Icon--search Icon--video Icon--play Icon--pause Icon--twitter Icon--facebook Icon-navIcon Icon--arrowLeft Icon--arrowRight Icon--audio Icon--photo icon--tag Icon--radio icon--contact volume-off Icon--volume-up

"Ik hoop dat de hemel een camping is"

Blogger Maarten is hard toe aan #vakantie

Ik neem deze zomer vrij. En daar verheug ik me al een tijdje op. Ik ben eraan toe, zeg maar. Want het is hard werken, als christen in Nederland.

Er is een waarheid die bevochten moet worden, en verdedigd. En als er bressen in de muur van het gelijk worden geslagen, moet iedereen aan de bak. Met liefde, als het even kan. Dat is trouwens ook flink aanpezen, want lief zijn is lastig. Om dat een beetje in de vingers te krijgen, moet je minstens elke week naar de kerk. Niet dat je daar heel rustig zit. Voordat zo’n geloofshuis een beetje draait, moeten er bergen werk verzet worden. Muziek maken, jeugdclubs organiseren, collectezakken rondbrengen, overleggen waar het geld naartoe moet, aantekeningen maken tijdens de preek, de stoelen uit de zaal voor een jeugddienst en dezelfde avond weer terug zodat niemand er iets van merkt. En dan zijn we het nog niet eens over avondmaal, doop, de invulling van de tweede dienst, homo’s, vluchtelingen, vrouwen, welke liedjes we zingen en of dat met een orgel moet of met een drumstel en duizend andere heel belangrijke zaken.

Heidenen, bejaarden en vluchtelingen
Vervolgens is het wachten op het moment dat iemand erop wijst dat we de mensen buiten de kerk niet uit het oog moeten verliezen. Dus, hup, achter het fornuis en koken voor de heidenen. Of bejaarden. Of vluchtelingen. En als je toch bezig bent, loop dan nog even mee met een sponsorloop voor Roemeense gelovigen onder een lekkend dak, of bak duizend oliebollen voor een willekeurig ander goed doel. In groene olie, liefst. Want alles wat misgaat in het milieu is zo’n beetje onze schuld, dus behalve onze onophoudelijke schreeuw om recht, moeten we niet vergeten dat geloven ons ook best iets mag kosten in de supermarkt.

Tussen de bedrijven door werken we nog aan een feilloze stille tijd, bezoeken we een fijne Bijbelkring, lezen een duizelingwekkende stapel verantwoorde lectuur, leren maar weer eens tien nieuwe Opwekkingsliedjes zingen, roeren ons online in het geval van #ophef met een geestelijk randje en voelen ons nog dagen na Kerst doodongelukkig omdat we de buurman weer niet durfden uit te nodigen voor de kerkdienst.

Hard werken
Geloven in vrijheid en genade betekent in de praktijk hard werken. Dus ik neem deze zomer vrij, daar ben ik echt aan toe. De waarheid laat ik drie weken aan zichzelf over, de wind mag ongestoord langs mijn muren blazen. En onder de luifel van mijn tent sluit ik mijn ogen en adem ik diep in om de prikkeling van verse zuurstof in mijn aderen te voelen. Voor niets komt de zon op: je zou wensen dat je die bevrijdende waarheid het hele jaar beklijft. Ja, eens komt die grote zomer.

Ik hoop dat de hemel een camping is. Zullen we in een hoekje van de kerk alvast een tentje opzetten, waar je niks hoeft en waar iedereen in mag?


Maarten Vermeulen

Eindredacteur EO Visie

Deel dit artikel:

Geef een reactie

Om reacties te kunnen lezen en/of schrijven moet je toestemming geven voor het plaatsen van cookies.
Klik hier als je toestemming geeft voor het plaatsen van cookies bij het bezoek aan de websites van de Nederlandse Publieke Omroep. Of pas hier je cookie-instellingen aan.