Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Gebedsverhoring of toeval?

Soms moet je zelf de eerste stap zetten

Soms bidden we om gebedsverhoringen. Maar als ze uitkomen, vergeten we te danken. Was het niet gewoon toeval? En hebben we zelf soms niet teveel gedaan om iets een wonder te laten zijn? Terwijl menigeen deze zomer in Nederland waarschijnlijk bad om zon, bad ik om regen.

De thermometer bij ons vakantiehuisje in Kroatië gaf 42 graden aan en mijn hele lichaam was van slag. In de schaduw van de Allerhoogste kreeg een geheel nieuwe betekenis! Zelfs in de nachten was het 38 graden en toen een vriend meldde dat hij in Nederland in zijn regenpak liep, kon ik alleen nog maar dromen over regen. 

Na een paar dagen afzien reden we de bergen in. Ik zuchtte naar boven dat ik snakte naar koelte. 'Het liefst een daling van zo’n twintig graden', durfde ik te vragen. Wat zou het heerlijk zijn om het koud te hebben. Opeens zag ik  een kerkje aan de kant van de weg, midden op een groot open veld. We stapten uit en het bizarre gebeurde: plotseling begon het te donderen en te bliksemen. Het koelde snel af tot 17 graden en we dansten in de regen. 

Maar hé; dacht ik nou echt dat dit een gebedsverhoring was? Speciaal voor ons? Hoe zat het dan met al die mensen in de woestijn in de droogte die ook baden? En: waren we gewoon niet zelf de bergen ingereden en was het niet meer dan logisch dat het hier koel was? Wat een arrogantie om te spreken over een wonder. Bijna stopte ik met zingen en danken. Bijna namen de redeneringen in mijn hoofd het over. Toen schoot me een verhaaltje te binnen dat ik de dag daarvoor in de hitte had zitten lezen. 

Een kloostervader en een leerling liepen door de woestijn. De kloostervader vertelde dat God altijd te vertrouwen was en voor alles zorgde. Daarna kreeg de leerling de opdracht hun paard voor de nacht vast te binden. De leerling besloot de opdracht te veranderen om zijn vertrouwen op God op de proef te stellen. Hij bond het dier niet vast, maar vroeg of God wilde zorgen dat het paard niet wegliep. De volgende ochtend was het dier verdwenen. ‘God zorgt dus niet voor alles,’ bedacht hij teleurgesteld. Maar de kloostervader weersprak hem. ‘God wilde op ons paard passen, maar had jouw handen nodig om hem aan de rots vast te maken.’

Soms moet je op weg gaan, richting het wonder. Zelf die eerste stap zetten, de bergen inrijden; het hogerop zoeken. En als je kunt danken voor een wonder, laat je daar dan nooit vanaf brengen. Geen vergelijking met anderen, geen gebazel over toeval. Gewoon danken, zingen en dansen over het kleinste geluk dat je overkomt. 

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.