Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

"Ik dacht dat mijn identiteit in Christus lag"

Eline de Boo zondag bij Andries

Ze begon haar carrière in politiek Den Haag en was ooit de persoonlijk medewerker van Maxime Verhagen. Later werd Eline uitgezonden door de Gereformeerde Zendingsbond en verhuisde ze naar Japan. Sinds 2013 woont ze weer in Nederland. Zondagavond gaat Andries in gesprek met Eline de Boo.

Eline is veel op zoek naar de manier waarop ze wat bij kan dragen. “In de brede, algemene zin aan het Koninkrijk van God. Maar Hij heeft daar allerlei departementen onder hangen, waarvan het Koninkrijk der Nederlanden er hopelijk ook één is in al z’n gebrokenheid. Maar ook zendingsorganisaties. Waar ik wat kan bijdragen op welke manier dan ook.”

Zendeling
Ze gaat waar God haar roept. Of dat nu hier in Nederland, in de Tweede Kamer is, of als zendeling midden in Tokio. “Als je me jaren geleden had gevraagd of ik zendeling wilde worden, had ik waarschijnlijk wel gezegd ‘Ik hoop echt dat God ons een periode in ons leven gunt, waarin we apart gezet worden om ergens op de wereld Zijn Woord en ons leven te delen met mensen. Maar ik had nooit verwacht dat het Japan zou worden.”

Identiteit
Nadat de GZB vindt dat ze klaar zijn om uitgezonden te worden, gaat ze samen met haar man af op een vacature voor kerkplanter in Japan. Daar worden ze volledig in het diepe gegooid. “Toen we naar Japan gingen voelde ik mezelf best een goede gelovige. Maar daar werd ik als een ui weer afgepeld. Ik dacht dat mijn identiteit in Christus lag, dat ik diepgeworteld in Hem was. Maar die identiteit bleek in m’n communicatievaardigheden, de band met familie en vrienden en m’n werk te liggen. En als dat allemaal wegvalt, wat een tranen. Dan blijft Eline over, een klein vogeltje.” Het is een heftige tijd, maar ze word er ook door gemotiveerd.

Aardbeving
Tijdens de aardbeving van 2011 zitten Eline en haar man op de 51e verdieping van hun flat in Tokio. Twee van hun zoons zitten nog op school. “Om kwart voor 3 gaat het bewegen. We waren aardbevingen gewend en als het een klein beetje schudt is dat natuurlijk niet zo lekker. Soms schudde het iets meer, wat echt niet leuk was. Maar dit was andere koek. We vlogen onder de tafel. Beton en staal knarste. Een olieraffinaderij vloog in de brand. Je kan niet meer lopen, alles valt om. Ik vroeg aan mijn man: ‘Komt dit goed?’. Zijn mond zei ja, voor onze dochters, maar ik zag aan z’n ogen dat dit echt niet goed was.”

Bekijk de rest van het verhaal van Eline (zondagavond 15 november 00.05, NPO2):

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.