucht) waar voor zijn geld geven met een daverende overwinning. En waarom niet? Contador won al zoveel in zijn carrière. Dus ging hij al vroeg op avontuur in de koninginnenrit. Toegetakeld weliswaar, want de Spanjaard had koorts en was eerder die week al twee keer onderuitgegaan. Geen tien kilometer fietste Alberto op kop voordat de blauwzwarte discipelen van Chris Froome hem verschalkten. Roemloos stapte hij een uurtje later de auto van zijn ploegleider in na deze wanhoopspoging. Exit El Pistolero! Alleen een wonder had hem een tweede kans in de Tour kunnen geven. De zondagse les voor Alberto werd er eentje die we als mens niet graag horen: wonderen bestaan, absoluut, maar ze zijn zeldzaam en laten zich nooit afdwingen.

Hagelstenen en slagregens
Wie dat ‘bewijst’? Onze Tom. Omhoog naar Andorra soleerde Tom Dumoulin zondag naar 'eeuwige roem'. Herbert en Maarten begrepen er niets van in hun NOS-commentaar: “Wat hebben die Nederlanders vanochtend gegeten?” Want ook Bauke reed mee met de besten. Minuten daarvoor trapte de lange Limburger in een soort waterglijbaan tegen de stroom in omhoog. Hij trotseerde hagelstenen, slagregens en de aanvallen van gelauwerde concurrenten. “Dit is ongelofelijk!”

Nu is in het wielrennen een beetje prestatie al snel een mirakel. Heel vervelend! Want waarom meteen zo overdrijven als een gewone sterveling niet veel anders doet dan z’n werk? Eens! Maar serieus, wat Tom deed, wás een wonder. Een dag ervoor stormde hij namelijk nog billenknijpend een campertje binnen van wildvreemde wielertoeristen langs de route. Je had die gezichten van die mensen moeten zien!  Tom werd geteisterd door diarree en voelde dus niet alleen al zijn energie uit zijn lijf stromen. Exit Tom! Want hoe wil je vijf uur topsporten als je die gigantische hoeveelheden pasta, bananen, sportdrank en puddingbroodjes niet binnen kunt houden?

Alleen met slapen haal je Parijs
Anoniem haalde hij – na de noodstop in de camper – de finish. Hij parkeerde zijn fiets tegen de teambus, liet zich masseren en plofte afgemat in een Zuid-Frans hotelbed. Slapen! Alleen met goed slapen haal je Parijs. Maar Tom moest eerst maar eens kijken hoe hij de nacht door zou komen, en of hij de volgende ochtend nog benen had voor de monsteretappe over vijf Pyreneeën-cols. Dat hij binnen 24 uur de zwaarste etappe in de grootste wielerwedstrijd van het jaar wint, is niet te bevatten. "Het liep echt voor geen meter in de eerste week, en dan nu dit. Ik ben echt zo blij!” zei hij na afloop glunderend voor de camera. Echt een wonder! Wat fijn dat ze nog bestaan. “Niet waar,” hoor ik Alberto kermen op de achterbank. Tja, wielrennen is net het echte leven, bijna dan.


Maarten Nota
Eindredacteur beeld EO Visie

Deze zomer gaat EO.nl/geloven op sportles: welke levenswijsheden liggen er verscholen in deze sportzomer? lees hier meer sportblogs. 

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.