Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

Het geloof helpt Margreet door een kritieke ziekteperiode

“De hemel werd bestormd met gebeden"

Op 5 december 2014 staat het leven van Margreet de Wolf volledig op zijn kop; ze wordt gediagnosticeerd met lymfeklierkanker. Diezelfde dag nam ze afscheid van haar man, kinderen en familie, maar komt er snel achter dat hier nog geen reden voor was. Het is nog niet haar tijd.

De diagnose die zij kreeg voelde als een klap in haar gezicht: twee weken eerder liep Margreet nog de halve marathon! Haar actieve levenswijze en werk als verpleegkundige moeten plaats maken voor rust. In Geloof en een Hoop Liefde vertelt ze over de achtbaan waar ze in terecht kwam en het gevecht tegen haar genadeloze ziekte.

Van verpleegkundige tot patiënt
Margreet zat goed in haar vel, tot opeens de vermoeidheid en koorts toeslaan. Na enkele dagen op de intensive care bleek dat wat eerder een longontsteking leek, kanker te zijn. Ze nam afscheid van haar familie en regelde haar uitvaart. Margreet beschrijft deze situatie als een waas. “Ik kon me moeilijk voorstellen dat dit echt over mij ging. Normaal gesproken stond ik aan de andere kant van het bed en ineens praatte ik over mijn eigen afscheid.”

Niet erg
De hele familie was bij elkaar gekomen “Iedereen was verdrietig.” zegt Margreet. “Volgens mijn man Wim ging ik toen rechtop in bed zitten en zei ik: ‘Stop met huilen, we moeten God om hulp vragen.’ Die nacht hebben we gezongen en gebeden. Ik voelde het leven uit me glijden, maar het hielp me zo dat ik geloofde. Ik vond het niet erg om naar God te gaan, in wie ik altijd al heb geloofd.”

Hoe benard de situatie ook, angst had Margreet niet. “Toen ik dacht dat het afgelopen was, zei ik: Oké. Iedereen krijgt een bepaalde tijd hier en dit was de mijne. Je hebt geen andere keus dan het te accepteren. Ook heb ik Gods aanwezigheid gevoeld in zware momenten. Alsof hij zegt: Wees niet bang, ik ben er."

Noodkreet
Juist op dat moment besloot Wim tot een laatste redmiddel: een noodoproep aan de gemeente. Tholenaren kwamen bij elkaar om te bidden voor het leven van zijn vrouw. “De hemel werd bestormd met gebeden en ik weet dat God ze heeft verhoord. Die nacht is mijn koorts ieder uur gezakt en ik voelde hoe het leven vanuit mijn tenen terug mijn hele lichaam in stroomde.” vertelt Margreet.

Even later was Margreet fit genoeg om aan haar behandeling te beginnen, die een nieuwe zware periode inluidde. “Ik ben beroerd geweest. Mijn haar viel uit en ik was erg moe. Het was een intensief traject, maar ik ben er doorheen gekomen. Het voelt wonderlijk, maar ik durf niet te zeggen dat geloven per definitie betekent dat je beter wordt. Want waarom is het de één wel gegund om te blijven en de ander niet? Dat blijft voor mij een raadsel.” Een jaar geleden onderging Margreet haar laatste behandeling. De kanker is weg, maar ze staat nog wel onder strenge controle.

Geen genoegen
Voor haar diagnose trainde Margreet voor een project in Thailand. Hier zou ze tevens een halve marathon lopen om geld in te zamelen voor kansarme kinderen. De ziekte weerhield haar ervan, maar daar nam Margreet geen genoegen mee. In 2015 organiseerde ze voor het eerst de halve marathon van Tholen om zo alsnog geld in te zamelen voor kinderen in Thailand en voor meer onderzoek naar lymfeklierkanker. Dit jaar gaat de opbrengst naar het plaatselijke Leger des Heils.

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.